Tweet
Hayatta yaşadıklarım ve gördüklerim sonucunda hiçbir zaman adalete inanmadım..insan adaleti yok denecek kadar az..bence sadece insan adaleti değil dünya adaleti de yok denecek kadar az..tahmin ediyorum ki bu sözüme birkaç arkadaş karşı çıkacak hatta konuyu hemen bana çevirecek arkadaşlar da çıkacaktır ama çevrenizde olup biten olaylara baktığınızda haklı olduğumu fark ediceksiniz..üstelik insanın düşüncelerine yaşadıkları,gördükleri yön verir..
tabiki insanın şuan bulunduğu haline hep şükretmesi de lazım yada kendinden kötü durumda olanları görüp şükretmesi de lazım bunların bilincindeyim..
olayın iki yönü var; bir yönü böyle..bir yönü de gerçekten adalet yok..
şu ana kadar çok iyi bir insan oldum kimsenin kalbini kırmamaya çalıştım..hatta zamanında aptallık derecesinde iyiydim bana haksızlık yapanlara bile ses çıkarmazdım,güler yüzümü eksik etmezdim..hiç kul hakkı yememeye çalıştım..tabiki her insanın hatası olur hiçbir insan dört dörtlük değildir..ben sadece olabildiğince doğru dürüst olmaya çalıştım.elime geçense bir hiç..
zaten hayatım bir hiçlikten ibaret..daha 17 günlükken babamı kaybettim..annem ve 2 abimle ortada kala kaldık..hakaret bile edilmeyecek kadar karaktersiz akrabalarımız çok iyi şekillerde yaşarken biz resmen kan kustuk..onlar da zor günler çekmiştir bilemezsin demeyin inanın onların nekadar iyi yaşadığını kendi gözlerimle gördüm.sonrasında alkolik bir abi hayatımızı ailevi yaşantımızı resmen cehenneme çevirdi..huzurlu tek bir günümüz olmadı..hergün kavga kıyamet sandalyeler havaya uçuşuyordu.bu korkunç ortamda doğal olarak hem annemin hem diğer abimin hem benim psikolojilerimiz mahfoldu...daha sonrasında yanlış bir evlilik yaptım.(bu tabi çok büyük bir oranla benim de suçum zaten hep kabul ederim evliliğim benim hayatta yaptığım tek büyük hatadır..ama işte o dönemler,kabus gibi hayattan sonra bir anlık boşlukla hata yaptım..şuan evliliğimde sorunlar var..çocukluğumdan beri gün yüzü çok az gördüm..ve şuan tükendim..gelinebilecek en tükenmişlik noktasına geldim..Biraz küçük emrah tribine girdim ama
bunları acıtasyon olsun diye yazmadım kesinlikle sadece neden tükendiğimi bunların sebepsiz yada keyfi olmadığını sizlere anlatabilmek için bunları anlattım..
artık hiçbir şeye inancım kalmadı..sadece ben değilki ailemde annem ve abim de öyle..yaşam benim için z-sadece zorunluluk..bazen kendi kendime hayat çok güzel hadi uğraş çabala diyorum çok çabalıyorumda sanmayınki kendimi bıraktım gerçekten çabalıyorum ama her çabaladığımda aksi bir şey gelip beni ve ailemi buluyor..ben artık adalete yada insanlara hiç güvenmiyorum..adalet denen şey yok denecek kadar az..bu lafı zaten çoğu insandan duydum inanın adalete inanmayan çok insan var..böyle işte arkadaşlar..biraz uzun oldu ama okursanız sevinirim
tabiki insanın şuan bulunduğu haline hep şükretmesi de lazım yada kendinden kötü durumda olanları görüp şükretmesi de lazım bunların bilincindeyim..
olayın iki yönü var; bir yönü böyle..bir yönü de gerçekten adalet yok..
şu ana kadar çok iyi bir insan oldum kimsenin kalbini kırmamaya çalıştım..hatta zamanında aptallık derecesinde iyiydim bana haksızlık yapanlara bile ses çıkarmazdım,güler yüzümü eksik etmezdim..hiç kul hakkı yememeye çalıştım..tabiki her insanın hatası olur hiçbir insan dört dörtlük değildir..ben sadece olabildiğince doğru dürüst olmaya çalıştım.elime geçense bir hiç..
zaten hayatım bir hiçlikten ibaret..daha 17 günlükken babamı kaybettim..annem ve 2 abimle ortada kala kaldık..hakaret bile edilmeyecek kadar karaktersiz akrabalarımız çok iyi şekillerde yaşarken biz resmen kan kustuk..onlar da zor günler çekmiştir bilemezsin demeyin inanın onların nekadar iyi yaşadığını kendi gözlerimle gördüm.sonrasında alkolik bir abi hayatımızı ailevi yaşantımızı resmen cehenneme çevirdi..huzurlu tek bir günümüz olmadı..hergün kavga kıyamet sandalyeler havaya uçuşuyordu.bu korkunç ortamda doğal olarak hem annemin hem diğer abimin hem benim psikolojilerimiz mahfoldu...daha sonrasında yanlış bir evlilik yaptım.(bu tabi çok büyük bir oranla benim de suçum zaten hep kabul ederim evliliğim benim hayatta yaptığım tek büyük hatadır..ama işte o dönemler,kabus gibi hayattan sonra bir anlık boşlukla hata yaptım..şuan evliliğimde sorunlar var..çocukluğumdan beri gün yüzü çok az gördüm..ve şuan tükendim..gelinebilecek en tükenmişlik noktasına geldim..Biraz küçük emrah tribine girdim ama
bunları acıtasyon olsun diye yazmadım kesinlikle sadece neden tükendiğimi bunların sebepsiz yada keyfi olmadığını sizlere anlatabilmek için bunları anlattım..artık hiçbir şeye inancım kalmadı..sadece ben değilki ailemde annem ve abim de öyle..yaşam benim için z-sadece zorunluluk..bazen kendi kendime hayat çok güzel hadi uğraş çabala diyorum çok çabalıyorumda sanmayınki kendimi bıraktım gerçekten çabalıyorum ama her çabaladığımda aksi bir şey gelip beni ve ailemi buluyor..ben artık adalete yada insanlara hiç güvenmiyorum..adalet denen şey yok denecek kadar az..bu lafı zaten çoğu insandan duydum inanın adalete inanmayan çok insan var..böyle işte arkadaşlar..biraz uzun oldu ama okursanız sevinirim
Yorum