Tweet
akrabalarla ilişkileriniz nasıl, yalnız mutlumusunuz
ben baba tarafımla hiç sıcak değilim. aynı soyaddan olan bi sürü amca oğlu torunu kızı vs. var bende sadece mesela facesimde 3-4 kişi ekli. onlarla bile hiç görüşmüyorum nerdeyse mesela.
babamı çok seviyorum hatta aşığım ama nedense sülasiyle sülamle pek alışverişim yok. tabi yeni yetişen nesille yani. yada işte benim gibilerle.
ama anne tarafım beni daha çok seviyor 6 dayım var anam tek kız, bende tek. çok kıymetliyiz ikimizde. onlar daha çok seviyor beni.
sanki böyle babama karşı suçlu gibi hiisediyorum kendimi.
ama benim görüşmemin bi sebebide sorunlarımdan dolayı kaçmam. anne tarafım daha iyi anlıyo beni. geçen birini ekledim konuşuyo konuşuyo. en son ''neler yapıyon'' dedi hiç cevap vermeden çıktım faceden. sohbeti kapattım çaktırmadan. hastayımda diyemiyorum çünkü aslında görünürde birşeyimde yok ama anksiyete ve sf var bende az da olsa.
ama 8 ay önce beni hastaneye yatırdılar lakin hemen çıktım. garip birşey çok sıkıntı korku halinde müthiş acılar çekiyorum. evin içinde öl öl diril. ve ben bunları senelerdir çekiyorum. tabi zaman zaman. okurkende çok zorlandım ve hsstalandım. askere giderkende. sevdiğim kişide nasıl olduysa onlada kavga ettik. çünkü benimkiler ciddi boyuttaydı halada belki öyle ama beterin beteri var diyip şükrediyorum.
ama yaşamı bitmiş ve herşeyi kaybetmiş gibi hissediyorum. zamanı, o kızı, başka şeyleri..
akıllı delilerdenim sanki.
2 gün evvelde buraya başlangıçtan sona kadar sıkıntılarımı birde şimdi ne yol izleyip nerden destek alıp tedavi alacağımı anlatan bi yazı yazmıştım. yanlışlıkla bir tuşa dokundum tüm yazı gitti. sonrada usandım yazmaya zaten geç olmuştu ama beni anlatan iyi bir yazı olmuştu aslında.
bu sf yalnızlık çoğu şey içinde kötü bi durum belki ama ya bakıyorumda sf olmayan bile yalnız mutsuz dertli parasız falan.. bazen var ya yalnızlık kötü ama evde kimse başımı ağrıtmıyor diye huzurluyum. bugün twitterda birşey yazdım kızın biri cevap yazdı. o yazıyor ben yazıyorum o yazıyor ben.. tamam sus yeter başım ağrıdı diyecem ama bende fena. illa veriyorum sözün cevabını.
yani huzur aslında iyi şey yalnızsan çoğu zaman huzurlusun. seni anlayan bi dostun eşin yada sevgilin oldu mu yada senin gibi biris dünyada senden mutlusu yok.
akrabalarımdan uzağım ama sanki ben böyle iyim ya. karışmasın annemden babamdan başkası bana. bende karışmam kimseye haddini aşmadıkça. annem bile gün içinde bi laf yapıyorum peşine 5 dakka sayıyorda sayıyor
sen dinle dur. birileri der şimdi ''aynı benim annem''
neyse sizin akrabalarla görüşme kaynaşma bağlılık ne derece iyi. yada yakın çevreyle. ben benim gibileri öğrenmesem rahat edemem.
birde birşey merak ediyorum psikolojik dertleri olupta sanatla ilgilenen var mı. bende iyi bi ses vardı şarkıcı olma fırsatını yakaladım. ama hastayım özgüvenim yok diye olmadı. buna çok üzülüyorum. geçen amcamın oğlu geldide sıkıntılarımı anlattım. bunuda söyledim. adam alaycı bir şekilde güldü sanki yada bana öyle geldi.
galiba içinden demiştir ''herşeyi hallettin sıra şarkıcılığa geldi'' bende bu hobi tutku sesde var çok canım sıkılınca şarkılara sarıyorum ben zaten hiç dinledğimi hatırlamam yani şarkı. ama amca oğlu bile konuşurken geriliyorum, tam istediğim cevaplar veremiyorum. tabi o yada başkası anlamıyor ama sıkıntısı bende. bazende hiç takmıyorum olsada çünkü takınca daha çok oluyor gibi. birgün mutlaka yenecem bunları ama ölmeye yaklaşınca galiba
neyse yalnızlık güzel demi zaten ölüncede yalnız kalacaz. ALLAH herkesin o gününe yardım etsin. özelliklede dert çekenlerin..
babamı çok seviyorum hatta aşığım ama nedense sülasiyle sülamle pek alışverişim yok. tabi yeni yetişen nesille yani. yada işte benim gibilerle.
ama anne tarafım beni daha çok seviyor 6 dayım var anam tek kız, bende tek. çok kıymetliyiz ikimizde. onlar daha çok seviyor beni.
sanki böyle babama karşı suçlu gibi hiisediyorum kendimi.
