Bu hayattan midem bulanıyor. diğer insanlara ve kendime bakıyorum arada uçurum var.ben sürekli diken üstündeyim her an başıma kötü şeyler gelmesinden korkuyorum,her an yanlış yapacağım,ipin ucunu kaçıracağım ve boşluğa düşecekmişim hissine kapılıyorum.hoş şu anda uçurumdan pek uzakta değilim.başıma kötü şeyler geleceği,dışlanma ve reddedilme korkum beni mahfediyor.Sürekli diken üzerinde ve huzursuz duruyorum. Kendime ait bir dünyam var sadece korkular üzerine ve sadece savunma üzerine. İçimden geldiği gibi davranmamam ve davrandığımda karşılaşacağım olumsuzlukları kaldıramayacağıma olan inancım beni bunaltıyor ama aksini yapamıyorum.Bu hayatta çok yalnızım ve yanlış yaparsam tamamiyle yalnız kalacağım,herkes benden uzaklaşacak.Kendi kendime felaket senaryoları kuruyorum.Her zaman kötü şeyler yaşayacağımı,belalrla karşılacağımı ve bir destekçim olmadığı için ortada kalacağımı düşünüyorum.bunun için acayip bir savunma psikolojisi ile hayatı insanlardan öğrenmeye çalışıyorum.benim dışımda herkes herşeyi biliyormuş gibi davranıyorum.
şizofren miyim anlamadım.
şizofren miyim anlamadım.

Yorum