bir offfffff çeksem şu gördüğüm dağlar, gerçekten yıkılır mı???

[madamsurgun]

ummadığım bir anda geldim buralara,sevdiğim kentten İstanbul'um dan... kendimi hazırladım zannediyordum; yalnızlığa, her şeyden ve herkesten uzaklarda olmaya hatta kendim istemiştim bu kadar uzaklara kaçmayı...ama yanılmışım kendi kendimi, bir yanılgı içine sokmuşum. alıştım zannetmiştim. bir başıma yaşam mücadelesi vermeye kendi ayaklarımın üstünde durmaya çalışıyorum. bu durum benim için yeni bir durum değil aslında ama hiç bu kadar uzaklara bu kadar "doğu" ya gelmemiştim... buradaki insanların bakışıyla hayata bakmaya çalışmak,insanların hayatlarına dokunmak...

belki diyeceksiniz ki senin gibi insanlar yok mu etrafında,kendin gibi bu kadar uzaklara gelmiş olan... ancak burada yaşam alanları çok kısıtlı.. var tabi ki kendim gibi insanlar ancak herhangi bir sosyal aktivite yapmıyorum çünkü 5 senelik erkek arkadaşım bu şekilde ki "sosyalleşme" durumlarına izin vermiyor....yaptığım sadece evden işe,işten eve o kadar....birde çıkarsam çalıştığım iş arkadaşlara gitmek.. oda aynı apartmanda olduğumuz için...

özgürlüğümün kısıtlanmasından hoşlanmıyorum ancak öyle bir an geliyor ki anneme babama laf geçirirken sevdiğim adama hayır ya da böyle istiyorum diyemiyorum..

uykusuzluğum,iştahsızlığım,isteksizliğim giderek arttı...kendimle,beynimle ciddi bir mücadele veriyorum. yenilmemek yeniden depresyona girmemek için.. hele ki 7 sene bipolar tedavisi görmüş olan ben,sanırım artık yoruldum... o kadar çok ilaç kullanımından sonra terapiyle kendime geldim ancak şimdi kendimden korkar oldum..

[iris]

Erkek arkadaşın da senin bulunduğun yerde mi? İstanbulda mı anlayamadım.

Senin hayatına müdahale etmesine izin vermemelisin.Aynı şeyi sen ona yapsan izin verir mi.
Hem daha arkadaşın konumundayken böyle yaparsa evli olduğunu düşün o kişiyle.
Kimsenin senin hayatını karartıp seni hasta etmeye hakkı yok izin verme .
Unutma hayat senin hayatın...

[madamsurgun]

cevaplarınız için hepinize teşekkür ederim... durumumu şöyle açıklayabilirim diye düşünüyorum:

erkek arkadaşımla olaylar ciddi bir durumda...yani ailelerde işin içinde...hatta yazmıştım bir başlıkta martta nişan düşünüyoruz diye ama annem askerlik olmadan evlenmemizi istemediği için ve bende hayatımda çiğneyip geçemediğim tek insan "annem" olduğu için bu işi 30 ay kadar ertelemek zorunda kaldık,çünkü bazı maddi problemlerde var yani erkek arkadaşımda, şuan İstanbul da bir ev geçindiriyor,özel sektörde çalışıyor... iyi kazandığı için ve ödemesi gereken, babasına ait borçlar olduğu içinde çalışması gerekiyor.

kendisi de istanbulum da, evden işe işten eve gidip gelen bir kişi. sadece ben İstanbul'a kaçamaklar yaptığımda, oda izin günlerinde ve hafta sonları da akşamları işten sonra görüşebiliyoruz. kendisi de gezmeyi seven bir insan olduğu için birlikteyken dışarıda vakit geçiriyoruz.

ben buraya döndüğümde ise o da aynen benim gibi,evden işe işten eve sosyal hayat olmadan yaşamakta. o bu durumdan hiç şikayetçi değil. bana söylemiyor bile dışarı çıkabilir miyim diye. ancak ben dayanamıyorum.. kaç kere konuştum anlattım,ağladım... dayanamıyorum,bunalıyorum dedim...1 sene sonra döndüğümde, buraya gönderdiğin kadını bulamayacaksın dedim...ama nafile..

ya ayrılcaz ya da böyle devam edicez. bir ortası yok. hiç bir şekilde yok. bu yüzden artık sıkıldım. ona, bunaldım dediğimde bunlara 1 sene dayanmam gerektiğini(ama İstanbul da yada yakın illerde kadro yoksa, dönemeyebilirim de) ve"şımarıklık" yaptığımı söylüyor. şımarıklığı mı ise; işsizliğin olduğu bir ortamda kadrolu olarak mesleğimi yapabildiğimi ve istediğim alanda master yaptığımı söylüyor. ama bir bilse ki sorun bunlar değil... çünkü değiştiğimi hissediyorum. eskiden girişken olan ben artık insanlara daha az sokuluyorum. ağlamalarım bile eskiden yakarışlarla doluyken şimdi sessiz çığlıklara dönüştü..aynada kendime baktığımda yabancı bir kadın görüyorum artık...

[firedance]

Kendi düşen ağlamaz madamsurgun, sen bir erkek için evine barkını bırakıp bilmediğin yerlere gidersen böyle olur tabiii.

Gelin gitme vs.. bunlar demode kalmış şeyler. Eskidendi yani. Artık daha bireyselci-yaklaşımlı hayatlar var.

