yardım edin arkadaşlar!!

[ahbuben]

Arkadaşlar nasıl anlatmaya başlasam bilmiyorum.Derdimin dermanını nerede bulabilirim son bir çare olarak buraya yazıyorum.Konuşmak istediklerim ağzımdan çıkmıyor.Sanki belleğim tamamen boşalmış aklıma konuşacak hiçbir şey gelmiyor.Depresyon ve sosyal fobi tedavisine başladım ama bu sosyal fobiyi de geçti artık.Konuşasım gelmiyor konuşurken iki lafı bir araya getiremiyorum.Geçen yıl çok zor öğretmenlik yaptım bu mesleği bırakmak istiyorum ailem karşı çıkıyor.Bunu bırakırsan ne yapacaksın diyorlar.Aslında onlar da fazla konuşkan insanlar değiller ama bir toplulukta ne diyeceklerini bilirler aile içinde fazla konuşmazlar.Onlar çalışan insanlardı ve çocukluğum arkadaşsız bir şekilde anneanne evinde geçti.Yalnız büyüdüm ve sosyal olacağım yaşta sosyalleşemedim.Şu anda da asosyal bir hayatım var.Hiç arkadaşım yok çünkü nasıl yapacağım edineceğim bilmiyorum.Artık onları geçtim çünkü konuşmak istememe başladı bende madem yapamıyorum niye üstüne gidip duruyorum ki dedim. kendimi herkezden çektim bir tek ailem ile konuşuyorum.Eskiden olsa başkalarının yanında konuşmaya çekinirdim şimdi konuşasım dahi gelmiyor.Başka rahatsız olduğum konular ise hatırlayamama problemi.Uzun yıllar boyunca vardı son zamanlarda oldukça arttı.Eskiye dair hatta 2-3 gün öncesine dair şeyleri hatırlayamıyorum.Tanıştığım insanların adını hemen unutuyorum.Kitap okumak istiyorum alıyorum elime 2 sayfa okuyup sıkılıyorum başında okuduğum cümleyi unutuyorum.Kitaptan 5 sayfa oku anlat deseler anlatamam yorum dahi yapamam.Bazen kendimi kendime yabancı dahi hissettiğim zamanlar oluyor.Aynaya bakıyorum bu ben miyim diyorum.Ama en baş sebep konuşamama bir konu açamama sadece sorulan sorulara cevap verebilme ve sadece iletişimi soru sorarak yapma .Sanki kendi fikrim yok sanki bana dair bir düşünce yok.Yemek yiyeceğim diyelim ne yesem diye bir kararsızlık başlıyor gidiyor.Dalgınlık had safhada.Yazı dilinde kendini ifade edebilirken konuşma dilinde ağzımdan sözcükler dökülmüyor.Şu yazdıklarımı hayatta konuşamazdım mesela.Tüm bu sorunlar hep vardı ama şu an canımı çok sıkıcak noktaya getirdi beni.Deliriyormuyum aklımımı kaybediyorum başka bir rahatsızlıkmı var insan her şeyi unuturmu insan kafasını bomboş hissedermi ne diyeceğini bilemez durumda olabilir mi günlük konuşma dilimi kaybettim sanki konuşmaya konuşmaya insan konuşmayı unutabilirmi insanlardan kaçar mı sorunlarımdam dolayı eve kapandım insanlardan kaçıyorum artık.çok sorunum var hangi birisini anlatsam hepsi birbiriyle ilişkili diye düşünüyorum.Yardımcı olun arkadaşlar nereye gitsem bunları kime hangi doktora anlatsam?

[nicky]

geçmiş olsun dahiliyeye gidip kan testi ol b12 eksikliği var mı bak
bence antidepresan vb kullanma onlar zaten mallaştırıyor tepkisizleştiriyor zihnin bomboş oluyor gerek yok
sosyalleşmediğin için beyin tembelleşmiş kitap oku

[ahbuben]

kan testi yaptırdım b 12 eksiliğine dair birşey çıkmadı unutkanlığın sebebi o değil gibi duruyor. teşekkür ederim forumdaşım beyin tembelleşmesi konusuna eğilicem

[ikiçiftlaf]

Bir yazıdan hatırladığım kadarıyla stres ve kaygı beyni küntleştiriyor. Bunu da stres hormonlarının yüksek seviyelere çıkması sebep oluyormuş. Düşünsene sosyal fobi ve kaygılar sebebiyle sürekli tetiktesin. Beyin o anda sadece içinde bulunduğun stres yaratan durumdan nasıl kaçarımı düşünüyor ve tabi ki böyle bir beyin sürekli stres üretiyor, küntleşiyor ve düşünce üretemez hale geliyor. Bu durum zamanla depresyonu beraberinde getiriyor ve hiç bir şey yapasın gelmeyecek hale geliyorsun. Senin ilk çözmen gereken sosyal fobi, bunu çözdükten sonra depresyonun da geçecek. Sürecin sonunda artık kaygı üretmekle uğraşmayan beyin düşünsel işlemleri daha rahat gerçekleştirecek.

