Konuşamıyorum !

[I am Jack's wasted life]

Evet evet ayynısı bende de var. Buna bir isim koyulmalı, bir adı varsa bilen birisi söylesin. Nedir özgüven eksikliği mi, sosyal fobi mi??

Ne olduğunu bilmiyorum ama bende sosyal fobimi farkettikten sonra ortaya çıktı. Daha önce böyle bir problemim yoktu tabi %100 doru kelimeler kuruyordum demiyorum ama yanlış bişeyde söylesem o kadar kafama takmıyordum ne zamanki insanlar içinde kendimi rahat hissetmemeye başladım o zamandan beri takıntı derecesinde düşünüyorum bu durumumu. Bi arkadaşda ortama girmediğinden demiş hiç alakası yok ne ortamlara girdim kimlerle konuştum yanlış cümleler bile kursam bu kadar kafama takmıyordum. Aslında ben yine kafama takmam ama yanlış bişey söyledikten sonra insanların alaycı gülüşü çok zoruma gidiyor çok kafama takılıyor halbuki ben kimseye böyle yapmam kimsenin yanlışına gülmem anlayışla karşılamaya çalışırım.

[kadim]

sende bizdensin

[diazepam]

Bende de var aynı sorun ben konuşurken insanların gözünün içine bakardım eskiden .İnsanlar da bana baktıkları zaman rahatsız oluyorum. Konuşurken beni hedef alarak konuştukları zaman yüzüm kızarıyor gibi hissediyorum. Bu sosyal bi bozukluk ve son bir senedir var bende de . Lustral diye bir ilaç kullanıyordum bir ara bu ilaç buna da çok iyi gelmişti. Kaygı bozukluğu için.

[nejat]

öncelikle konuyu açan arkadaşım bu skıntıdan dert yanan o kadar fazla kişi varki. kendimi ve düşüncelerimi çok iyi yapabileceğim halde savunamamak hayatımın en büyük problemlerinden bir tanesi. burda açtığın konu dağılmış her zamanki gibi.
bi problemimiz var ve bu problem bizim geçmişteki yaşadığımız, belki kendimizin bile farkına varmadığı yaşantılardan geliyor. üzücü olan evet dışardan etkilerle de olsa biz bu problem sahibiyiz öte yandan sevindirici olan dışarıdan gelen bir şeyi tekrardan dışarı atmamız çok mümkün. kendi fikirlerimiz sölemek istiyorum.
çoğu kişi bizim problemimiz durumunda "başkalarının düşüncelerini önemseme" falan gibi şeyler söylüyo. ama zaten bunu bir anda başarabilecek olsak bu probleme sahip olmazdık. sanki hiç bizi aşağılayan, küçük düşüren insanlarla karşılaşmıyomuşuz masalaına inanamayız çünkü gerçekten etrafımızda böyle kişiler var. üstelik ezikliğimizi ve sıkıntımızı sezen bazı tipler üzerimize gelmekten zevk alıp bizim üzerimizden prim yapmaya çalışıyorlar. ve böylesine bir ortamda kaldığımızda şunu farkedebiliyorum kendimde; üzerimize geldiklerinde birden herkes bana bakıyomusuz gibi hissediyoruz daha sonra sesimizi yükseltemiyoruz, mimiklerimiz ve ses tonumuz yenilgiyi kabullenen sinyaller veriyor. üstelik bu durumu birkaç kez yaşadığımızda sanki üzerimize yapışıyor ve herkes bizden gelicek tepkinin ezikliğini bildiği için farklı bir şekilde davranmayada utanıyoruz. yani problemimiz kronikleşiyor.
aslında bu durumda esas sorun o anda ne söleyeceğimize, hangi cümleleri kurup karşıdakini susturabileceğimize vb. şeylere odaklanmak yerine etraftaki insanların bakışlarına, düşüncelerine ve gelişecek olayların olumsuz sonuçlarına yoğunlaşıyoruz. yani bir anlamda olayın kendisini bırakıp o andaki kendi durumumuza odaklanıyoruz. bu durumdada beyin başka şeyler düşünürken asıl kurması gereken cümlelere dikkatini veremiyor.
aslında bence olayın kilit nmoktası burda. böyle bir durum yaşadığımızda karşımızdaki insana ve yaşadığımız olayın konusuna odaklanabilme yönünde çalışma yapmalıyız. sosyal fobi de en önemli olay bazı arkadaşlarında sölediği gibi uygulamadır. bunun en basit yöntemi de sürekli korkulan bu durumu düşünüp neler yapabileceğimize dair hayaller kurmaktır. bunun dışında ben mesela karakterimin tam tersi kişilikler barındıran filmleri, dizileri özelikle bulur ve izlerim çünkü bu model alarak öğrenmedeki modelimizi bize sağlıyor. bir tavsiyemde kırılsada seni affedeceğini bildiğin etraftaki bazı insanlara karşı kendini daha fazla savunan karşıdakini ezen vb. davranışlarda bulun bu da uygulama yönü olucak işin.
bu kadar konuştum "sen kendi problemini çözdün mü" diye sorabilirsin. problemimi aklımdan çıkarmayıp her gün eksiksiz onu değiştireceğimi zihnime kazımaya başladığım günden beri ufakta olsa bazı değişimler yaşıyorum.

