Tweet
Dün saat 11 civarları eve bir haber geldi, babam anneme söyleyemedi babam sadece Hastahaneden çağırıyorlar dedi. Annem birazcık sustu ve sonra Niye ne olmuş dedi ve gözü sulandı babam tekrar bir şey yok hastahaneden çağırdılar dedi. Annem anlamıştı yere düştü elini yumruk yapıp sıktı gözleri sımsıkı kapalıydı hafif bir sesle sanki mırıldanarak ağıt yakıyordu yengem annemi sakinleştirmeye çalışıyordu kolonya döktü falan fakat annemin o minik ağıtları mırıldanmadan bağırmaya dönmüştü. Ben ve ikizim anneme korkmuş şekilde bakıyorduk, Babam ve yengem annemin ellerini ovuşturuyor hiç konuşmuyorlardı... Annem babamın elini dahada sert sıkmaya başlamıştı babam o ana kadar konuşmamıştı ama o an anneme:
-Tamam, yeter böyle kendini sık bayıl! o zaman biz seni nasıl hastahaneye götürcez ambulansla mı? bide sen çık!
dedi. ve annemi yavaşça ayağa kaldırdılar babam giderken beni yanına çağırıp sessizce anneannen öldü dedi.diğer gün sabah kaltığımda annem ve babam yoktu ikizime sordum köye cenazeye gittiler dedi ve bugün hala gelmediler.
Kendimi çok kötü hissediyorum sanki suçluymuşum gibi ve çok bunaltıcı şeyler hissediyorum...
Sanki hava çok soğuk gibi ya da ben soğuğum tüylerim daima diken diken aklıma kötü şeyler geliyor "ya bende ölürsem""zamanı gelince bende öleceğim""hayat ne kısa hemen doğup hemen ölüyoruz" sanki bu vücut benim değilmiş gibi hissediyorum sadece vucudumu hareket ettirip kullanıyorum sanki ben beyinmişim ve bir robotun içinde onu yönetiyormuşum gibi vucudumu hissediyorum ama "bu vucut benim" diye kendimi inandıramıyorum yarın ölecekmişim gibi hissediyorum ve "hayat çok kısa gereğinden fazla kısa ve zaman su gibi akıyor" diye düşünceleri her saniye başı düşünür oldum derslerime çalışamıyorum bugün fizik sınavım vardı harika geçmesi gereken sınav çok kötü geçti sürekli üşüyorum peteklere yaslansam hatta ısınsam bile üşüyorum tüylerim yine diken diken...
-Tamam, yeter böyle kendini sık bayıl! o zaman biz seni nasıl hastahaneye götürcez ambulansla mı? bide sen çık!
dedi. ve annemi yavaşça ayağa kaldırdılar babam giderken beni yanına çağırıp sessizce anneannen öldü dedi.diğer gün sabah kaltığımda annem ve babam yoktu ikizime sordum köye cenazeye gittiler dedi ve bugün hala gelmediler.
Kendimi çok kötü hissediyorum sanki suçluymuşum gibi ve çok bunaltıcı şeyler hissediyorum...
Sanki hava çok soğuk gibi ya da ben soğuğum tüylerim daima diken diken aklıma kötü şeyler geliyor "ya bende ölürsem""zamanı gelince bende öleceğim""hayat ne kısa hemen doğup hemen ölüyoruz" sanki bu vücut benim değilmiş gibi hissediyorum sadece vucudumu hareket ettirip kullanıyorum sanki ben beyinmişim ve bir robotun içinde onu yönetiyormuşum gibi vucudumu hissediyorum ama "bu vucut benim" diye kendimi inandıramıyorum yarın ölecekmişim gibi hissediyorum ve "hayat çok kısa gereğinden fazla kısa ve zaman su gibi akıyor" diye düşünceleri her saniye başı düşünür oldum derslerime çalışamıyorum bugün fizik sınavım vardı harika geçmesi gereken sınav çok kötü geçti sürekli üşüyorum peteklere yaslansam hatta ısınsam bile üşüyorum tüylerim yine diken diken...
istersen karşılama bir de değil mi? başka çare olmadığını anlayınca isyanı bırakıyor demek ki insan. öyle yani herkes bir şekilde geçiyor bu duygulardan.
Yorum