Tweet
Öncelikle herkese merhaba,
aylarca çocuğum olsun diye direnmiş, hayaller kurmuş ve nihayetinde hamile kalmıştım. Zorlu bir ameliyat sonrasında ise nihayet bebeğimi kollarıma alabilmiştim. Ancak, bir takım sorunlarla karşılaştım. Eşimin ailesi rahatsız edecek kadar baskın ve bebeğime düşkünler. Onlarla olduğumuz zaman çıldıracak gibi oluyorum. Kızım henüz 2 aylık... korunmasız, savunmasız ve mikroba açık bir dönemde... ancak eşimin ailesi cümbür cemaat toplanıp -grip de olsalar- kızıma çullanıyorlar. Yani anlamıyorum- tamam bebektir sevilir, torundur övülür, özlenir- ama bunlar abartıyorlar artık.. yok kokusunu özledik, yok mıncıklayalım yok bizde kalın...ve inanın gittiğim ilk dakikadan son dakikaya kadar hep kızımla ilgili sohbetler... ha bir de kocamın bitmek bilmeyen ve sürekli tekrar edilen bebeklik anıları...özel hayatım kalmadı artık, eskiden işim var ya da dışarı çıkacağım diyebiliyordum. Şimdi ise "bebeği görmeye geldim" diyen dalıyor içeriye. Nefes almaya fırsat yok anlayacağınız. Eşim de ailesine çok düşkün, bu konuda ağzımı açtırmıyor. Aksine, telefon geldiğinde bana sormadan" tabi buyrun gelin" diyor herkese. Artık evde etkisiz elemanım... Bir de farklı korkularım var, eşimin ailesinin görüş ve yaşayışını tasvip etmiyorum ve kızımın da onlara benzemesinden korkuyorum, çok baskın bir aile kızıma da içlerine alacaklar bana da çaresizce ağlamak düşecek gibime geliyor. Benim ailem de çok pısırık, onların tersi. Annem eşimin yanında konuşmaya çekinir, abim ve ablem ise kırk defa "müsait misiniz" derler... yapayalnızım.. bana yardım ederseniz sevinirim
aylarca çocuğum olsun diye direnmiş, hayaller kurmuş ve nihayetinde hamile kalmıştım. Zorlu bir ameliyat sonrasında ise nihayet bebeğimi kollarıma alabilmiştim. Ancak, bir takım sorunlarla karşılaştım. Eşimin ailesi rahatsız edecek kadar baskın ve bebeğime düşkünler. Onlarla olduğumuz zaman çıldıracak gibi oluyorum. Kızım henüz 2 aylık... korunmasız, savunmasız ve mikroba açık bir dönemde... ancak eşimin ailesi cümbür cemaat toplanıp -grip de olsalar- kızıma çullanıyorlar. Yani anlamıyorum- tamam bebektir sevilir, torundur övülür, özlenir- ama bunlar abartıyorlar artık.. yok kokusunu özledik, yok mıncıklayalım yok bizde kalın...ve inanın gittiğim ilk dakikadan son dakikaya kadar hep kızımla ilgili sohbetler... ha bir de kocamın bitmek bilmeyen ve sürekli tekrar edilen bebeklik anıları...özel hayatım kalmadı artık, eskiden işim var ya da dışarı çıkacağım diyebiliyordum. Şimdi ise "bebeği görmeye geldim" diyen dalıyor içeriye. Nefes almaya fırsat yok anlayacağınız. Eşim de ailesine çok düşkün, bu konuda ağzımı açtırmıyor. Aksine, telefon geldiğinde bana sormadan" tabi buyrun gelin" diyor herkese. Artık evde etkisiz elemanım... Bir de farklı korkularım var, eşimin ailesinin görüş ve yaşayışını tasvip etmiyorum ve kızımın da onlara benzemesinden korkuyorum, çok baskın bir aile kızıma da içlerine alacaklar bana da çaresizce ağlamak düşecek gibime geliyor. Benim ailem de çok pısırık, onların tersi. Annem eşimin yanında konuşmaya çekinir, abim ve ablem ise kırk defa "müsait misiniz" derler... yapayalnızım.. bana yardım ederseniz sevinirim
)
Yorum