Çok asık suratlı ve herşeyi dert eden, herkese ve herşeye uyuz olan bi insanim ben. Aslında iyi bir işim var ama işyerimi sevmiyorum sadece para için orda durmak zorundayım, işyerindekilerin hiçbiri benim gibi değil sanki farklı dünyalarda yaşıyor gibiyiz. Durumları çok iyi ben onlar gibi değilim. Bu yüzden onlarla konuşmaktan mümkün olduğunca uzak duruyorum. Aralarında konuşuyorlar mesela gülüyorlar ya ben nefret ediyorum mutlu insanları görmek istemiyorum etrafımda. Ben niye böyle olamıyorum diye düşünüp duruyorum. Herşeyi kafama takıyorum. Ben hep böyle çok ciddiyim,lay lay lom degilim,insanlar korkuyor yaklaşmaya.. Herkes benim çok sorunlu biri olduğumu düşünüyor biliyorum gerçi öyleyim zaten. Hiç arkadaşım yok çok yalnızım, kimseyle arkadaşlık kuramıyorum. Erkek arkadaşım var ama o da benim bu davranışlarımdan çok bıktı. İnsanlara karşı neden bu kadar önyargılı ve acımasız olduğumu anlayamıyor ve kavga ettik. Ben olmasam ne yapacaksın bir tane bile arkadaşın yok bir bak çevrene dedi, hiçbişey diyemedim, haklı çünkü kimsem yok.. Açıklamam da yok ki ben kendimi anlayamıyorum çünkü. o da acıyor bana biliyorum
Zaten artik benimde ne kendime saygım var ne de yasama umudum var. Hiçbir hayalim yok.Her gün içimden ölmek istiyorum, oleyim kurtulayım diyorum, ağlıyorum, kendimden nefret ediyorum. 26 yaşındayım ama inanın kendimi 60 yaşında gibi hissediyorum. Her gün ölmeyi istemek çok kötü
Zaten artik benimde ne kendime saygım var ne de yasama umudum var. Hiçbir hayalim yok.Her gün içimden ölmek istiyorum, oleyim kurtulayım diyorum, ağlıyorum, kendimden nefret ediyorum. 26 yaşındayım ama inanın kendimi 60 yaşında gibi hissediyorum. Her gün ölmeyi istemek çok kötü

Yorum