Ben Artık Oynamıyorum...

[Mosquito]

Nedir ki bu şimdi? Her hangi bir amacı olmadan tek başına yürümek hayatta..Yalnız ve sadece yalnız, amaçsızca. Biliyorum çok saçma ama gerçek. 100 lerce arkadaşım var belki ama arayıpta hadi birşey yapalım diyebileceğim insanlar değil. Tek birşeye ihtiyacım var, oda sadece tek bir kişi ama benimle ağlayıp benimle gülebilecek bir dost.Çok mu şey istiyorum?..
Hayat öyle üstüme geliyor ki; (başından çok şeyler geçmiş, tecrübeli biri gibi konuşuyorum değil mi? Ama sadece 17 yaşındayım) ellerim ve kollarım bağlı izlemekten başka birşey yapamıyorum.Bazı günler saatlerce düşünüyorum, bazı günler hayaller kuruyorum, kendi kendime konuşuyorum, etrafa bakıyorum ve kıskanıyorum onları ve diyorum ki acaba sorun bende mi.. Gidiyorum bakıyorum aynaya, saatlerce bakıyorum, bakıyorum ama bulamıyorum.
Hayata karşı bir amacım kalmadı.Sadece umutlarım var artık, belki bir gün uyandığımda herşey daha farklı olur diyorum, belkide üniversiteye gidince herşey güzel olur diyorum.İnanın o kadar kötü bir durumdayım ki söyleyecek sözcükler bile bulamıyorum bulduklarımda boğazımda düğümlenip kalıyor.Mutlu olamıyorum yada olmayı bilmiyorum.Belkide sorun bendedir, herneyse.Zaten ben artık oynamıyorum.Boşlukta çırpınmak insanı bir yere çıkarmıyormuş onu anladım çünkü.Bırakıyorum hayatı kendi haline, rabbim benden emanetini alana kadar.
Daha çok şeyler yazabilirim ama sizlerede işkence etmek istemiyorum.Anlayışınız için teşekkür ederim.

[Ellez]

Sanki 5 sene önce ben yazmışım gibi. Bugün değişen tek şey ise üniversiteye girdikten sonra da hiçbir şeyin değişmemiş olması. Ama fark ettiğim bir kaç şey daha var; Öncelikle ortalıkta böyle yalnız ve amaçsız dolaşan tek kişi olmadığımız hatta çoğunluk olduğumuz. Bir başkası da bu potansiyeli gördüğün arkadaşlarınla kesinlikle hem cins olmanız gerekiyor aksi halde durum ilişkiniz farklı boyutlar kazanıyor ya bir tarafın beklentileri değişiyor ya da üçüncü kişiler bu kişilerin arkadaşlığını bakışlarıyla kınıyor/zedeliyor. Son olarak diyeceğim ufak şeylerdeki mutluluğu abartmaktan başka çare bulamıyorum.
İyi günler.

[iyimser]

Yeni nesilin çokça karşı karşıya geldiği bir durum bu. Dostluk birlikte zaman geçirerek paylaşarak oluşur. Eskiden okuldan gelince önce sokağa çıkar oyunlar oynardık, komşu çocukları birbirimize gider gelirdik. Herşeyi paylaşırdık. Oysa günümüzde apartman katlarında yalnız çocuklar, birbirlerini tanımıyorlar sadece bilgisarlarla arkadaşlık ediyorlar. Kalıcı sağlam dostluklar böyle kurulamaz elbette.
Yeni nesil gençler ve çocuklarımız sanırım buna mahkûmuz.

[Mosquito]

İşte bilgisayar sorunu burdada çıktı karşıma.Çok fazla vakit geçiren bir insandım ve bıraktım.Bıraktıktan sonra kendimi boşluğa düşmüş gibi hissediyorum.

[TheMusty]

Arada bende bu tarz gelgitler yaşıyorum. Sanki kimsecikler yokmuş etrafımda, bi ben kalmışım tarzı durumlar. Çoğu zaman can sıkıcı olsada bir şekilde üstesinden gelebiliyorum. En ufak yaşam kırıntısından zevk almaya bakarak. Bizim yaşımızdakilerin genel bir sorunu olsa gerek. (18 yaşındayım bnde) Şu yaşıma kadar bir şey öğrendiysem, çok fazla düşünmiyceksin hayatı. Nerden geldik, nereye gidioz, nie gidioz, ben gitsem kim benimle gelir vs.vs. Ohoo bi bakmışım ki kendi sorunumu kendim yapıyorum. Sanki şu yaşta ne derdimiz olucak, eve ekmek getirmiyoruz bi şi yapmıyoruz. Çalış ÖSS ye otur paşa paşa gez toz işte. Hani herkesi mutlu etcem, herkes seni sevecek die ugrasirsan 2sinide basaramiyormussun. Sen millete acıdıkça acınası hala düsüyormuşsun. Herkesin her dediğini iplersen nasıl yaşıycağını şaşırıyomuşsun, en iyisi kendi hayatını yaşamakmış, işte o zaman seni seven senle geliyormuş, seni isteyen senin yanında geziyormuş. Hem hayatın amacını kim kaybetmiş ki biz bulalım bu yaşımızda? Anı yaşıycan be hafız, başka türlü olmuyor..

[rose_tek]

daha çok gençsin bir sürü yeni fırsat çıkacak karşına. ancak şunu unutma insan ne olursa olsun kendi ile yaşamayı öğrenmeli. bir yerlere gitmek için birilerini beklemek yanlış. gitmek istediğin bir yer varsa alırsın yanına kitabını radyonnu mp3 ünü gider oranın tadını çıkarırsın. ha şöyle bir şeyde var. dost olmayı ya da dostluğu bekleme hayatta kimseye öyle çok da güvenme. çünkü dostluk edecek kişi pek kalmadı. sen dost olmaya çalışsanda olmuyor. arkadaş olarak görmek lazım sadece. kendinden de fazla ödün vermemek lazım diye düşünüyorum.

[montana5]

sanki herkes hayattan bıkmış gibi

[Ozlem_]

bende 18 yaşımdayım ve hepinizin yaşadığı duyguları paylaşıyorum içimde hep mutsuzluk var üniv kazandım inan bu mutsuzluk sürekli sürüyo alıştım öyle yaşamaya yaşam tarzım oldu yani

[TheMusty]

bende 18 yaşımdayım ve hepinizin yaşadığı duyguları paylaşıyorum içimde hep mutsuzluk var üniv kazandım inan bu mutsuzluk sürekli sürüyo alıştım öyle yaşamaya yaşam tarzım oldu yani

Aaa, üniverste yeni çevre yeni ortam yeni insalar falan? daha hoş olucak gibi geliyordu oysaki bana