intihar edenlerin kişilik özelliği yaşı ve hastalığı

[elif.yagmur]

çaresizlik mutsuzluk hiç birseyin düzelmeyecegine inanmak vede karsındakini cezalandırmak 16 yaşımdan beri cok cok girisimim olmustur ama en son eşimle dönülmez bir yola girdigimde caresizlik hissettigimde golu attım 2 gün komada kaldım ve o günleri pek hatılamıyorum ondan sonraki zamnlarda cok hatırımda değil yaşam sevincim gitti olsamda olur olmasamda olur görüsündeyim dini inanclarım bu kadar agır basmasaydı defalarca daha denerdim .cocuklarım var bazen diyorum onları nasıl bırakırım bazende kendime bile söyleyemedigim hiç bir zmn o ruh haline düsmek istemem ama düstügümdede tekrarlayabilecegim bir ruh halindeyim.

[*SunRaider*]

şimdi şöyle;

çok fazla derine inmeye gerek yok

bazı duygular durumlar insan da doğuştandır yani bir insan da intihara yada herhangi bir şeye bir meyil varsa doğumdan

itibaren vardır yoksa yoktur yoksa 10- 14 yaşlarında bir insanın neden intiharı düşündüğünün bir izahını yapamıyorum şuan

kendime ben böyle düşünüyorum.

:RpS_confused:

[terim]

çaresizlik mutsuzluk hiç birseyin düzelmeyecegine inanmak vede karsındakini cezalandırmak 16 yaşımdan beri cok cok girisimim olmustur ama en son eşimle dönülmez bir yola girdigimde caresizlik hissettigimde golu attım 2 gün komada kaldım ve o günleri pek hatılamıyorum ondan sonraki zamnlarda cok hatırımda değil yaşam sevincim gitti olsamda olur olmasamda olur görüsündeyim dini inanclarım bu kadar agır basmasaydı defalarca daha denerdim .cocuklarım var bazen diyorum onları nasıl bırakırım bazende kendime bile söyleyemedigim hiç bir zmn o ruh haline düsmek istemem ama düstügümdede tekrarlayabilecegim bir ruh halindeyim.

birçok düşünce atılmış ortaya; korku, cezalandırma, inançsızlık vs. Bunun inançla pek ilgili olduğunu sanmıyorum. hepsinin bir parça payı vardır muhakkak. zor şeyler yaşayan insanların en inançlısının dahi bir anlık tereddüte düşmediğini sanmıyorum. ama bu inanç mevzu gerçekten ayrı bir konu. sadece payı varolabilir diye söylüyorum. elif.yağmurun dediği gibi mutsuzluk, umutsuzluk ve ergensen cezalandırma. bende 15-16 yaşlarımda cezalandırma amaçlı denemiştim. ama onları saymamak lazım ciddi şekilde 3 kez denedim üniversiteye başladığım senelerde. mide yıkanması, hastanede geçirilen süreler, üstüne zorunlu psikiyatrik tedaviler vs gerçekten caydırıcı. insan hayatına son veremeyip üstüne birde böyle deneyimler yaşayınca kesin öleceği bir yol bulana kadar duruyor, dururken ailesini, sevdiklerini ne kadar üzebileceğini düşünüp intihar fikrinden kurtulmak istiyor..

korkunun da etkisi var. bütün yorumları merakla okudum ismini anımsamıyorum birisi 'o adamla evleneceğime ölürüm daha iyi' cümlesinde de korku vardır demişti. korku hepimizde var. endişe ve korkular gerçekleşince büyür ama intiharı düşündüren şey umutsuzluktur bence korku değil aksi halde herkes denerdi. düzeleceğine inancın kalmadığında, elinden gelen herşeyi yapıp yine de düzeltemediğinde intiharı denersin. ya o adamı birgün sevebileceğine inandırırsın kendini ya da bir yolunu bulup evlenmeyeceğine falan. ya da bu gün kötü ama yarın belki araba çarpar ölür diye bile bekleyebilirsin umut heryerden çıkabilir. bir de umut yoksunları vardır ki onlara aşırı dozda ve gereksiz derecede realist diyebilirim kendimde dahil

birde depresyon, ruh hali belki genetik, bilemiyorum şuan net intihar düşünmediğim için zamanımı tekrar psikologlarda harcamak istemiyorum. ama düşüncem ciddiye bindiğinde gitmeyi düşünüyorum ve birgün tekrar gerçekleştirebileceğimi biliyorum yaşamak konusunda yetersizim çünkü uyum sağlayamıyorum. şuan hayatımda herşey yolunda diyebilirim. birkaç ay sonra okulum bitiyor, kafamı kurcalayan şey ilerde hakimmi yoksa avukatmı olsam gibi konular. ama umutusuzum. bazıları mevkiden bazıları paradan, başka şeylerden keyif alır bunları amaç edinir uğraşır ve elde etme umutları tükenmez çünkü elde edilebilir şeylerdir. ben hümanistim ama bireysel olarak insanları sevmiyorum. insanlık mükemmel bir yapı bir şaheser. ama işin içine karakterler girince de bir o kadar gaddar ve hatta tiksindirici olabiliyorlar.

