Tweet
Merhabalar. Size yaşadıklarımı tam olarak anlatmak ve buna göre fikirlerinizi almk istiyorum. Eski üyelerdenim ve bu konuda çok yazıştım ama kimseyi dinleyemedim. Herkese buradan teşekkür ed,yorum.
24 yaşındayım şuan. 2 yıl önce nette biriyle tanıştım.(ve 2 yıldır ağlıyorum) Fakat arkadaşlık sitesinde değil. Tanıştığım kişi hackle uğraşan biriydi. Çalıştığım şirketin web sitesinde güvenlik açıklarının olduğunu anlatan bir mail gönderdi şirket adresine. Bende bu güvenlik açıklarını nasıl kapatacağımı öğrenmek için msn e ekledim. Ve konuşmaya başladık. Benden 2 yaş küçüktü. Bir süre işle alakalı konuştuk. Onu henüz görmemiştim ama ona karşı nedense çok ilgiliydim. Hacker dı. Ama mesleği başkaydı. Günler geçti biz daha çok konuşmya başladık sonra tel nolar verildi. Artık her nete girdiğimde onu arıyordum. O zamanlar sürekli nette geçirirdim vaktimi.Benden hoşlanmıştı. İlgi göstermesi benimde hoşuıma gidiyordu. Ama duygusal anlamda bişey istemiyordum. Ben olmaz dedikçe kendimi kaptırmışım. Bende hoşlandım. Adına aşk dedik sevgi dedik. Birbirimizi sevdiğimizi söyledik. Benim ailem asla müsaade etmezdi. Evde rahatça nete bile giremezdim telde konuşamazdım. Ama bütün bunlara rağmen , olmayacağını bile bile devam ettim. Annem çok karşı çıktı. Ama bırakmadım. Sevgilimin olumsuz birçok özeliği vardı. Kollarını falan jiletlerdi. Sürekli olmasada yaparmış. Ayrıca kız kardeşi de aynı şekilde. Biçok psikolojik rahatsızlığı var. Akrabalarında suç işleyenler var. Hapiste olanlar var. Anne babasını bu gibi bişeyi yok. Ben bu kişiyle 2 kez görüştüm. Önceleri sanal aşk deyip görüşmek bile istemiyordum biter diyordum ama bitmedi.ilk görüştüğmüzde sanal diye adlandırmadık. Her şey gayet normaldi. Ayrıca aradan zaman geçtikçe onun hareketleri normalleşiyor bana karşı çok daha hassas oluyordu. Biçok arkadaşıyla görüşmüyor içki içmiyor hackerlık yapmıyordu. Sabah işte akşam ise nette idi. Biz çok odaklandık. Hep ileriye dönük düşündük. Aileisyle konuşuyordum ben. Annesi babası da öyle beni benimsemişlerdi. Ben sürekli ağlıyordum. Bi türlü vazgeçemiyordum ama uzaktaydı. Üsrekli görüşemiyorduk ailem razı değildi. Onu ailemin isteyeği bir halde gelmesini bekliyorudm. Askere gitmeliydi işi daha iii olmalıydı ama kötüde değil. Ve istanbuldaydı. Onunla aynı ortamı paylaşmam gerek ki onu daha ii tanıyayım diye düşündüm. Kpss den atama bekliyordum ve hep İstanbul istiyordum. Atanacam umuduyla ayrılmadım. 4 ay önce atandım. Ama istanbula artık çok daha uzağım. Puanım buraya yetti. Buraya geldi 1,5 ay önce. 2 gün kaldı. Aramızdaki sorunları konuşuruz sandım ama hep sustu. Güzel geçti çocuklar gibiydik. Onu seviyordum ama bu kadar olumsuzluk varken yanlış adımlarda atmak istemiyordum. Ciddi bir şeyler için 2-3 yıl beklermisin diyordu bana. Daha tam olarak tanımadığım ama sevdiğim, ailemin kabul etmeyeceği birine 2-3 yıl beklerim diyemezdim. Eğer ben tamam desem bu yaz askere gidecekti. Ama beklerim demek her şeyi kabul ederim demek anlamına gelir diye düşündüm. Bu şekilde olmayacağını düşndüm. Artık ilerde mutlumu olurum mutsuzmu olurum ama bu ikilemde çıkmak istedim. Yarınımı düşünmek istemedim. Devam etmelimiyim etmemelimiyim, ilerde daha kötü olursa diye düşünmek istemedim. Ve buraya geldikten sonra ayrılmak istediğimi söyledim zaten sürekli ayrılık konusu geçerdi. Yinede hergün 1-2 dk konuştuk.dün bile konuştuk. Ama ben bu