Tweet
İnsanların dertlerini dinleyen onlara yardımcı olan ya da olası çözümler sunan bir kişi. Düşünün... Her an, her yerde ihtiyaç olan tarzdan bir arkdaştır bu. Böyle bir arkadaşım vardı. Tam anlamıyla böyle biri olmasa bile, bu yönüyle tanınıp sevilirdi. Yeni bir okula geçtiğimde onun gibi olmaya karar verdim. Yani zaten dinler ve çözümler üretirdim ancak "herkese" yaptığım bir şey değildi bu. Keşke öyle de kalsaydı...
11-12 yıllık bir dostum var. Birlikte büyüdük. Aile dostumuzun kızı. Aileleri hep anlatan ve dinlemeyen tarzdan insanlar. "Ay geçen ne oldu biliyor musun" diye başlarlar tüm hayatlarını bir bir bir...
Anlatırlar.
Tahmin etmişsinizdir öyle tipleri. İşte bu arkadaşımında konuşma genlerini ailesinden almış. Yani zaten sessiz, mülayim bir çocuktum... Nasıl ezerdi beni, düşünün artık. Hala da öyle... Ben sürekli onun dertlerine koşarım; geçen aylarda hastalıktan ölüyordum resmen kız bu durumdan bir haber. Yalnızca o da değil artık. İnsanlara sürekli kendimden bahsettiğimde utanıyor ve çekiniyorum. "Of ya, ne bu kafamda et kalmadı sus artık be!" diye düşünecekler diye.. İnsan psikologlardan bile bu konuda çekinir mi? Ah ah... Bende de var yani hak etmiyorda değilim. :62: Şimdi arkadaşlarımın "hepsi" kendi dertlerini, olaylarını, sorunlarını anlatıp duruyor. Ya arıyorlar ya internetten;mesaj yoluyla ve ya son çare evime gelip anlatıyorlar.
Hayır abicim, sakin olağan bir hayatı olan birisi olsam tamam derim. Kabulümdür. Ancak zaten evdeki olaylar ve içimdeki patlamalar hepsinin anlattıklarından çok daha fazlası. "Sana ne oldu?" "Nasılsın, hep ben mi anlatacağım yaae?" demiyorlar. Diyemiyorlar çünkü, evet hep onlar anlatacak. Bu ne ya, psikoloğa para vermek istemeyen herkes geliyor yanıma. Arkadaşıma dedim geçen; "Bir psikoloğa gitmeni tavsiye ederim." diye. Birtek özelde psikolog olduğunu ve 1 seansın 50 Tl olduğunu öğrenince işin rengi değişti. Benden çözümler almaya başladı filan. Napsam aceba? Bende mi ücretlendirsem. Saat başı 45 Tl. Hiç değilse maddi bir yararını görürüm bu işin. :39:
Aslında o kadar yoruldum ki... Kalplerini kırmak istemiyorum. Geçen 11 yıllık, anlattığım o dostuma "Annem çok kötü, zaten onun dışında da hayatımın iyi olduğu yok. Ve sen bana konuştuğun 10 sevgilinden 3.sü ile arandaki sorundan bahsediyorsun. Sağ ol x, inan şu an tek derdim o oğlan ve yaptığı saçmalıklar" dedim. Teselli etti filan.. Fakat aramızda bozuldu gibi.. Ardından "Sanki ölüm deşeğinde annen. Ne depresyona girmiştin yaaa" diye dalga geçti; annem iyileşince tabi :17: Ya; aramız bozulcak, kalpleri kırılcak, sinirlencem, vicdan azabı çekcem ya da tatilde oturup kitap okumanın keyfini çıkartmaktansa; telefonumda bekleyen 12 kişinin dert mesajlarını yanıtlamam gerekecek.
Patlıycam!
11-12 yıllık bir dostum var. Birlikte büyüdük. Aile dostumuzun kızı. Aileleri hep anlatan ve dinlemeyen tarzdan insanlar. "Ay geçen ne oldu biliyor musun" diye başlarlar tüm hayatlarını bir bir bir...
Anlatırlar.Tahmin etmişsinizdir öyle tipleri. İşte bu arkadaşımında konuşma genlerini ailesinden almış. Yani zaten sessiz, mülayim bir çocuktum... Nasıl ezerdi beni, düşünün artık. Hala da öyle... Ben sürekli onun dertlerine koşarım; geçen aylarda hastalıktan ölüyordum resmen kız bu durumdan bir haber. Yalnızca o da değil artık. İnsanlara sürekli kendimden bahsettiğimde utanıyor ve çekiniyorum. "Of ya, ne bu kafamda et kalmadı sus artık be!" diye düşünecekler diye.. İnsan psikologlardan bile bu konuda çekinir mi? Ah ah... Bende de var yani hak etmiyorda değilim. :62: Şimdi arkadaşlarımın "hepsi" kendi dertlerini, olaylarını, sorunlarını anlatıp duruyor. Ya arıyorlar ya internetten;mesaj yoluyla ve ya son çare evime gelip anlatıyorlar.
Hayır abicim, sakin olağan bir hayatı olan birisi olsam tamam derim. Kabulümdür. Ancak zaten evdeki olaylar ve içimdeki patlamalar hepsinin anlattıklarından çok daha fazlası. "Sana ne oldu?" "Nasılsın, hep ben mi anlatacağım yaae?" demiyorlar. Diyemiyorlar çünkü, evet hep onlar anlatacak. Bu ne ya, psikoloğa para vermek istemeyen herkes geliyor yanıma. Arkadaşıma dedim geçen; "Bir psikoloğa gitmeni tavsiye ederim." diye. Birtek özelde psikolog olduğunu ve 1 seansın 50 Tl olduğunu öğrenince işin rengi değişti. Benden çözümler almaya başladı filan. Napsam aceba? Bende mi ücretlendirsem. Saat başı 45 Tl. Hiç değilse maddi bir yararını görürüm bu işin. :39:
Aslında o kadar yoruldum ki... Kalplerini kırmak istemiyorum. Geçen 11 yıllık, anlattığım o dostuma "Annem çok kötü, zaten onun dışında da hayatımın iyi olduğu yok. Ve sen bana konuştuğun 10 sevgilinden 3.sü ile arandaki sorundan bahsediyorsun. Sağ ol x, inan şu an tek derdim o oğlan ve yaptığı saçmalıklar" dedim. Teselli etti filan.. Fakat aramızda bozuldu gibi.. Ardından "Sanki ölüm deşeğinde annen. Ne depresyona girmiştin yaaa" diye dalga geçti; annem iyileşince tabi :17: Ya; aramız bozulcak, kalpleri kırılcak, sinirlencem, vicdan azabı çekcem ya da tatilde oturup kitap okumanın keyfini çıkartmaktansa; telefonumda bekleyen 12 kişinin dert mesajlarını yanıtlamam gerekecek.
Patlıycam!
kimseyi kırmadan çözülür bu sorun.. 
herkesin derdini dinlemene gerek yok tabi ki. ama yakın olduklarını da aynı kefeye koyma. onların da seni dinlemeleri ise sana bağlı. konuşma talebi hep onlardan geliyor ya da bu konuları onlar açıyor sen de bunun üstüne "ben onu dinledim o da beni dinlesin" diye düşünüp anlatıyorsan olmaz mesela. sen ihtiyacın olduğunda onları arayıp kendini anlatmalısın. tabi bunu da doğal ve rahat olarak yapmalısın, "sıkılacaklar" diye düşünürsen gerçekten de sıkılırlar.
Yorum