konuya geleyim. intiharı neden düşünüyorum, benim isteklerim ulaşılamayacak kadar uzak ve umut etmek için sebebim yok. çoğu kişiye komik gelebilecek şeyler aslında. ama benim için ciddi ve sırf bu komedi yüzünden bile umutsuzluğun ortasındayım. yarın diyorum, elimde birşeyleri değiştirme fırsatı geçecek. çok uğraşıp hakim olabilsem, birileri haksız yere ceza almazdı büyük ihtimalle. ceza evlerinde insanlar koridorlarda yatmazdı, birileri cezaevlerinde başkalarını öldürmek zorunda bırakılmazdı, bunun psikolojisiyle yaşamak, çıkınca zihinlerinde o anılarla çocuklarına sarılmak zorunda kalmazdı. 13 yaşındaki bir kıza tecavüz edip rızası vardı diye serbest bırakılmazdı bilmemkaç kişi. kimse bilmiyor kapalı ceza evlerini.. derken düşünüyorum, bizim hukuk uygulamalarımız yerleşmiş durumda (tecrübeyle sabit). ben kararı versem de yargıtayca bozulacak usulden ya da esastan. parası mevkisi olanlar o kızların üstüne paspas gibi basacak ve ertesi gün 9 yaşındaki bir kıza ya da erkeğe aynı eziyeti yapacak. bu çok kısa bir örnek, beynimin içi bir derya. hakimliğin maaşı mı yüksek? ismi mi var? umrumda bile değil. herkes ister gördüğü birşeyi o an alabilmek ama bu benim için bir amaç ya da umut kaynağı olmaktan çok öte. umutusuzum birçok sebebim var çünkü ben bir insanım ve insan müthiş bir varlık. ben bunun hakkını vermek yerine o tonlarca et yığını (insan değiller zannımca) arasında kaybolmaktan ve tek bir çıt dahi çıkaramamaktan korkuyorum. ve korkumu yenecek bir umudum yok tarih tekerrür meselesi. intihara meyilliyim çünkü beynim ruhum kalbim bu kadar değerliyken tamamen değersiz. mutlu olabilecek pek birşey göremiyorum çünkü bencilce sadece kendim için yaşayamadım yapımda yok.

intihar; umut ve karakter meselesi. ve benim sebebim.. komik değil mi

[svncpls]

intiharda en büyük pay sanırım genetik mirasımız..durumların,olayların o noktalara taşıdığı vakalarda var ama asıl olan sanki karakter yapımız..mesela terim i etkileyen gerçeklerin biz de farkında değil miyiz? ama onun neredeyse yaşama olan sevincine ciddi sekte vururken bazılarımız bu denli yaralanmıyor.
intihara meyilli olan kırılgan yapılar için günümüzde -aslında her dönemde de- neden bulmak zor değil..Asıl zorluk mücadeleyi fazla idealize etmeden,büyük hedefler koymadan,birkaç kişinin bile hayatını değiştirebiliyor olmaktan mutluluk duyabilmek ve yola devam etmek.bence..

[BelkiBirGün]

İntihar edenleri bu şekilde bi kalıba sığdırmanız doğru değil, gayet sağlıklı insanlar da intihar edebiliyor. Yaş ile hastalık ile kişilik özellikleriyle kısıtlamak mantıksız.
Bir iş adamı vardır, borca batmıştır intihar eder. Bir öğrenci vardır dersleri çok kötüdür çıkmazda kalıp intihar eder.
Bunu başlıktaki gibi kalıba sığdıramazsınız yani

[terim]

intiharda en büyük pay sanırım genetik mirasımız..durumların,olayların o noktalara taşıdığı vakalarda var ama asıl olan sanki karakter yapımız..mesela terim i etkileyen gerçeklerin biz de farkında değil miyiz? ama onun neredeyse yaşama olan sevincine ciddi sekte vururken bazılarımız bu denli yaralanmıyor.
intihara meyilli olan kırılgan yapılar için günümüzde -aslında her dönemde de- neden bulmak zor değil..Asıl zorluk mücadeleyi fazla idealize etmeden,büyük hedefler koymadan,birkaç kişinin bile hayatını değiştirebiliyor olmaktan mutluluk duyabilmek ve yola devam etmek.bence..