[anka_]

Selam arkadaşlar ben aranıza yeni katıldım. Benim birçok psikolojik rahatsızlığım var yada ben olduklarını düşünüyorum. Bunların en önemlilerinden ve sosyal hayatımı en çok etkileyenlerden biri insanların karşısında istediğim gibi konuşamamam ve kendimi ifade edememem. Çevremdeki insanların çoğundan daha iyi eğitim alıyorum, çoğundan daha çok kitap okumuşluğum vardır, daha fazla genel kültürüm olduğunu düşünüyorum ve çevremdeki insanları gözlemlediğimde bazı şeyleri yanlış bildikleri veya hiç bilmedikleri halde bir konu hakkındaki görüşlerini şiddetli bir şekilde savunuyorlar. Yani benden daha iyi hiçbir özellikleri olmadıkları gibi çoğuda daha bilgisiz. Bunları bilmemem rağmen ben bu insanlarla konuşurken, daha doğrusu konuşmaya çalışırken çok zorlanıyorum.Kendimi ifade etmekte düşüncelerimi karşımdaki insana aktarmakta güçlük çekiyorum Çoğu zaman saçmaladığımı düşünüyorum. konuşma bittikten sonra keşke şurda şunu söyleseydim diyerek çok orjinal sözler bulabilsemde iş işten geçmiş oluyor. bu davranışım yüzünden insanlar arasında küçük görüldüğümü bile düşünüyorum.Lütfen bana yardım edin bu durumumun psikolojide bir ismi var mı bir tedavi yöntemi var mı bu konularda yardımınızı bekliyorum.

Zihninizde bir korku kalıbı oluşmuş... Geçmişteki bazı deneyimlerinizde, insanlarla olan iletişimde eğer ayıplanmışsanız, eleştirilmişseniz, utanmış ya da kendinizi suçlamışsanız ve bunları bazı duygularla özdeşleştirip bilinçaltınıza kodlamışsanız artık bu program sizi yönetmeye başlamış demektir. Şartlar tekrarlandığında yine aynı duygular tetiklenir ve konuşamaz hale gelirsiniz...

Bunu çözmek için bilincinizle beraber bilinçaltınızı da ikna etmeniz gerek. Korkunuzu analiz edip, buna uygun bir yöntem geliştirilmesi gerek. Derinleşmiş bir korku ise ancak psikolog eşliğinde yapılacak egzersizler faydalı olabilir yoksa kendi başınıza da üzerinde çalışıp bunu epeyce düzeltebilirsiniz...

[I am Jack's wasted life]

[QUOTE=nejat;172310]aslında bu durumda esas sorun o anda ne söleyeceğimize, hangi cümleleri kurup karşıdakini susturabileceğimize vb. şeylere odaklanmak yerine etraftaki insanların bakışlarına, düşüncelerine ve gelişecek olayların olumsuz sonuçlarına yoğunlaşıyoruz. yani bir anlamda olayın kendisini bırakıp o andaki kendi durumumuza odaklanıyoruz. bu durumdada beyin başka şeyler düşünürken asıl kurması gereken cümlelere dikkatini veremiyor.[QUOTE=nejat;172310]
Aslında bende böyle düşünüyorum konuşma esnasında tam olarak karşıdakinin ne dediğine değil de nasıl göründüğümüze veya insanlarn hakkımızda ne düşündüğüne takıldığımız için sohbetle alakalı cümleler kuramıyoruz. Mesela en yakın arkadaşımla konuşurken bu konuşma problemim yok denecek kadar azalıyor çünkü onun benim hakkında ne düşündüğünü bildiğim için konuya adapte olabiliyorum.

