günler birbirini kovaladı. en çok eylülü bekledim. bir eylüldü gittiğiniz de. sonbahar rengarenkti. gözlerim eskisinden daha çok sordu, bulamadığı anlamlar için de kayboldu... ağlamayı yediremedim kendime, içim acıdı durdu günlerin karanlığında. onlar gittiler, terkedilmiş bom boş bir evdi soğuk, ıssız. bekledim. umutsuzluğun içinden umut çiçekleri yeşerdi, kendiliğinden... dudaklarım sımsıkı sustum, gözlerim donuk ve yerdeydi sizi gördüğüm de. ve yıllar yılı öylece...
Duyuru
Collapse
No announcement yet.
terkedilmiş ev
Collapse
X
-
Eylül de susmuştun en çok. kaşların çatmış, gözlerin donuk, uzak denizlere dalmıştı. düşlerinin yarım kaldığını tam tutucakken ellerinden, uyandığında en güzel düşlerden karabsanlara dönüşen.. uzun bir yolculuk başlamıştı. yüzünde kırgın bir çocuğun parçalanmış yüreği ağlıyordu. boşlukta, sabit bakan gözlerim, mesafeleri durdurduğunda kayboldu ezgilerin. değmezdi değil mi hayat değmezdi çıplaklığına sözlerin. saklı kalmalıydı umudun rengi. unuttuğumuzu sandığımız gölgeleri anıların gün gelir vurgun olurdu sisli günlerinden birinde eylülün.Orjinal yazı sahibi: ömer88 View Postgünler birbirini kovaladı. en çok eylülü bekledim. bir eylüldü gittiğiniz de. sonbahar rengarenkti. gözlerim eskisinden daha çok sordu, bulamadığı anlamlar için de kayboldu... ağlamayı yediremedim kendime, içim acıdı durdu günlerin karanlığında. onlar gittiler, terkedilmiş bom boş bir evdi soğuk, ıssız. bekledim. umutsuzluğun içinden umut çiçekleri yeşerdi, kendiliğinden... dudaklarım sımsıkı sustum, gözlerim donuk ve yerdeydi sizi gördüğüm de. ve yıllar yılı öylece...
Yorum

Yorum