Ne yapacağım ben? Çalışma korkusu,stresi...

[_eftelya_]

Şu an çok kötüyüm,çarpıntı,nefes alamama,terleme,bayılacakmışım gibi hissetme.tüm bunların sebebi annemin az önce arayıp,apartmandan birinin oturduğumuz yere yakın bir yerde muhasebeci aradıklarını babamlara söyleyip,benim o ise girmemi söylemesi...

Evet çok garip,bu durum başımda olmasaydı,bende böyle düşünen birini anlamakta güçlük çeker,güler geçerdim belki.ama bu durum beni gerçekten bunalıma sokuyor.ne zaman iş konusu açılsa böyle oluyorum,hatta daha ilerisi,ölsem de bu durumu yaşamasam diyorum.

Hayatında hiç çalışmamış biri değilim.hatta ortaokuldan mezun olur olmaz yaz döneminde başladım ilk çalışmaya.eğlenceli bir işti.sonra lise stajları.üniversite bitince bir yere çok isteyerek girdim,bu korkularım bu kadar abartı değildi.ama ilk günden patronun tavırları beni yavaş yavaş soğuttu,her sabah isteksiz kalkıp nasıl işten çıkarım planlarıyla başlayan günüm,iş yerinde stres,panik,her an tetikte olma duygusuyla devam edip,işten eve giderken büyük bir huzur,eve gider gitmez hemen uyuma isteği,kimseyle konuşmadan asık bir suratla geçen saatlerin ardından o istekle uyumayı bekleyen ben,bu kezde gece uyuyamıyordum.huzursuzluk bir yandan ağlamalar bir yandan.ertesi gün yine aynı şeyler.haftasonu hiç bir yere gitmiyordum,akşama kadar yatıyordum.yemek bile yemek istemiyordum o huzursuzluk haliyle.patronumuz iyi olmasına iyiydi de (çalışan kişiye farklı davranıyordu) sürekli aşağılar gibi konuşmalar,insana kendini salak gibi hissettiriyordu.bildiğim şeyleri bile unutuyor,resmen aptal gibi bakıyordum.1,5 ay dayanabildim.yalan uydurup çıktım.sonra tekrar tekrar aradı ise yeniden başlamam için ama yok,bir daha yaşayamazdım.

O gün bugündür,yani hemen hemen 4 yıldır ise girme korkusu yaşıyorum.onu bırak zaten hiç arkadaşım yok.varda yok.onlarla görüşmeye,buluşmaya bile çekiniyorum,istemiyorum.tamamen eve kapattım kendimi.ailemden sürekli iş bul çalış sözlerini,annem babamı bırak herkesin bu konuda baskıcı konuşmaları da beni daha beter yaptı.gurur kırıcı,özgüveni zedeleyen sözler.hem kendimden nefret ettim,hem insanlardan uzaklaştım.hiç bir yere gitmek istemiyorum,biri işle ilgili konuşsa bir daha onunla görüşmek istemiyorum.psikoloğa ayrıntılı anlatıp konuşamıyorum bile.o bile kötü hissetmeme sebep oluyor.

Kaldı ki bu durumumu annem,babam,eşim anlasın...

[_eftelya_]

Çok sağolun arkadaşlar yaa,beni çok ciddiye almışsınız.

18 görüntüleme,
0 mesaj...

[ddarko]

aaaaaaaa Bende de var aynı problem. hatta bişiy anlatiyim size; bi işe girdim ben çok önce sonra stresten sıkıntıdan KAN DEĞERLERİM OYNADI doktor beni VEREM ZANNETTİ o kadar yani sizi çok iyi anlıyorum, bunu aşmak için aklıma tek yol bi pskyatr dan destek almak geliyo veya psikolog bilmiyorum rahatsızlığınız varmmı?Ama yanlız değilsiniz,Birebir aynı semptomlar bendede oldu.