[anka_]

sosyal fobi de en önemli olay bazı arkadaşlarında sölediği gibi uygulamadır. bunun en basit yöntemi de sürekli korkulan bu durumu düşünüp neler yapabileceğimize dair hayaller kurmaktır.

korkulan durum üzerinde düşünüp o anki hisleri bulup onları çözmeye çalışmak anlamlıdır, fakat olayı tekrar tekrar düşünüp aynı duyguları beyne iyice kazımak mantıklı değildir. evet, olayı sanki farklı şekilde yapıyor gibi yapmak ya da eğlenceli bir hale dönüştürerek hayal etmek korkuyu yenme açısından faydalıdır...

[schizophren]

Siz zeki birisiniz.Zeki olmanın avantajları kadar dezavantajlarıda vardır.Bu da onlardan bir tanesi.Derin insalar cevredekiler tarafından anlasılamazlar.Görüslerini istedigin kadar iyi ifade et karsındakinin anladıgı kadardır söylediklerin,anlattıkların.Bu durum kanımca zekadan dogsada yine zekayla cozum yolları bulunabilen bir durum.Biraz sosyalliklede ilgisi var.Sosyallesmek adına birseyler yapabilirsin.Böylece konusurkenki tutuklugun üstünden kalkmaya baslar.Bu durum psikolojik rahatsızlık degil,ancak rahatsızlık olarak görürsen o rahatsızlık olur.Psikolojık rahatsızlıklarda kisi hastayım derse hastadır.Psikolojik sorunlu(sıg insanlara anlatınca bu sorunlara gülüyorsa) kisiler genelde psikologlar kadar iyi gözlem,cözümleme vs yapabilen kisilerdir.sadece kendi durumları icinden cıkılamazdır.Ona objektif bakamazlar.Dısarıdan bakan birisi olarak sizin bu (sorun demiyorum) durumunuz icinden cıkılamaz bir sey degil.İcinde cıkılamazsa kisiyi bitiricek bir seyde degil.Sadece sosyallesmek adına cabalanmalı,kendinize zaman vermeli ve hasta olmadıgınıza inanmalısınız.Hersey gönlünüzce olsun...

[I am Jack's wasted life]

yorumunuz için teşekkür ederim schizophren ama ben beni anlamayan bir toplumda sosyalleşmek istediğimden emin değilim çünkü sosyalleşmeye çalıştıkça bu sorunla daha çok karşılaşıyorum (sorun dediğim bu sığ insanlar oluyor) o yüzden hep yalnız kalıyorum bundan şikayetçi olunabilir ama ben değilim beni anlamayan her fırsatta dalga geçen saygı görünce şimaran insanlar çevremde olucağına hiç olmasınlar daha iyi.

[kadim]

sana ve bütün konuşamıyanlara gelsin

[someonelikeyou]

sosyallik bu durumda önemli bi yerde fakat ben sosyal olmadığıma inanmıyorum. yeterince sosyalim yeternce farklı ortamlara giriyorum ama kendimi ifade etmede yetersiz kalıyorum. bi yorumda bulunacağım zaman bunu erteliyorum nasıl olsa başka biri buna benzer bi şey söyle diye düşünüyorum ve öylece susup kalıyorum. daha önce de belirtildiği gibi söylediğim seyin kabul görmesini de bekliyorum sanırım, yani ya kimse buna katılmazsa diye düşünüyorum bi sey söylemeden önce. evet başkalarının ne düşündüğü hiç önemli değil biliyorum bu benim fikrim ama uygulayamıyorum bu düşüncemi..

[yasi]

sosyallik dışarıda insanlarla bir araya gelip konuşmakmıdır?

[someonelikeyou]

Değildir. örnek olarak farklı ortamlarda bulunduğumu söyledim. kitap okumak, farklı aktivitelerde bulunmak, bi uğrasının bi hobinin olması bile sosyalliktir.

[yasi]

Başkaları trafından kabul görmek önemli olmasada insanın hoşuna giden birşey, ama birazda bence söyleyeceklerini, kendine ne kdr güvenerek söylediğinde önemli (başkaları tarafından kabul görmek anlamında diyorum). sosyalliği gecelim , kendimizi kabul ettirmekten bahsediyoruz dimi?

[someonelikeyou]

zaten etraftan da sıkça görüldüğü gibi ne dediğin değil nasıl ifade ettiğin geçerli. çok saçma bi durum. tabi ki düşüncelerini nasıl sunduğun ne demek istediğin kadar önemlidir ama ne dediğinin önüne geçecek kadar olmamalıdır kesinlikle.