Tweet
Nerden başlasam,nasıl anlatsam,ya da anlatmasam ebediyen sussam ve içimdekiler hicran olsa ve yıkılsam ve mahvolsam ve kahrolsam...Aslında artık kelime oyunları da tatmin etmiyor beni,eskiden burda paylaştığım birkaç edebi cümle içimi dökmemi ve rahatlamamı sağlıyordu,şimdi sadece kendimle konuşmak için yazıyorum,kendimle yüzleşmek için...
Bilmem bu sorunu hangi bilim adamı,hangi hoca,hangi üst kadamedeki bir insan çözebilir...Bilmem bu cehennemi yaşayan insanlar nasıl hala susup izleyebiliyorlar olayları? Neden bahsediyorsun be adam demişsinizdir yüksek ihtimal...Adı her ne zıkkımsa bilmiyorum ama galiba sosyal fobi diyorlar...Adını anmak bile ürkütüyor yeterince beni...
İnsanları önemsediğimden dolayı kendimden nefret ediyorum,bu huyumdan nefret etmemem rağmen kimyasal olarak vazgeçemiyorum...İki selam vereni göklere çıkartıyorum boş yere...Ertesi gün seni hayal kırıklığına uğratacak bir insanı neden önemsiyorsun ey ahmak?
Okuldan geliş yolumda kafamda sadece kelimeler dolanıyordu,belki de ne kadar inkar etsem de burada yaşadıklarımı paylaşmak benim için vazgeçilmez oldu...Belki de bazı arkadaşlar bana ''iyiydin birden bire ne oldu'' tarzında klasik sorular soracaklar...Hiçbir şey umrumda değil artık gerçekten,odam dağınık,ben dağınığım,hayatım dağınık,kafam dağınık...İçimdeki tüm hırslar bir anda sessiz bir kuzuya dönüştüler ve belki de yarın birer sırtlan kesilmek üzere bekleyecekler...Aslında bu ruh değişikliğimin sebebi yoğun çabalar neticesinde elde ettiğim ufak tefek hazlarla kendimi,geleceğimi ve hayallerimi kandırmaklaaçıklayabilirim...Asıl ruh halim bu galiba,onlar ufak tefek dalgalanmalar...
Ama bir insan ne yapsa iyi? Ne yapmalı bu durumda? Ölümden başka her şeye çare vardır sözü beni teğet mi geçti? Unuttu mu benim sorunumu? Hani çare? Tüm proflar birleşsin de bu soruna bir çözüm bulsun hadi? Bulamazlar! Ben kendimi düzeltemediysem bir başkası bana ne yapabilir ? Ben,21.yüzyılın 21.yaşına girmek üzere olan genci 6 yıl boyunca sosyal fobinin cehenneminde yanıp kavruldum...Hayat ilerledikçe ben geriliyorum sanki...Bu yüzyıllarda doğmamalıydım belki de,utanmanın erdem sayıldığı ve sosyalleşmenin daha az olduğu yıllarda doğsaydım çok daha iyi mertebelere gelebilirdim...
Evet o kadar çabalarımın neticesinde bunları görmek beni mahvediyor...Ders dinleyemiyorum,arkadaşlarım sanki bana soğuk davranıyorlar,vizelerim berbat geçti,okulu 3 yılda bitirmeyi planlayan ben sanırım 5-6 yılda ancak bitirebileceğim...Önlerde oturmak benim için kabus gibi,arkalara da hep dersle alakasız kişiler oturuyor ve zaten ses de gelmiyor pek arkalara...Çok önemli bir sorun mu? Evet arkadaşlar,beni mahveden bir sorun...Arkamda bir kişinin durması,beni izlediği düşüncesi beni bitiriyor...Biri bana eziyet etmek istiyorsa yapabileceği en büyük eziyet akşama kadar bana bakması,beni takip etmesi olur sanırım...Bunun ne kadar saçma,ne kadar anlamsız olduğunu bilsem de önüne geçemiyorum...Böyle olmayı kendime yakıştıramıyorum ama elimden hiçbir şey gelmiyor...Hadi bu sefer olmayacak,rahat ol oğlum,kimse seni izlemiyor tarzındaki pohpohlamalarım da yeterli olmuyor artık...Yavaş yavaş eriyorum...