[teknik literatür]

part time bir işle başla bence çünkü bu tip işler rahat olur ve parası az olacağından kafan eserse bırakıp çıkmaya çekinmezsin buda sana daha rahat olma şansı verir böylece işyeri korkusunu yavaşda olsa atlatırsın

[REDVirtue]

efti,

genelleme hatasına düşüyorsun. ilk girdiğin işte patronun öyle diye tüm patronları aynı kefeye koyma hatasına düşüyorsun. çalışmak ilk başlarda zor geliyor evet o kadar kolay bir şey değil ama böyle sabahtan akşama kadar evde oturmak da hiç iyi bir şey değil. bir söz var onu çok tutarım: işleyen demir pas tutmaz. bizim gibiler ne kadar zorlansa da etse de bir işte çalışmalı. çünkü çalışınca işe yaradığını hissediyorsun,iyi geliyor.

olumsuz düşünme lütfen... başarmaman için hiç bir eksiğin yok.

İşe yaradığını hissetme duygusunun ne gibi bir getirisi var? :RpS_huh: Bu tamamen psikolojik bir mesele. :tinysmile_fatgrin_t

_eftelya_;

Sevgili dostum; insanın hayatta bir amacı olmalı, gerçekten hayat boş değil.
Hayat tüm insanlar için ve sen (prangalı bir) özgürsün. Sınırların olabilir bu gerçeği inkar edemem, fakat bunlar geçici şeyler.
Malesef toplumumuzda çalışmayan kişi üzerinde ailesel bir baskı olabiliyor, bu inkar edilemez.
Fakat tüm bunların ötesinde, düşünceme göre; senin sorunun bazı şeyleri gözünde büyütmektir.
Ufak bir karıncayı dahi gözünde büyütürsen, artık bir dev olduğunu görmeye başlar ve o dev'in altında ezilirsin.
Sen bunun tam tersini yap; devleri karınca olarak görmeye bak.

Kendin ile yüzleş, mücadele et, bunların hepsi gelecek adına karakterine birşeyler katacaktır.
Bugün bu şekilde çekimser olabilirsin veya bazı şeyler sana itici geliyor olabilir, bu sürekli böyle olacağı anlamına gelmez.

Sana önerim; şu soyut prangalardan kurtul, gördüğüm kadarıyla önündeki tek engel sensin başka bir engel yok.

Dediğim gibi senin sorunun, karıncanın dev olduğu yanılgısına düşmendir.

Hiç birşeyi büyütme bu hayatta insanca yaşamaktan daha önemli birşey yok.
Sen yaşamana bak, yaşamak için çalışman gerekiyorsa çalış ki bunu yaparkende bir dev görürsen onu karınca olarak görebilirsin.

[_eftelya_]

Ya öyle lanet bişey ki,bunu dile getirmek bile zor,şimdi annemle babamla konuşmak istemiyorum.onlara gitmem gerek,teyzem geldi ızmirden,ama gitmek istemiyorum.eşim işten geldi,hiç konuşmadım bile.çok saçma belki ama ölsemde kurtulsam diye bile düşündürüyor.

Ilk gittiğim psikoloğa söyledim ama çok ayrıntılı anlatamadım bile.bana bilişsel carpitmalarla ilgili bir yazı gönderdi,uzun bir süre bunun üzerine alıştırmalar yapacağız demişti ama o aralar birde nişanlımla sorunlarım vardı,daha evlenmemiştik.onları konuşmaktan bu sorunu erteledik,oda unuttu gitti hatta.en son gittiğimde bana direkt işe gir deyince ona da gitmeyi bıraktım.psikiyatriste gittiğimde de sosyal fobi değil anksiyete dedi,ilaç verdi,oda bitti,daha da gidemedim.

Bir sürü düşünce geçiyor aklımdan kendim bişey yapayım diye.mesela önce sosyal ortam olarak,hem kafa dağıtacağım hem kendimi geliştirmek adına ismekin kurslarına gideyim dedim.sonra belki yavaş yavaş bişeyler olur part time da işe falan girerim dedim ama tek başıma hiç bişey yapamıyorum.

