Tweet
Kucuklugumden beri fiziksel gorunuşumu begenmıyorum takıntılı bi insanım ,
ilkokul 5.sınıfta kilo almaya basladım sırf bu yuzden butun kış önlüğümün ustune bol bi hırka giyerdim havalar ısınınca bile cıkartmadım az kalmıstı kurdeşen olmama sınıfta alay konusu haline geldim , ögretmenim bıle ustelıyodu herkesın ıcınde cıkar artık şu hırkayı diye.Aynı zamanda o neşeli kız gitti yerine sessiz pısırık cevabı bıldıgı halde parmak kaldırmayan bi kız geldi.Orta okula gecmıstım dershaneye basladım bi cocuk herkesın içinde bana 'gargamel nereye gidiosun' diye bagırınca sorunlarım daha da arttı , zaten zar zor gıdıyodum dershane sonra da bırakmak zorunda kaldım. Lise geldi 3. senesınde artık tam bi asosyaldim, tenefus aralarında WC ye gider bitmesini beklerdim yakın oldugum ıkı kız arkadasımla bahceye cıkamazdım hep aglardım. Artık evden okula dıye cıkıp sokakta tam 6 7 saat oturup zamanın gecmesını beklıcek hale geldım. Acılarımın ustune ailemı kandırmanın vermıs oldugu vicdan azabı da eklendi. Ve bi şekilde aileme soylemek zorunda kaldım liseyı de açıktan bitirdim. Üniversite hayatım basladı bu sene ilk senemdi ilk 2 ay cok duzgun bı imaj cızdım herkes gel yanıma otur falan dıyodu bı sure sonra uzaklasmaya basladım insanlardan. Artık tek oturur hale geldım tenefuslerde tekrar WC maceram basladı
)) yemekhaneye gidemedim aç kaldım. ve boylece ilk sene devamsızlıktan kaldım. Tam 5 ay aileme telefonda cok guzel rol yaptım en son aglayan bı sesle annemi aradım ve 'cok kotuyumm bennn' diye patladım.
Hikayem bu... sımdı de estetik olmak ıstıyorum aileme bu konuyu actım dediler ki : estetık olmadan once kendınle barısıkk olman gerekıyo bunu ogrenmek zorundasın yoksa takıntıların bu sefer baska sekılde devam eder.Ama benım yasama gucum kalmadı bu nolucak? kendimi boyle kabullenemıyorum. Sizce ne yapmam gerekıyo fıkır verin lutfen :77:
ilkokul 5.sınıfta kilo almaya basladım sırf bu yuzden butun kış önlüğümün ustune bol bi hırka giyerdim havalar ısınınca bile cıkartmadım az kalmıstı kurdeşen olmama sınıfta alay konusu haline geldim , ögretmenim bıle ustelıyodu herkesın ıcınde cıkar artık şu hırkayı diye.Aynı zamanda o neşeli kız gitti yerine sessiz pısırık cevabı bıldıgı halde parmak kaldırmayan bi kız geldi.Orta okula gecmıstım dershaneye basladım bi cocuk herkesın içinde bana 'gargamel nereye gidiosun' diye bagırınca sorunlarım daha da arttı , zaten zar zor gıdıyodum dershane sonra da bırakmak zorunda kaldım. Lise geldi 3. senesınde artık tam bi asosyaldim, tenefus aralarında WC ye gider bitmesini beklerdim yakın oldugum ıkı kız arkadasımla bahceye cıkamazdım hep aglardım. Artık evden okula dıye cıkıp sokakta tam 6 7 saat oturup zamanın gecmesını beklıcek hale geldım. Acılarımın ustune ailemı kandırmanın vermıs oldugu vicdan azabı da eklendi. Ve bi şekilde aileme soylemek zorunda kaldım liseyı de açıktan bitirdim. Üniversite hayatım basladı bu sene ilk senemdi ilk 2 ay cok duzgun bı imaj cızdım herkes gel yanıma otur falan dıyodu bı sure sonra uzaklasmaya basladım insanlardan. Artık tek oturur hale geldım tenefuslerde tekrar WC maceram basladı
)) yemekhaneye gidemedim aç kaldım. ve boylece ilk sene devamsızlıktan kaldım. Tam 5 ay aileme telefonda cok guzel rol yaptım en son aglayan bı sesle annemi aradım ve 'cok kotuyumm bennn' diye patladım. Hikayem bu... sımdı de estetik olmak ıstıyorum aileme bu konuyu actım dediler ki : estetık olmadan once kendınle barısıkk olman gerekıyo bunu ogrenmek zorundasın yoksa takıntıların bu sefer baska sekılde devam eder.Ama benım yasama gucum kalmadı bu nolucak? kendimi boyle kabullenemıyorum. Sizce ne yapmam gerekıyo fıkır verin lutfen :77:
Yorum