Kocaman bir boşluk hali. şarkıların üzerinde bıraktıgı hal bu aslında. Farkında degilim ama çökeriyorlar beni. Bazısısında yoluma çıkma artık Ankara sevgilim diyor bir başkasında içime dert olur diyor bazısında vehminde buldum seni diyor. Büyümüşte küçülmüştük, hidayet sanıyorduk insanları insan yerine koymayıp büyüklenmeyi, insanlık meziyetlerimizi herşey sanıyorduk galiba güzel bir türkçeyle, işte buna inat küçüldük galiba. Emin degiliz, tüm cümleler; sanırım ve galiba ile geçiştirir olduk. Burdan bir anlam ifade eden sonuclar çıkması gerkirken biz kendimizi yerdik, hani çok yükseltmiştik ya sanırım buda ona inat bir durum. Kızdık çok kızdık o kadar kızdıkki karşı tarafında kaldıramayacagı kadar aşagıladık. Aslında neyi ekersen onu biçersin. Neye odaklandınsa onun vebalini bir yerde çekersin. Atalar üçler beşler söylemiş aslında senin söylediklerini. Taaaa sen söylmeden düşünmeden evvel. Sen düşündüklerinle felan övünüyorsun ya yalan yani. Biraz başkasıda büyüktür diyecesiksin, yani hep ben büyüğüm demek gafletine düşmek düşenememeye de sevkedebilir, arada bunuda kabul edeceksin velhasıl. İnsan oglunu sadece 1 tanesini 1000 e böleceksin ederini biçeceksin. Tek vasıf vasfiyet yeterli degildir degerlendirmek için bütünü. Yani sana ne kadar kapak giydirsem hikaye olur gider. Yafa bu yazdıklarım hepsi bir yanılsıma.