[REDVirtue]

ben bu bir psikolojik mesele değil mi dedim?

arkadaş da zaten durumun farkında, çalışmak istiyor içten içe, fakat hayal kırıklğına uğramaktan korkuyor. evde oturmayı seçmekle kendine verdiği zararın farkında. fakat çalıştığı zaman özgüveni yerine gelecek, iç huzuru sağlanacak, başarma duygusunu yaşayacak, vs vs.

Tamam. Söylemek istediğim işe yarama yanılgısı kısmı ile ilgiliydi. Neyse, bir önemi yok.

Ya öyle lanet bişey ki,bunu dile getirmek bile zor,şimdi annemle babamla konuşmak istemiyorum.onlara gitmem gerek,teyzem geldi ızmirden,ama gitmek istemiyorum.eşim işten geldi,hiç konuşmadım bile.çok saçma belki ama ölsemde kurtulsam diye bile düşündürüyor.

Ilk gittiğim psikoloğa söyledim ama çok ayrıntılı anlatamadım bile.bana bilişsel carpitmalarla ilgili bir yazı gönderdi,uzun bir süre bunun üzerine alıştırmalar yapacağız demişti ama o aralar birde nişanlımla sorunlarım vardı,daha evlenmemiştik.onları konuşmaktan bu sorunu erteledik,oda unuttu gitti hatta.en son gittiğimde bana direkt işe gir deyince ona da gitmeyi bıraktım.psikiyatriste gittiğimde de sosyal fobi değil anksiyete dedi,ilaç verdi,oda bitti,daha da gidemedim.

Bir sürü düşünce geçiyor aklımdan kendim bişey yapayım diye.mesela önce sosyal ortam olarak,hem kafa dağıtacağım hem kendimi geliştirmek adına ismekin kurslarına gideyim dedim.sonra belki yavaş yavaş bişeyler olur part time da işe falan girerim dedim ama tek başıma hiç bişey yapamıyorum.

Dostum, iyi güzel; fakat sen tam olarak neden çalışmıyorsun/çalışmak istemiyorsun.
Bunun geçmişte yaşadığın olumsuz tecrübeler dışında bir sebebi var mı?

[_eftelya_]

Evet herşeyin farkındayım,ise yaramama,değersizlik duygularıda yiyip bitiriyor beni.korkunun üzerine git,işe gir sözleri benim gibi hissedenler için çok basit söylenebilen sözler gibi geliyor.birde çalışmayan ama bunu kendi isteğiyle yapan,gayet rahat olanlar,çevresindekilerin (eğer baskıda varsa) sözlerini takmayıp cevap verenlerde var.çevremde de var öyleleri... Belki bu kadar üstüme gelinmese birşeyler yapardım.iş konusunu bırakın,ben arkadaşlarımla bile yüzyüze gelip muhabbet etmekten bile çekiniyorum...

Içimde bu yaşadıklarımı çevremdeki kimse,hatta eşim bile bilmiyor.şu an uyuyor ve ben diğer odada karanlıkta oturup ağlıyorum.kimse ne yaşadığımın farkında bile değil...

[teknik literatür]

davranışlarından mı rahatsız oluyorsun, iğneleme mi yapıyorlar?

işsiz insan kimseyle konuşmak istemez çünkü ilk soru iş konusunu neyaptın,çalışıyomusun olacaktır,cevap vermekte istemediğin anlatamayacağın için uzak durursun tanıdığın herkesten.bu durum bütün işsizler için aynıdır

[teknik literatür]

tabiiki bendede aynı durum var sendeki gibi belki eftelyadada sf vardır üstüne birde işsizlik eklenince hepten sosyal fobi ortaya çıkabilir,yada işsizlik ve bu korkularda sf yi doğurmuş olabilir,

[REDVirtue]

Evet herşeyin farkındayım,ise yaramama,değersizlik duygularıda yiyip bitiriyor beni.korkunun üzerine git,işe gir sözleri benim gibi hissedenler için çok basit söylenebilen sözler gibi geliyor.birde çalışmayan ama bunu kendi isteğiyle yapan,gayet rahat olanlar,çevresindekilerin (eğer baskıda varsa) sözlerini takmayıp cevap verenlerde var.çevremde de var öyleleri... Belki bu kadar üstüme gelinmese birşeyler yapardım.iş konusunu bırakın,ben arkadaşlarımla bile yüzyüze gelip muhabbet etmekten bile çekiniyorum...