sefer çok kararlıyım. Birgün çok iyiyim onu unutmuş gibi ertesi gün ağlama krizleri geçiriyorum. Ama sanki bu süreçte sürekli ağlamalıymışım gibi hissediyorum. Onu kolay unutmamam gerekir gibi hissediyorum.bu normalmidir. O çok daha üzgün. İşten gelince ailesiyle oturmadan yada pc başına geçmeden direk yatıyor. LUstral kullanıyormuş onun o halini görünce kendime çok kızıyorum. Ama ben ayrıntılı düşünerek verdim bu kararı. Ama benim hayatımın en önemli en değerli, varlığıydı. Her şeyi onunla yaşadım ben. Aramızda farklı bir bağ vardı. Kopamıyorduk ve her halimiz birbirimize güzel geliyordu. Acaba daha ii olmazmıydı diye düşünyorum barışmak için can atıyorum resmen ama ilk kez bu kadar kararlıyken unutmanın yollarını arıyorum. Hayatım da o varken arkadaş çevremden uzaklaştımç herkes yanlış yaptığımı söyledi aldırmadım. Bu konu açılmasın diye uzak durdum herkesten ve şimdi yalnızım tek yaşıyorum. Yine arkadaşım yok. Çabuk sıkılıyorum ortamlardan kimseyi samimi bulmuyorum. Ona daha çok ihtiyacım var. Aramak istiyorum. Ama biran önce bitmesi daha ii olcak. Ben yeni memurum ve 1 yılım dolduktan sonra tayin isteme hakkımız oluyor. Ama ben nereye isteyeceğimi bilmeden yaşıyorum. İstanbulu isteyemezdim babama laf anlatamazdım. Tek başımda ist.da yaşamamın zor olacağını söyleyecek ki haklıda. Biri var desem bu mümkün bile değil. Bende bütün bu belirsizlkerin bitmesi için ayrılığı seçtim. Şuan çok daha yalnızım. Mutsuzum. Artık canlı arkadaşlıklar, canlı aşk istiyorum. İyi olduğumda kendimi mutlu hissettiğimde vicdan azabı çekiyorum sanki. Bana bu konuda destek olmanızı rica ediyorum. Yaşadıklarım bundan ibaret. Çok aşıktık ama artık ben birazda mantıklı olmak istiyorum.umarım başarabilirim
Biraz uzun oldu ama kusura bakmayın lütfen. okudunuğunuz için teşekkürler
24 yaşındayım şuan. 2 yıl önce nette biriyle tanıştım.(ve 2 yıldır ağlıyorum) Fakat arkadaşlık sitesinde değil. Tanıştığım kişi hackle uğraşan biriydi. Çalıştığım şirketin web sitesinde güvenlik açıklarının olduğunu anlatan bir mail gönderdi şirket adresine. Bende bu güvenlik açıklarını nasıl kapatacağımı öğrenmek için msn e ekledim. Ve konuşmaya başladık. Benden 2 yaş küçüktü. Bir süre işle alakalı konuştuk. Onu henüz görmemiştim ama ona karşı nedense çok ilgiliydim. Hacker dı. Ama mesleği başkaydı. Günler geçti biz daha çok konuşmya başladık sonra tel nolar verildi. Artık her nete girdiğimde onu arıyordum. O zamanlar sürekli nette geçirirdim vaktimi.Benden hoşlanmıştı. İlgi göstermesi benimde hoşuıma gidiyordu. Ama duygusal anlamda bişey istemiyordum. Ben olmaz dedikçe kendimi kaptırmışım. Bende hoşlandım. Adına aşk dedik sevgi dedik. Birbirimizi sevdiğimizi söyledik. Benim ailem asla müsaade etmezdi. Evde rahatça nete bile giremezdim telde konuşamazdım. Ama bütün bunlara rağmen , olmayacağını bile bile devam ettim. Annem çok karşı çıktı. Ama bırakmadım. Sevgilimin olumsuz birçok özeliği vardı. Kollarını falan jiletlerdi. Sürekli olmasada yaparmış. Ayrıca kız kardeşi de aynı şekilde. Biçok psikolojik rahatsızlığı var. Akrabalarında suç işleyenler var. Hapiste olanlar var. Anne babasını bu gibi bişeyi yok. Ben bu kişiyle 2 kez görüştüm. Önceleri sanal aşk deyip görüşmek bile istemiyordum biter diyordum ama bitmedi.ilk görüştüğmüzde sanal diye adlandırmadık. Her şey gayet normaldi. Ayrıca aradan zaman geçtikçe onun hareketleri normalleşiyor bana karşı çok