Çok uzun zaman önce kaybettim kendimi.Hatırladığımda neden ben dediğim anılarım var.Gözlerim sebepsiz doluyor son günlerde.Daha mı zor bana hayat.Sizler için kolay olan şeyleri yaparken ne kadar zorlanıyorum bilseniz. Anlamanızı bekliyorum ...Yıllardır bekliyorum!

Bazen çekip gitmek geliyor içimden , gidemiyorum ya! İşte o zaman kayboluyorum aranızda.Öyle bir kayboluyorum ki! Yürürken yolda , birden yol kayboluyor , bir kapı sesi duyuyor ve korkudan saklanıyorum ellerimin arasına. Sonra uyanıyorum , Acıyarak yüzüme bakan insanlar , ağlamak geliyor içimden onları görünce , ağlıyorum , onlar bilmiyorlar ki onların bakışları beni ağlatıyor.Neden ben diyorum... Kapıyı açan kadın yolun kenarındaki evinden çıkıyor çocuğunun elini tutmuş.Tek suçlu demir kapı sesi... Kaybolduğum yerde kapı açılıyor ve bir adam bana zarar vermek için geliyor. Ama aslında kadın çocuğu ile bahçeden çıkıyor.Yolda yürürken kayboluyorum bazen...Üzgünüm.

Zorlanıyorum.Yorgunum.Halsizim.Güçsüzüm.Hani dünya dursa biraz , saatler dursa , akıp gitmese zaman bir dursa. Biraz dursam , baksam , nefes alsam , dinlenebilsem. Rahatlarım biliyorum.Dursa zaman!

Öyle kırılganım ki bugünlerde.Hıçkırıklarım boğazımda geziyorum.Beni çok kırdın hayat.Parçalandım bin parçaya , her biri ayrı bir ben yaşıyor.Beni bana yabancı yaptın.Ben benden yoruldum.Dursa ya artık zaman bir nefes alsam.

Siz hayatı suyun üstünde yaşıyorsunuz , ben içinde çırpınıyorum.Bazen yüzeye çıkıp nefes alıyorum fakat çok yoruluyorum çırpınmaktan.Suyun üstündeyken dursa ya zaman , biraz dinlensem.Çırpınmaktan yorgunum.