Sen önemlisin. Hayatın önemli. Eğer alışamıyorsan bırakacaksın. Erkek mi kalmadı piyasada? Sana istediğin hayatı yaşatacak binlercesi çıkar karşına.

[inadiNaGulumse79]

inanma
bir ınsan için sana o kadar yıllarını emek vermiş aılenı ezme
değmez
sonra gene zorda kaldığında elını uzatacak olan ilk ailen dir

herşeyı usulunce yap mantıgınla hareket et ..

[madamsurgun]

Kendi düşen ağlamaz madamsurgun, sen bir erkek için evine barkını bırakıp bilmediğin yerlere gidersen böyle olur tabiii.

Gelin gitme vs.. bunlar demode kalmış şeyler. Eskidendi yani. Artık daha bireyselci-yaklaşımlı hayatlar var.

Sen önemlisin. Hayatın önemli. Eğer alışamıyorsan bırakacaksın. Erkek mi kalmadı piyasada? Sana istediğin hayatı yaşatacak binlercesi çıkar karşına.

sanırım yanlış anlaşılan bir durum var ortada.... yanlış anlattığım... ben bir erkek için annemi,sevdiklerimi ve istanbulumu bırakıp gelmedim.. özel sektörden sonra kadrolu olarak çalışma fırsatı bulduğum için geldim... sadece o dönem yaşadığımız sorunlar buraya gelmeyi karar vermemde vesile oldu o kadar. alış(a)madığım buranın ortamı,insanları,yaklaşımları... bunlara alışmaya çalışırken de sıkıntıdan kurtulmak için sosyal bir hayat istiyorum. erkek arkadaşımın problem çıkardığı şey bu

[madamsurgun]

sana birtür baskı kuruyor olabilir onun düşüncesini kestiremiyorum ama az da olsa belkide şu ihtimal olabilir siz kaybetmek istemiyordur başkalarına güvenmiyordur sence olabilirmi elbetteki sizi ve sevgilinizi fazla tanımadığımdan pek yorum yapamıcam ama öncelike kendinize zaman ayırmalısınız bilemiyorum herhangi bir problem olsa o işin içinden sıyrılabilir tüm olanlar size olur çünkü siz anlamıyor dimi

beni çok sevdiğini ve kaybetmek istemediğini biliyorum. bende aynı şekilde ona karşı aynı duyguları besliyorum ama bura da kendime çok zaman ayırıyorum ama yalnız oldukça ve yapacak hiç bir şey bulamayınca kendime odaklanıyorum. aslında artık uyanasım ve o çok sevdiğim işime gidesim de gelmiyor artık... her sabah uyanıyorum, aynı yolu yürüyorum, aynı kapıdan içeri giriyorum her gün biraz daha monotonlaşıyor yaşamım belkide bu yüzden daha da çok kendime odaklanır hale geliyorum.. bundan dolayı ya çok uyuyorum ya hiç uyuyamıyorum... canım sıkkın olup da onunla konuşmak da istemiyorum. ama biliyorum ki ona sıkıldım desem anlamayacak böylece kendimi belkide bilerek bir kısır döngü içine sokuyorum

[paranoyak35]

ummadığım bir anda geldim buralara,sevdiğim kentten İstanbul'um dan... kendimi hazırladım zannediyordum; yalnızlığa, her şeyden ve herkesten uzaklarda olmaya hatta kendim istemiştim bu kadar uzaklara kaçmayı...ama yanılmışım kendi kendimi, bir yanılgı içine sokmuşum. alıştım zannetmiştim. bir başıma yaşam mücadelesi vermeye kendi ayaklarımın üstünde durmaya çalışıyorum. bu durum benim için yeni bir durum değil aslında ama hiç bu kadar uzaklara bu kadar "doğu" ya gelmemiştim... buradaki insanların bakışıyla hayata bakmaya çalışmak,insanların hayatlarına dokunmak...

belki diyeceksiniz ki senin gibi insanlar yok mu etrafında,kendin gibi bu kadar uzaklara gelmiş olan... ancak burada yaşam alanları çok kısıtlı.. var tabi ki kendim gibi insanlar ancak herhangi bir sosyal aktivite yapmıyorum çünkü 5 senelik erkek arkadaşım bu şekilde ki "sosyalleşme" durumlarına izin vermiyor....yaptığım sadece evden işe,işten eve o kadar....birde çıkarsam çalıştığım iş arkadaşlara gitmek.. oda aynı apartmanda olduğumuz için...

özgürlüğümün kısıtlanmasından hoşlanmıyorum ancak öyle bir an geliyor ki anneme babama laf geçirirken sevdiğim adama hayır ya da böyle istiyorum diyemiyorum..

uykusuzluğum,iştahsızlığım,isteksizliğim giderek arttı...kendimle,beynimle ciddi bir mücadele veriyorum. yenilmemek yeniden depresyona girmemek için.. hele ki 7 sene bipolar tedavisi görmüş olan ben,sanırım artık yoruldum... o kadar çok ilaç kullanımından sonra terapiyle kendime geldim ancak şimdi kendimden korkar oldum..

kendimi gördüm bian..çok üzüldüm istanbula gittiğimde bende böyle olmuştum.evimi,şehrimi mumla aradım.ailemin küçük bebeği gbi olmuştum.şimdi uzaklara gitmeye korkuyorum..ama yine beni çağırıyor sevdiğim uzaklar