daha hassas oluyordu. Biçok arkadaşıyla görüşmüyor içki içmiyor hackerlık yapmıyordu. Sabah işte akşam ise nette idi. Biz çok odaklandık. Hep ileriye dönük düşündük. Aileisyle konuşuyordum ben. Annesi babası da öyle beni benimsemişlerdi. Ben sürekli ağlıyordum. Bi türlü vazgeçemiyordum ama uzaktaydı. Üsrekli görüşemiyorduk ailem razı değildi. Onu ailemin isteyeği bir halde gelmesini bekliyorudm. Askere gitmeliydi işi daha iii olmalıydı ama kötüde değil. Ve istanbuldaydı. Onunla aynı ortamı paylaşmam gerek ki onu daha ii tanıyayım diye düşündüm. Kpss den atama bekliyordum ve hep İstanbul istiyordum. Atanacam umuduyla ayrılmadım. 4 ay önce atandım. Ama istanbula artık çok daha uzağım. Puanım buraya yetti. Buraya geldi 1,5 ay önce. 2 gün kaldı. Aramızdaki sorunları konuşuruz sandım ama hep sustu. Güzel geçti çocuklar gibiydik. Onu seviyordum ama bu kadar olumsuzluk varken yanlış adımlarda atmak istemiyordum. Ciddi bir şeyler için 2-3 yıl beklermisin diyordu bana. Daha tam olarak tanımadığım ama sevdiğim, ailemin kabul etmeyeceği birine 2-3 yıl beklerim diyemezdim. Eğer ben tamam desem bu yaz askere gidecekti. Ama beklerim demek her şeyi kabul ederim demek anlamına gelir diye düşündüm. Bu şekilde olmayacağını düşndüm. Artık ilerde mutlumu olurum mutsuzmu olurum ama bu ikilemde çıkmak istedim. Yarınımı düşünmek istemedim. Devam etmelimiyim etmemelimiyim, ilerde daha kötü olursa diye düşünmek istemedim. Ve buraya geldikten sonra ayrılmak istediğimi söyledim zaten sürekli ayrılık konusu geçerdi. Yinede hergün 1-2 dk konuştuk.dün bile konuştuk. Ama ben bu sefer çok kararlıyım. Birgün çok iyiyim onu unutmuş gibi ertesi gün ağlama krizleri geçiriyorum. Ama sanki bu süreçte sürekli ağlamalıymışım gibi hissediyorum. Onu kolay unutmamam gerekir gibi hissediyorum.bu normalmidir. O çok daha üzgün. İşten gelince ailesiyle oturmadan yada pc başına geçmeden direk yatıyor. LUstral kullanıyormuş onun o halini görünce kendime çok kızıyorum. Ama ben ayrıntılı düşünerek verdim bu kararı. Ama benim hayatımın en önemli en değerli, varlığıydı. Her şeyi onunla yaşadım ben. Aramızda farklı bir bağ vardı. Kopamıyorduk ve her halimiz birbirimize güzel geliyordu. Acaba daha ii olmazmıydı diye düşünyorum barışmak için can atıyorum resmen ama ilk kez bu kadar kararlıyken unutmanın yollarını arıyorum. Hayatım da o varken arkadaş çevremden uzaklaştımç herkes yanlış yaptığımı söyledi aldırmadım. Bu konu açılmasın diye uzak durdum herkesten ve şimdi yalnızım tek yaşıyorum. Yine arkadaşım yok. Çabuk sıkılıyorum ortamlardan kimseyi samimi bulmuyorum. Ona daha çok ihtiyacım var. Aramak istiyorum. Ama biran önce bitmesi daha ii olcak. Ben yeni memurum ve 1 yılım dolduktan sonra tayin isteme hakkımız oluyor. Ama ben nereye isteyeceğimi bilmeden yaşıyorum. İstanbulu isteyemezdim babama laf anlatamazdım. Tek başımda ist.da yaşamamın zor olacağını söyleyecek ki haklıda. Biri var desem bu mümkün bile değil. Bende bütün bu belirsizlkerin bitmesi için ayrılığı seçtim. Şuan çok daha yalnızım. Mutsuzum. Artık canlı arkadaşlıklar, canlı aşk istiyorum. İyi olduğumda kendimi mutlu hissettiğimde vicdan azabı çekiyorum sanki. Bana bu konuda destek olmanızı rica ediyorum. Yaşadıklarım bundan ibaret. Çok aşıktık ama artık ben birazda mantıklı olmak istiyorum.umarım başarabilirim
Biraz uzun oldu ama kusura bakmayın lütfen. okudunuğunuz için teşekkürler
Yorum