Herkese merhaba
Benim sorunum kimseyle daimi bir arkadaşlık kuramamak.
Başkalarının yanında istenmediğimi, sevilmediğimi düşünüyorum…
Sakin mizaçlı bir insanım ,kavga etmeyi,laf sokmayı ,tartışmayı hiç sevmem.Sorunlarımı konuşarak çözmeye çalışırım.Güler yüzlüyümdür,yardımımı esirgemem kimseden ama hayatta iyi olmak suç sanırım.Hakkımı aradığım zaman,tepki gösterdiğim zaman nefret edilen,her şeyi sorun haline getiren,haklıyken haksız konuma düşen yine ben oluyorum.Soğudum insanlardan artık.
Çalışıyorum,kendi ayaklarım üzerinde duruyorum aynı zamanda üniversitede okuyorum.
Kendi memleketimden uzaktayım,tanıdığım hiç kimsem yok yalnızlıktan resmen bunalıma girmiş vaziyetteyim…Güçlü görünmekten yoruldum…
Okulda da hiç arkadaşım yok.Herkes gülüyor,eğleniyor,bir şeyler yapıyor ama ben yalnızları oynuyorum öğlen birlikte yemeğe gidecek arkadaşım bile yok koskoca yemekhanede tek başıma yiyorum.
Giyimime kuşamıma özen gösteren bir insanım,notlarım çok iyi ,kendimi sürekli geliştirmeye çalışırım bol bol okurum ama insan kendi kendine yetemiyor işte bir yerden sonra yalnız olmuyor,sorun ne anlamıyorum.
Önceden sürekli gezdiğim arkadaşlarım vardı ama artık onlarda benimle konuşmak istemiyorlar selam vermesem yanlarına gitmesem konuştukları bile yok
Artık sürekli kendimi sorgulamaya,suçlamaya başladım.Kendimden böyle olduğu için nefret ediyorum iyi yanlarımı görmek söyle dursun başardığım şeyler bile bana bir şey ifade etmiyor.Özgüvenimi kaybettim.Şu hayatta illa iki yüzlü, yalancı,her anı insanları eleştiren,küçük düşüren sahte bir insan olmak mı değer kazandırıyor…
Bu sorunun cevabını bulamıyorum… Sizce yanlış nerede ?
Benim sorunum kimseyle daimi bir arkadaşlık kuramamak.
Başkalarının yanında istenmediğimi, sevilmediğimi düşünüyorum…
Sakin mizaçlı bir insanım ,kavga etmeyi,laf sokmayı ,tartışmayı hiç sevmem.Sorunlarımı konuşarak çözmeye çalışırım.Güler yüzlüyümdür,yardımımı esirgemem kimseden ama hayatta iyi olmak suç sanırım.Hakkımı aradığım zaman,tepki gösterdiğim zaman nefret edilen,her şeyi sorun haline getiren,haklıyken haksız konuma düşen yine ben oluyorum.Soğudum insanlardan artık.
Çalışıyorum,kendi ayaklarım üzerinde duruyorum aynı zamanda üniversitede okuyorum.
Kendi memleketimden uzaktayım,tanıdığım hiç kimsem yok yalnızlıktan resmen bunalıma girmiş vaziyetteyim…Güçlü görünmekten yoruldum…
Okulda da hiç arkadaşım yok.Herkes gülüyor,eğleniyor,bir şeyler yapıyor ama ben yalnızları oynuyorum öğlen birlikte yemeğe gidecek arkadaşım bile yok koskoca yemekhanede tek başıma yiyorum.
Giyimime kuşamıma özen gösteren bir insanım,notlarım çok iyi ,kendimi sürekli geliştirmeye çalışırım bol bol okurum ama insan kendi kendine yetemiyor işte bir yerden sonra yalnız olmuyor,sorun ne anlamıyorum.
Önceden sürekli gezdiğim arkadaşlarım vardı ama artık onlarda benimle konuşmak istemiyorlar selam vermesem yanlarına gitmesem konuştukları bile yok
Artık sürekli kendimi sorgulamaya,suçlamaya başladım.Kendimden böyle olduğu için nefret ediyorum iyi yanlarımı görmek söyle dursun başardığım şeyler bile bana bir şey ifade etmiyor.Özgüvenimi kaybettim.Şu hayatta illa iki yüzlü, yalancı,her anı insanları eleştiren,küçük düşüren sahte bir insan olmak mı değer kazandırıyor…
Bu sorunun cevabını bulamıyorum… Sizce yanlış nerede ?


Yorum