Içimde bu yaşadıklarımı çevremdeki kimse,hatta eşim bile bilmiyor.şu an uyuyor ve ben diğer odada karanlıkta oturup ağlıyorum.kimse ne yaşadığımın farkında bile değil...

Dostum gerçekten kısım kısım insan görmüşümdür.

Ve gerçekten çalışmak istemeyen, iş güç bazında faktörlere asla sempati duymayan insanlarda tanıdım.
Bu öyle gözünde fazla büyütmen gereken bir mesele değil.
İlk önce şuna bir kesinlik kazandıralım, senin falan kişi vs olman gerekmiyor, senin sen olman ve kendi gerçekliğin ile yüzleşmen gerekiyor.

İnsanlar konuşacaktır, insanlar susmaz ve konuşmayı, yorum yapmayı haddinden fazla severler.
Bırak konuşsunlar, bu tarz sözlere karşı sağır olmalısın, vurdum duymaz olman gerekiyor.
Bu kadar dert etme, ağlamak güzeldir kabul, fakat ağlamak için güzel bir sebebin varsa.

Yapma tanrı aşkına, herşey senin o iki elinde, o avuçlarının içinde.
Kimse senden, seni alamaz. Hayat senin, ellerinde iraden var.
Dilediğini yapabilir, çalışabilir, uyuyabilir, insanlarla tartışabilir, sohbet edebilir ve eleştirip, eleştirilebilirsin.

Karamsar olma, unutmaki gerçekten bu tarz sorunları birtek sen yaşamıyorsun.
Sana bunu tüm samimiyetim ile söylüyorum. Bu çağda toplumumuz içerisinde bu şekil soğukluk çağları yaşayan birçok insan var.

Ve bunun tek bir çözümü var, O'da yaşamak ve direnmektir. Çünkü; yaşamak başlı başına bir direniştir. Yaşamak direnmektir.
Aslında dünyada kimseye bir parça huzur yoktur, insanlar huzuru kendileri yaratırlar. Huzuru bulabilecekleri şartları kendileri oluştururlar.

Karamsar düşünme, eminim ki; bu tarz düşüncelerle mücadele edecek ve kısa sürede kurtulacaksın.

Bizler yaşıyoruz, öyleyse takıntılardan, kuruntulardan kurtulalım ve insan gibi yaşayalım.

Bir insan nefes alıyorsa, herşeyi yapabilir.

Senin sorunun karıncayı gözünde dev'leştirmek, büyütmek.
Böyle yapma, bu yanlış, toplum içerisinde bu yanlışı yapan bir çok insan var.

Ben daha çok devleri karınca olarak görürüm. :RpS_sleep:
Seninde yapman gereken budur ki anlattıklarına göre ortada bir dev yok, o halde bırak karıncalar karınca olarak kalsın, bunu büyütmeye gerek yok.

Saygılar...

[_eftelya_]

Alıntı yapamıyorum,telefondan da yazmak çok zor oluyor,yazdıklarım geri siliniyor falan iyice sinir oluyorum...

