Kelimelerle nasıl anlatabilirim bilemiyorum

[psychoanalysis]

Merhaba arkadaşlar.Nerden başlamalıyım hiçbir fikrim yok.Ama öncelikle biraz kendimden bahsedeyim.2O yaşında üniversite öğrencisiyim okulum bitmek üzere ,tabi alttan derslerim ile 1 sene uzayacak.Sosyal ilişkilerim yok denecek kadar az ve insanlarla sağlıklı ilişkiler kuramıyorum.Bu kendimi sürekli boşlukta gibi bi kendiliğim yokmuş gibi hissetmemden kaynaklanıyor birazda sanırım.Zaman zaman kendimi iyi hissettiğim oluyor tam işte ben buyum dediğim ve kendime güvendiğim zaman bir binanın tepesinden düşer gibi düşüyorum ve o sıkıntılı ruh hali devreye giriyor.O zaman hiçbirşey yapmak istemiyorum sürekli bir uyku hali yorgunluk hali çöküyor üstüme.Kafamda yapmam gereken bir sürü proje var gerek kendimle ilgili gerekse de okul ile ilgili ve ben bunlara bu iniş ve çıkışlar yüzünden başlayamıyorum.İnsanların bulunduğu ortamda bazen heycanlansamda bazen hiçbir heyecan belirtisi hissetmiyorum ve diyolağa girme isteğimde olmuyor.İlişkilerim hep yüzeysel kalmış durumda.Kendime bir söz vermiştim bunları atlatmak için çalışcak ve matıklı hareket edecektim fakat bir türlü kendimi sağlam bir zemine oturtamıyorum.Bu sebeple ilerleme sürecinde olduğumu düşünürken birden geriliyorum ve bütün kendime verdiğim sözlerim ve hayallerim suya düşüyor.Bundan 2 sene önce bir psikiyatra gitmiştim .Tam 1 sene psikoterapi gördüm pek bir faydası olmadı açıkcası.Doktorumun bana söylediği şey ise hatırladığım kadarıyla empati yapamamam mış.Şimdi benim için zaman çok daralmış durumda çözmem gereken hem iç meselelerim ve hemde bir yığım dış meselelerim var ve ben hangi birini zamanında çözeceğim konusunda bocalıyorum.Kendimi bazen çok değersiz hissetmeme rağmen bazen normal ve kendim gibi hissediyorum.Bu iniş ve çıkışlar gün içinde oluyor neredeyse artık,hiçbir mühim sebep yokken.Antidepresanları 1 sene önce bıraktım çünkü gözlemlediğim kadarıyla bana yorgunluk ve sersemlik halinden başka bir faydası olmuyor.Yaz döneminde yapacaklarım ise geleceğimi şekillendirme konusunda bir dönüm noktası fakat zaman daralıyor ve ben yerimde sayıyorum gibi.Fikirlerinizi almak istiyorum arkadaşlar herkese sevgiler .

[odyssey]

teşhisiniz neydi ilk gittiğinizde?

[aycaa]

karmaşık bir durum. ama üstesinden gelinemeyecek birşey değil bence. bende de vardı eskiden böyle düşünceler. ama sonra geçti. şimdi özgüvenim tam. kendimi her konuda yeterli görüyorum. ama burda iş sana kalmış birazda. sen çabalayacaksın.
buarada empati kur demiş doktorun. ben bunu çok yapıyorum.
bide bende sosyal ortamlara girememe gibi bi sorun yoktu. benim sorunum kendimi değersiz hissetmekle ilgiliydi. değersiz, şanssız vs. olduğumu düşünürdüm. ama dediğim gibi geçti bende bunlar.

[sonbaharr]

Merhabalar, doktorun sana ne teşhisi koyduğunu belirtmemişsin. Sf limisin? toplum içine karışamama, diyalog halinde olamama sorunun var gibi.Birde kendi kendine yarattığın sıkıntıların mı var? biraz daha açabilirmisin?