Bilmem bu sorunu hangi bilim adamı,hangi hoca,hangi üst kadamedeki bir insan çözebilir...Bilmem bu cehennemi yaşayan insanlar nasıl hala susup izleyebiliyorlar olayları? Neden bahsediyorsun be adam demişsinizdir yüksek ihtimal...Adı her ne zıkkımsa bilmiyorum ama galiba sosyal fobi diyorlar...Adını anmak bile ürkütüyor yeterince beni...
İnsanları önemsediğimden dolayı kendimden nefret ediyorum,bu huyumdan nefret etmemem rağmen kimyasal olarak vazgeçemiyorum...İki selam vereni göklere çıkartıyorum boş yere...Ertesi gün seni hayal kırıklığına uğratacak bir insanı neden önemsiyorsun ey ahmak?
Okuldan geliş yolumda kafamda sadece kelimeler dolanıyordu,belki de ne kadar inkar etsem de burada yaşadıklarımı paylaşmak benim için vazgeçilmez oldu...Belki de bazı arkadaşlar bana ''iyiydin birden bire ne oldu'' tarzında klasik sorular soracaklar...Hiçbir şey umrumda değil artık gerçekten,odam dağınık,ben dağınığım,hayatım dağınık,kafam dağınık...İçimdeki tüm hırslar bir anda sessiz bir kuzuya dönüştüler ve belki de yarın birer sırtlan kesilmek üzere bekleyecekler...Aslında bu ruh değişikliğimin sebebi yoğun çabalar neticesinde elde ettiğim ufak tefek hazlarla kendimi,geleceğimi ve hayallerimi kandırmaklaaçıklayabilirim...Asıl ruh halim bu galiba,onlar ufak tefek dalgalanmalar...
Ama bir insan ne yapsa iyi? Ne yapmalı bu durumda? Ölümden başka her şeye çare vardır sözü beni teğet mi geçti? Unuttu mu benim sorunumu? Hani çare? Tüm proflar birleşsin de bu soruna bir çözüm bulsun hadi? Bulamazlar! Ben kendimi düzeltemediysem bir başkası bana ne yapabilir ? Ben,21.yüzyılın 21.yaşına girmek üzere olan genci 6 yıl boyunca sosyal fobinin cehenneminde yanıp kavruldum...Hayat ilerledikçe ben geriliyorum sanki...Bu yüzyıllarda doğmamalıydım belki de,utanmanın erdem sayıldığı ve sosyalleşmenin daha az olduğu yıllarda doğsaydım çok daha iyi mertebelere gelebilirdim...
Evet o kadar çabalarımın neticesinde bunları görmek beni mahvediyor...Ders dinleyemiyorum,arkadaşlarım sanki bana soğuk davranıyorlar,vizelerim berbat geçti,okulu 3 yılda bitirmeyi planlayan ben sanırım 5-6 yılda ancak bitirebileceğim...Önlerde oturmak benim için kabus gibi,arkalara da hep dersle alakasız kişiler oturuyor ve zaten ses de gelmiyor pek arkalara...Çok önemli bir sorun mu? Evet arkadaşlar,beni mahveden bir sorun...Arkamda bir kişinin durması,beni izlediği düşüncesi beni bitiriyor...Biri bana eziyet etmek istiyorsa yapabileceği en büyük eziyet akşama kadar bana bakması,beni takip etmesi olur sanırım...Bunun ne kadar saçma,ne kadar anlamsız olduğunu bilsem de önüne geçemiyorum...Böyle olmayı kendime yakıştıramıyorum ama elimden hiçbir şey gelmiyor...Hadi bu sefer olmayacak,rahat ol oğlum,kimse seni izlemiyor tarzındaki pohpohlamalarım da yeterli olmuyor artık...Yavaş yavaş eriyorum...
Yorum