Aklımda kalanlara cevap vereyim,arkadaşlarım öyle iğneleyen insanlar değiller.arkadaşlarım diyorum ama onlar benim için aynı düşünceye sahip değildirler belki de artık.çünkü mezun olduktan sonra bir çok arkadaşım buluşalım görüşelim dedi,ben hep bi bahane uydurdum.evet çalışıyor musun,iş konusunu ne yaptın gibi sorular sorulacak diye de bir çekince oluyor elbette ama bu yüzden mi tam kestiremiyorum.ama uzun zaman sonra bir araya gelince bu muhabbetten çok eski günler falan konuşulur değil mi? Yada onlar daha sosyal,daha açık,her lafa bi cevapları var ondan mı.ben zaten oldum olası sessiz bir yapıya sahibim,bu da arkadaşlarım arasında espiri konusu olurdu.konuştuğum zaman bir laf söyler,bilmece gibi konuşup susarım.arkadaşlarımda hep ağır abi derlerdi.şimdi görüşüncede onlar konuşacak ben susacagım,yada beynimdeki düşüncelerden zaten konuşmalara odaklanamiyorum.şöyle dersem,gülerler mi,dalga geçerler mi,aptal gibi hissediyorum kendimi...

Eşim de oldum olası bu psikolojik rahatsızlıklara anlam veremez,doktora gitmeye yada gidilmesine gerek olmadığını düşünür,kendini benim yerime koyarak düşünmek yerine bir sürü laf söyler,kendince akıl verdiğini sanar ama iş öyle değil malesef.bende tam olarak kendimi ifade edemeden susarım.benim bu durumumu pek ciddiye aldığını söyleyemeyeceğim malesef

[_eftelya_]

Off,uzun bir cevap yazmıştım ama hepsi silindi

REDVirtue,sanırım asıl olay bu.insanların iş bulma çabaları,sürekli laf yapmaları,baskıları olmasa belki böyle olmayacaktı.bilemiyorum yine de... Şimdi yarın yada pazar günü annemlere gideceğim,ne diyeceğim konu açılınca? Çalışmak istemiyorum uleeen,kendi işimi kuracağım haa,birde şu var.istiyorum ki benden iyice umudu kesip benim yerime iş aramaktan vazgeçip,tamam bu kız çalışmaz desinler.ben de bir rahatlayıp kendime geleyim,düzelmeye çalışayım.sonra insanlarla çok fazla iletişimde olmayacağım bir işe girip hepsini şaşırtıp,nabeeeer,sizin sözde yardım çabalarınız olmadan bunu kendi başıma yaptım diyebilmek biraz kendime mi geldim ne
çok teşekkürler RED...

spring dediğin kulağıma çok hoş geldi.ah bi iletişime geçebilsemde söyleyebilsem böyle...

[REDVirtue]

Alıntı yapamıyorum,telefondan da yazmak çok zor oluyor,yazdıklarım geri siliniyor falan iyice sinir oluyorum...

Aklımda kalanlara cevap vereyim,arkadaşlarım öyle iğneleyen insanlar değiller.arkadaşlarım diyorum ama onlar benim için aynı düşünceye sahip değildirler belki de artık.çünkü mezun olduktan sonra bir çok arkadaşım buluşalım görüşelim dedi,ben hep bi bahane uydurdum.evet çalışıyor musun,iş konusunu ne yaptın gibi sorular sorulacak diye de bir çekince oluyor elbette ama bu yüzden mi tam kestiremiyorum.ama uzun zaman sonra bir araya gelince bu muhabbetten çok eski günler falan konuşulur değil mi? Yada onlar daha sosyal,daha açık,her lafa bi cevapları var ondan mı.ben zaten oldum olası sessiz bir yapıya sahibim,bu da arkadaşlarım arasında espiri konusu olurdu.konuştuğum zaman bir laf söyler,bilmece gibi konuşup susarım.arkadaşlarımda hep ağır abi derlerdi.şimdi görüşüncede onlar konuşacak ben susacagım,yada beynimdeki düşüncelerden zaten konuşmalara odaklanamiyorum.şöyle dersem,gülerler mi,dalga geçerler mi,aptal gibi hissediyorum kendimi...