ama benim görüşmemin bi sebebide sorunlarımdan dolayı kaçmam. anne tarafım daha iyi anlıyo beni. geçen birini ekledim konuşuyo konuşuyo. en son ''neler yapıyon'' dedi hiç cevap vermeden çıktım faceden. sohbeti kapattım çaktırmadan. hastayımda diyemiyorum çünkü aslında görünürde birşeyimde yok ama anksiyete ve sf var bende az da olsa.
ama 8 ay önce beni hastaneye yatırdılar lakin hemen çıktım. garip birşey çok sıkıntı korku halinde müthiş acılar çekiyorum. evin içinde öl öl diril. ve ben bunları senelerdir çekiyorum. tabi zaman zaman. okurkende çok zorlandım ve hsstalandım. askere giderkende. sevdiğim kişide nasıl olduysa onlada kavga ettik. çünkü benimkiler ciddi boyuttaydı halada belki öyle ama beterin beteri var diyip şükrediyorum.
ama yaşamı bitmiş ve herşeyi kaybetmiş gibi hissediyorum. zamanı, o kızı, başka şeyleri..
akıllı delilerdenim sanki.
2 gün evvelde buraya başlangıçtan sona kadar sıkıntılarımı birde şimdi ne yol izleyip nerden destek alıp tedavi alacağımı anlatan bi yazı yazmıştım. yanlışlıkla bir tuşa dokundum tüm yazı gitti. sonrada usandım yazmaya zaten geç olmuştu ama beni anlatan iyi bir yazı olmuştu aslında.
bu sf yalnızlık çoğu şey içinde kötü bi durum belki ama ya bakıyorumda sf olmayan bile yalnız mutsuz dertli parasız falan.. bazen var ya yalnızlık kötü ama evde kimse başımı ağrıtmıyor diye huzurluyum. bugün twitterda birşey yazdım kızın biri cevap yazdı. o yazıyor ben yazıyorum o yazıyor ben.. tamam sus yeter başım ağrıdı diyecem ama bende fena. illa veriyorum sözün cevabını.
yani huzur aslında iyi şey yalnızsan çoğu zaman huzurlusun. seni anlayan bi dostun eşin yada sevgilin oldu mu yada senin gibi biris dünyada senden mutlusu yok.
akrabalarımdan uzağım ama sanki ben böyle iyim ya. karışmasın annemden babamdan başkası bana. bende karışmam kimseye haddini aşmadıkça. annem bile gün içinde bi laf yapıyorum peşine 5 dakka sayıyorda sayıyor
sen dinle dur. birileri der şimdi ''aynı benim annem'' neyse sizin akrabalarla görüşme kaynaşma bağlılık ne derece iyi. yada yakın çevreyle. ben benim gibileri öğrenmesem rahat edemem.
birde birşey merak ediyorum psikolojik dertleri olupta sanatla ilgilenen var mı. bende iyi bi ses vardı şarkıcı olma fırsatını yakaladım. ama hastayım özgüvenim yok diye olmadı. buna çok üzülüyorum. geçen amcamın oğlu geldide sıkıntılarımı anlattım. bunuda söyledim. adam alaycı bir şekilde güldü sanki yada bana öyle geldi.
galiba içinden demiştir ''herşeyi hallettin sıra şarkıcılığa geldi''
bende bu hobi tutku sesde var çok canım sıkılınca şarkılara sarıyorum ben zaten hiç dinledğimi hatırlamam yani şarkı. ama amca oğlu bile konuşurken geriliyorum, tam istediğim cevaplar veremiyorum. tabi o yada başkası anlamıyor ama sıkıntısı bende. bazende hiç takmıyorum olsada çünkü takınca daha çok oluyor gibi. birgün mutlaka yenecem bunları ama ölmeye yaklaşınca galiba neyse yalnızlık güzel demi zaten ölüncede yalnız kalacaz. ALLAH herkesin o gününe yardım etsin. özelliklede dert çekenlerin..
Ben müzikle kendimi gerçekleştiriyorum, benim için rahatlama kaynağı diyebilirim, parmaklarım kanayıncaya kadar gitar çaldığımı bilirim , fiziksel acılar ruhumun acımasından iyidir. Baba , akraba ilişkilerine gelince babamla hiç yakın olamadık, babamın asker olmasından kaynaklanıyor olabilir. Onun kafasındaki kişi olamadım , babama inat kuralsızlığı tercih ettim.. Onun benden istediği şeylerin aksini yaptım, ona hiç el kaldırmadım ama kızıp kapı pencere indirdiğim zamanlarım oldu. Cihangirde oturduğumuz zamanlar yine bir kavgada salon camını indirdim , babamın beni sevdiğini kolum kesildiğinde anladım.. Bana şunu söylemişti oğlum şimdi sen nasıl gitar çalacaksın? taksim acile gittik , babam şaşırmış gibiydi.. velhasıl zor günler geçirdik ve hiç yakın olamadık ama annemi çok severim. Babam nasıl katı kuralcı egosu yüksek biriyse annem de iyi kalpli , becerikli zarif bir kadın. İşte bizim ailede böyle.
onun öyle şeyleri var mı ya demiş kocası.
Yorum