uzun yazan biriyim okumana sevindim bilmiyorum bu meyil genetik mi acaba... kesin bilemem tabi ama sülalede intihar meyili yok. bir tek annem düşünmüştü ama onun da haklı sebepleri vardı. bilemiyorum genetik olarak intihara meyilli olmak nasıl oluyor aklım ermiyor birtürlü. ''aha bir intihar genine rastladım!'' diyen bir doktor falan değişik şeyler canlandırıyor. duyarlı bir mizaca sahip olmak genetik olabilir ama her duyarlı insan bir sebep bulmaz sanırım, çünkü bulmak istemez, çünkü herkes bir şekilde ölümden korkar. çoğunluk yaşamak için buluyor. umutsuzluğun neden olduğunu ve genetiğin his konusuna henüz girmediğini düşünüyorum. yanılıyor da olabilirim zira depresyona ilişkin açıklamaların çoğunda genetik mirastan da bahsediliyor. tahminim sebep bulunamayanlara verilen bir sebep. psikolojiye de etki eden bazı hastalıkların genetik olduğu aşikar ama ortada herkesinkinden farklı bir sebep yokken intihar düşüncesinin genle gelmesi garip geliyor hala. herneyse işi uzmanlarına bırakmak lazım. belki de dediğin gibidir. sadece genlerimiz yüzünden yarın ölebiliriz. trajikomik

[dreamer8]

Tüik sitesinde arat güzel intihar istatistikleri var; yaş, eğitim, cinsiyet, şehir, maddi durum ve pek çok kritere ayrılmış oranlar halinde.Bence intiharda inanç çok önemli.Cehennem ateşinde yanacağımı düşünmeseydim gerçekten bir şekilde intihar ederdim.Canım çok yanmıştı ama göze alamadım.Yani deli olmaya falan gerek yok.sonunda nelerle karşılaşıp, nelerden kurtulacağına inandığıan bağlı biraz da.

intihar edenlerin kişilik özelliklerini ve hangi yaş aralığında sık görüldüğünü veya bir psikiyatrik hasta olup olmadıgını ve hastalığının türünü merak ediyorum..... daha önce intihar teşebbüsünde bulunmuş kişiler belki bana yardımcı olabilir.......

[dreamer8]

Sen zaten yavaş yavaş intihar ediyorsun.Uyku, beslenme düzenin ve sosyal yaşantın bozuk, tiryakisin de.Acele etme.Normal bir bireyden daha hızlı ölüyorsun zaten.

bende ileriki dönemlerde bir intihar vakası olabilirmiyim diye düşünüyorum o yuzden intihar konusunda bir istatistik yapmam lazım.........

[svncpls]

uzun yazan biriyim okumana sevindim bilmiyorum bu meyil genetik mi acaba... kesin bilemem tabi ama sülalede intihar meyili yok. bir tek annem düşünmüştü ama onun da haklı sebepleri vardı. bilemiyorum genetik olarak intihara meyilli olmak nasıl oluyor aklım ermiyor birtürlü. ''aha bir intihar genine rastladım!'' diyen bir doktor falan değişik şeyler canlandırıyor. duyarlı bir mizaca sahip olmak genetik olabilir ama her duyarlı insan bir sebep bulmaz sanırım, çünkü bulmak istemez, çünkü herkes bir şekilde ölümden korkar. çoğunluk yaşamak için buluyor. umutsuzluğun neden olduğunu ve genetiğin his konusuna henüz girmediğini düşünüyorum. yanılıyor da olabilirim zira depresyona ilişkin açıklamaların çoğunda genetik mirastan da bahsediliyor. tahminim sebep bulunamayanlara verilen bir sebep. psikolojiye de etki eden bazı hastalıkların genetik olduğu aşikar ama ortada herkesinkinden farklı bir sebep yokken intihar düşüncesinin genle gelmesi garip geliyor hala. herneyse işi uzmanlarına bırakmak lazım. belki de dediğin gibidir. sadece genlerimiz yüzünden yarın ölebiliriz. trajikomik

intihara meyilli olmak,bunla ilgili genetik miras derken ben ; seninde vurguladığın gibi, majör depresyona ilişkin aileden gelen yatkınlıklarımızı kastetmiştim - ama bilimadamları bir sürü şeyden sorumlu genlerin bulunduğundan bahsediyorlar intihar geni neden olmasın -
dolaylı genetik mirasımız olarak majör depresyon mesela farkına varılmaz ve tedavi edilmezse intihara sebebiyet verebiliyor -tıpkı abimde olduğu gibi- ailede hiç görülmüş olmaması olmayacak anlamına gelmiyor maalesef ; ailemde (hem anne hem baba tarafımda birkaç kuşakta) abime kadar hiç intihar olayı yaşanmamıştı ..
Bipolar hastalığıda,borderline da aynı şekilde intihar riskleri taşıyor maalesef..Bu hastalıklar ailede varsa ileriki kuşaklarada geçme ihtimali olabiliyor - kızkardeşim bipolar ve o da intiharı denedi,kızı da ..
Bunları yazarken yaşadıklarım,çevremde gözlediklerim ve okuduklarımdan yola çıktım tabiki uzmanlar konyu daha iyi bilirler..