Eşim de oldum olası bu psikolojik rahatsızlıklara anlam veremez,doktora gitmeye yada gidilmesine gerek olmadığını düşünür,kendini benim yerime koyarak düşünmek yerine bir sürü laf söyler,kendince akıl verdiğini sanar ama iş öyle değil malesef.bende tam olarak kendimi ifade edemeden susarım.benim bu durumumu pek ciddiye aldığını söyleyemeyeceğim malesef

Dostum, çekinme, gözlemlerime dayanarak söylüyorum; kendini gayet iyi ifade edebiliyorsun.
Senin sorununu belirttim, birşeyleri gözünde fazla büyütmüşsün. Kendin ile, geçmişin ile yüzleş bunlar senin yaşadığın basit, her insanın belirli çağlarda yaşadığı bir takım şeyler fakat sen bunların üzerine fazla kuruntu ekliyorsun.

Şöyle bir söz var; "Su akar yatağını bulur."
Sen, sen ol çekinme insanlardan, arkadaşlarınla çık dolaş, açık açık konuş, yaptığın, yapmadığın şeyleri anlat, açıkla veya dilediğini yap.
Sen, seni anlatmaktan neden bu kadar çekiniyorsun? Bu ayıp veya yanlış birşey değil. Bırak insanlar gülsün, sende gül, ya boşver boş konuş ama konuş yahu.

Kaç tane insan adam akıllı iki mantıklı kelimeyi yanyana getiriyor ki bu memlekette? :RpS_laugh:
Toplum içerisinde öyle insanlar var ki; iki cümle kurmaktan aciz fakat; bakıyorsun ki adamın bir arkadaş ortamı var.

Ki sana bakıyorum; kendini gayet iyi ifade ediyorsun.

Sen karıncayı gözünde devleştirmişsin, bunu yapma bu yanlış.

Kimse senden mantıklı bir cevap vs istemiyor emin olabilirsin.
Sadece sen ol ki sevdiklerinde seni sen olduğun için sevsinler.

Çalışmaktanda çekinme bunlar doğal şeyler, dünya üzerinde bu kadar çalışan insan var, sen yanlızca bunları senin yaşadığınımı düşünüyorsun?
Bu durumda sayamayacağın kadar çok insan var, fakat insanlar pes etmiyorlar, bir yol çiziyorlar kendilerine, dün olan olumsuz bir meseleyi bugün hatırlamıyorlar.
Neden hatırlasınlar ki? Bir getirisi yok. :RpS_smile:

Dostum, dediğim gibi, vurdum duymaz ol, bazen insanların seni eleştirmeleri için dahi birşeyler yapabilirsin. :RpS_smile:
Böyle şeyleri abartma, bu dünyada herşeyi kafana takmamalısın, ancak bu şekilde ayakta kalabilirsin.

Aksi halde akıl ve ruh sağlığın bozulur ve çok büyük zararlar alırsın. Gerek zaman olsun gerekse karakteristik.

Bunlar yanlızca senin için değil, hepimiz için, tüm insanlar için geçerli olan şeylerdir.

[REDVirtue]

Off,uzun bir cevap yazmıştım ama hepsi silindi

REDVirtue,sanırım asıl olay bu.insanların iş bulma çabaları,sürekli laf yapmaları,baskıları olmasa belki böyle olmayacaktı.bilemiyorum yine de... Şimdi yarın yada pazar günü annemlere gideceğim,ne diyeceğim konu açılınca? Çalışmak istemiyorum uleeen,kendi işimi kuracağım haa,birde şu var.istiyorum ki benden iyice umudu kesip benim yerime iş aramaktan vazgeçip,tamam bu kız çalışmaz desinler.ben de bir rahatlayıp kendime geleyim,düzelmeye çalışayım.sonra insanlarla çok fazla iletişimde olmayacağım bir işe girip hepsini şaşırtıp,nabeeeer,sizin sözde yardım çabalarınız olmadan bunu kendi başıma yaptım diyebilmek biraz kendime mi geldim ne
çok teşekkürler RED...

spring dediğin kulağıma çok hoş geldi.ah bi iletişime geçebilsemde söyleyebilsem böyle...

Ben teşekkür ederim.
Dediğim gibi; bırak karıncalar, karınca olarak kalsın. :3: