Tweet
Merhaba, yazıp yazmamak arasında çok kararsız kaldım. Ama kendimi çaresiz ve mutsuz hissettiğim için artık ümit aradığım için yazdım.
Ben 30 lu yaşlardayım. evliyim 3 sene olacak. hızlıca konuya giriyorum. Ablam şizofren. Erkek kardeşim eşcinsel, kopuk ve öfkeli. Annemle babam sıkça küs, kopuk. Evde herkes birbiryle sıkça tartışıyor.
Eşimle mutluyuz. Ama senelerdir ailemle ilgili herşey aynı olmasına rağmen üzülmekten, sürekli onlar için birşeyler yapmaya çabalamaktan, onları merak etmekten ve kötü şeyler olacağını düşünmekten ( babam kardeşimin eşcinsel olduğunu öğrenecek kıyamet kopacak / ablam tekrar balkondan atlar mı intihar eder mi / annem ölürse ablam ne olacak / acaba yapabileceğim bişiler var da yapmıyor muyum pişman mı olucam.....vs ) kurtulamıyorum. Her görüştüğümde dengem bozuluyor, kötüleşiyorum. Ama görşmesem olmuyor sonuçta ailem , onları da üzmek kopmak istemiyorum.
10 senedir çalışıyorum. Artık kendi hayatımı yaşamalıyım eşimle diye düşünüyorum. Ama hala ailemde yaşadığım acı günler sanki beni karamsarlaştırıp hayattan zevk almamı engelliyor, onları boşveremiyorum. Evli değilken onlarla daha çok ilgilenebiliyordum maddi manevi oysa şimdi evim, eşim var belki bir gün çocuk da yapmak istiycem. Onların bende yarattığı olumsuz hislerden dolayı anne olmaktan korkuyorum. Depresif bir anne olmak istemiyorum çünkü. Ailemde herkes arızalı
belki ben de arızalıyım. Ama değişmek istiyorum. Psikoloğa hem maddi hem de manevi açıdan gidemiyorum.Bundan 4-5 yıl önce gitmiştim çok faydası olmuştu. kişisel gelişim kitapları okuyarak ve kendimle ilgilenerek, eski psikoloğumun dediklerini hatırlamaya çalışarak,telkinlerle, dostlarla, sinemayla ilgilenerek kendimi iyileştirmeye çabalıyorum. Başka ne yapabilirim? Nasıl daha ümitli, neşeli ve ailemden bağımsız yaşayabilirim? Aileme olan kızgınlığımla, sürekli benden birşeyler beklenmesiyle ve sevgisizlikle naısl başa çıkabilirim.Ayrıca eşime çok düşkünüm. Kıskanıyorum. Bunun da sebebinin ailemdeki sevgi eksikliğinden ve terkedilme korkusundan olduunu düşünüyorum. ayrıca babamla kopuk olan ilişkim ve annemin babamı sürekli kötülemesinin eseri olduunu düşünüyroum...Çok uzattım affedin..
Yaşım ilerledikçe tahammülüm azalıyor sanırım. mutlu huzurlu bri hayat istiyorum ama sanki hayata baştan kaybeden olarak başlamışım gibi düşünüyroum bu sorunlardan dolayı..bir taraftanda acizliğime hassasiyetime kızıyorum..karmaşığım ve d eyorgunum
Ben 30 lu yaşlardayım. evliyim 3 sene olacak. hızlıca konuya giriyorum. Ablam şizofren. Erkek kardeşim eşcinsel, kopuk ve öfkeli. Annemle babam sıkça küs, kopuk. Evde herkes birbiryle sıkça tartışıyor.
Eşimle mutluyuz. Ama senelerdir ailemle ilgili herşey aynı olmasına rağmen üzülmekten, sürekli onlar için birşeyler yapmaya çabalamaktan, onları merak etmekten ve kötü şeyler olacağını düşünmekten ( babam kardeşimin eşcinsel olduğunu öğrenecek kıyamet kopacak / ablam tekrar balkondan atlar mı intihar eder mi / annem ölürse ablam ne olacak / acaba yapabileceğim bişiler var da yapmıyor muyum pişman mı olucam.....vs ) kurtulamıyorum. Her görüştüğümde dengem bozuluyor, kötüleşiyorum. Ama görşmesem olmuyor sonuçta ailem , onları da üzmek kopmak istemiyorum.
10 senedir çalışıyorum. Artık kendi hayatımı yaşamalıyım eşimle diye düşünüyorum. Ama hala ailemde yaşadığım acı günler sanki beni karamsarlaştırıp hayattan zevk almamı engelliyor, onları boşveremiyorum. Evli değilken onlarla daha çok ilgilenebiliyordum maddi manevi oysa şimdi evim, eşim var belki bir gün çocuk da yapmak istiycem. Onların bende yarattığı olumsuz hislerden dolayı anne olmaktan korkuyorum. Depresif bir anne olmak istemiyorum çünkü. Ailemde herkes arızalı
belki ben de arızalıyım. Ama değişmek istiyorum. Psikoloğa hem maddi hem de manevi açıdan gidemiyorum.Bundan 4-5 yıl önce gitmiştim çok faydası olmuştu. kişisel gelişim kitapları okuyarak ve kendimle ilgilenerek, eski psikoloğumun dediklerini hatırlamaya çalışarak,telkinlerle, dostlarla, sinemayla ilgilenerek kendimi iyileştirmeye çabalıyorum. Başka ne yapabilirim? Nasıl daha ümitli, neşeli ve ailemden bağımsız yaşayabilirim? Aileme olan kızgınlığımla, sürekli benden birşeyler beklenmesiyle ve sevgisizlikle naısl başa çıkabilirim.Ayrıca eşime çok düşkünüm. Kıskanıyorum. Bunun da sebebinin ailemdeki sevgi eksikliğinden ve terkedilme korkusundan olduunu düşünüyorum. ayrıca babamla kopuk olan ilişkim ve annemin babamı sürekli kötülemesinin eseri olduunu düşünüyroum...Çok uzattım affedin..Yaşım ilerledikçe tahammülüm azalıyor sanırım. mutlu huzurlu bri hayat istiyorum ama sanki hayata baştan kaybeden olarak başlamışım gibi düşünüyroum bu sorunlardan dolayı..bir taraftanda acizliğime hassasiyetime kızıyorum..karmaşığım ve d eyorgunum
insan kendi kaderini yazabiliyor mu ki başkalarının da kaderini yazsın( bu kişiler çok yakınlarımız olsalar bile) 
Senin kocandan sevgi ve ilgi beklemeye ne kadar hakkın varsa kocanında senden sevgi ve ilgi beklemeye okadar hakkı var
Yorum