[psychoanalysis]

Arkadaşlar öncelikle teşekkürlerDoktorun koyduğu teşhis depresyon ve sosyal anksiyete bozukluğuydu.Evet özgüvenimin düşük olmasından dolayı sosyal ortamlarda kendimi ifade edemiyorum ve bunun sonucunda sf belirtileri gösteriyorum fakat sf den tek farkı,o anda fizyolojik belirtiler göstermiyorum çoğunlukla;şöyle ki kendimi ifade edemiyorsam ve rahat değilsem içimde tarifi imkansız bir sıkıntı hissediyorum.Çok seyrek olmamakla birlikte konuşmamda teklemeler ve çok nadir titremeler olur.Fakat kendimi rahat hissediyorsam çok sıcak kanlı olabiliyorum.Ben bunun sebebi olarak ilgili konuda kendimi yeterli görmemle açıklayabiliyorum.Düşüncelerimi konuşarak zor ifade ediyorum bir dezavantaj olarak ama yazıya döktüğümde çok akıcı ve bir yığın düşünce fışkırıyor kağıda.Doktorum bunun bana avantaj olduğunu söylerdi hep ama ben dinlemezdim Demek istediğim karmaşık bir dönem yaşıyorum bu tam 4 senedir böyle ve şuan zirvede gibi.Bu durumu aşma umudum ortaya çıktığında son zamanlarda kendimi iki uçta salınıyorken bulunuyorm.Sanırım birşeyleri aşmaya karar verdiğinizde,o güdüyle harekete geçiyorsanız mevcut durumsal yapınız ile geliştirmeye çalıştığınız kendilik motivasyonunuz arasında gel gitler kaçınılmaz olacak bir süre ta ki güvenli ve sağlam yapıyı yavaş yavaş oturtana kadar. sevgiler..

[psychoanalysis]

Merhabalar, doktorun sana ne teşhisi koyduğunu belirtmemişsin. Sf limisin? toplum içine karışamama, diyalog halinde olamama sorunun var gibi.Birde kendi kendine yarattığın sıkıntıların mı var? biraz daha açabilirmisin?

Evet sonbaharr birde benim o problemim var.Bazı sıkıntılarımı kendi kendime yaratıyorum.Örneğin paramı idareli kullanmam gerektiğini adım gibi bildiğim ve kullanmadığım zamanda sıkışacağımı ve daha çok uğraşıp sıkıntıya gireceğimi bildiğim halde dürtüsel davranıp o anki iç sıkıntımı geçirmek için har vurup harman savuruyorum.Bu bir kısır döngüye neden oluyor.Yada bazen içimden kendi kendimi küçük gördüğüm oluyor.O bunu başarıyor sen daha kılını bile kıpırdatamıyorsun,adam emek veriyor sen ne yapıyosun ? vb düşünceler.Bazen ise kendimi rahat hissediyorsam bir işte yeterli düzeyde olmasam bile çabaladığım için kendimle övünüyorum dışa yansıtmadan fakat gerilediğim zamanlarda dediğim gibi gene o his eksiklik hissi yakamı bırakmıyor.En büyük sorunum da bir performans gösterirken yada insanları dinlerken birşeyi kavramaya çalışırken algılarım bazen o kadar yavaşlıyor ki durma noktasına geliyor ve hafızamda öyle sanki balık hafızasına bürünüyor.Tabi böyle olunca zincirleme bir reaksin meydana geliyor heyecanımı kontrol edemiyorum ve bocalıyorum.Bu en nefret ettiğim şeydir.Biliyorum aslında sakin bir şekilde dinlesem kavrayıp çok güzel yorumlar yapabileceğim ama elimden bir kere kaçtımı stabil konuma dönmek çok güç oluyor dengem bozuluyor.Bunları aşmayı kafama koydum.Umarım başarabilirim

[sonbaharr]

Zaten çoğu sıkıntılarımızı kendimiz yaratıyoruz. Toplum içindeyken seni engelleyen, konuşmana engel düşünceleride yine sen yaratıyorsun. Nevrotik düşüncelere karşı savaş açmalısın. Okuduğum bir kitapta bunu öğrendim.Sende kendine karşı böyle bir eylem içine girebilirsin. Çünkü sen düşündüğün için öyle hissediyorsun. Düşüncelerin duygularına yansıyor. Mesela toplum içinde sana güleceklerini veya seni hiç dinlemeyeceklerini düşünerek hareketleri kısıtlıyorsun, o ande içsel kaygı yaşıyorsun.Bunu düşünceyle başlatıyorsun. Halbuki bu düşüncelerinin yersiz olduğunu bilerek harekete geçersen, o zaman herşeyi senin abarttığına farkına varacaksın.