[indigo]

psikiyatriste anlat.o yararlı olmazsa nörolojiye görün

[ikiçiftlaf]

Bu arada şunu da söyleyeyim sakın ola öğretmenlik gibi güzel bir mesleği bırakma. Ailen çok haklı. Mesleğini bıraktığın anda hayat karşısında pes ettiğini deklare etmiş olacaksın ve ilerleyen süreçte görmediğin dipleri göreceksin. Sonuna kadar savaşacak ve ilerde bugünleri gülümseyerek hatırlayacaksın.

[Denizx]

Bunun bir çaresi varsa banada söyleyin bende aynı durumdayım ruh ikizimsin :S Bıktım artık bu hayattan bıktım her günüm aynı dertlerle boğuşmak

[ahbuben]

2 aydır psikolojik tedavi görüyorum.doktorum ilk olarak auroroix verdi bu ilaç benim uykumu tamamen çaldı sabaha karşı her saat başı uyanıyordum.şikayetlerimi söyleyince ilacı değiştirdi paxil ve seroquirel verdi bunlar da şimdi tamamen uyutuyor ortasını bulamadık bir türlü

[ahbuben]

beynim sürekli olumsuz şeyler üretiyor sanki içerisinde iki ayrı insan var dakikam dakikama uymuyor .şu kanaata vardım beynim beni tamamen kontrol ediyor ben onu değil.ailemi üzüyorum herkesi üzüyorum ama kendime engel olamıyorum.öncelikle depresyonu yenmem daha doğru olmazmı ikisi birlikte çokçok ağır geliyor.buraya yazdıklarımı karşımda otursanız mesela söyleyemezdim ama bu sosyal fobiden değil kelimeleri bir araya getirip düzgün bir cümle kuramamaktan kurduğum cümleler arka arkaya 2-3ü geçmiyor sanırım kelime hazinemde az hepsi üst üste gelincede olan bu işte

[ahbuben]

senin nasıl problemlerin var biraz açarmısın benim gibi belki birbirimize yardımımız dokunabilir?

[ahbuben]

muhtemelen unutkanlık ve konuşma problemin ilaçlardan kaynaklanıyor, biraz vakit geçince her şey normale dönmeye başlar. bu arada cevap vermek istediğin kişileri alıntı yaparak cevaplarsan daha derli toplu olur her şey, bu şekilde burası çorba olur

teşekkür ederim bilmiyordum ki bunu öğrendiğim iyi oldu ilaçlar daha da aptallaştırdı diyebilirim ve ne kadar kullanacağım belli değil .uzun bir süre dedi doktor doğrusu en az bir yıldan bahsetti.konuşmak zoraki bir hal aldı ,keşke herşeyi yazarak anlatsam herkese işte o zaman benim için çok daha kolay olurdu herşey

[Alanis]

Depresyon, baskı ve stres altında olan beyin ve sosyallikten uzak bir yaşam konuşma, düşünme becerilerini etkiliyor. Konuşmaya konuşmaya insan konuşmayı unutur mu dedin ya evet, beyin tembelleşiyor, insan ilişkilerinde zaten iyi olmayınca iyice salıyor kendini, iyi şeyler hep yokken, kötü şeyler artıyor bu yüzden malesef. İlaçlarını kullan, umarım iyi gelirler. Beynini başka şeylerle oyalamaya bak, kitap oku, sudokuyu dene, bulmaca çöz. Netten de olsa insanlarla konuş, yazı dili ile bile olsa netten insanlarla konuşunca bile beyin faaliyetini sürdürüyor bu sefer dil tembelliği ve sosyalleşememe gibi durumdan dolayı insanların içinde yine konuşmaya çekinsen de söyleyecek şeyler aklında oluyor, en azından onu geri kazanırsın. Bu cepte dursun da, diğeri de İnşallah çözülür. İşini bırakma, zorla da olsa oraya gitmen sana farkında olmasan da iyi gelir, tabi çocuklara da ilgi göster, öğretmenlik sorumluluk gerektiren bir meslek.

Benim de annem ve babam çalışan ebeveynler ve ben tek çocuk olarak, hatta etrafımda hiç arkadaşım olmadan bildiğin yalnız büyüdüm, seni anlıyorum bu konuda. İnsan en iyi çocukken ve ilk gençlik zamanlarında sosyalleşmeyi öğreniyor, onları kaçırınca da tren baya bir yol almış oluyor. Geri yakalamak hiç kolay olmuyor malesef.

[science teacher]

Merhaba. Aynı sorunları yaşıyoruz. Ayrıca atanırsam meslektaş olacağız Şu an 23 yaşındayım. Neredeyse 10 yıldır, ergenliğimin başından beri sorunlar yaşıyorum. Tahminimce ergenliğe girişimle hormon değişimleriyle falan beynimin dengesi bozuldu, bozuluş o bozuluş Eskiden de sessiz, çekingen bir çocuktum ama patolojik bi durum yoktu, dengem bozuk değildi. 7-8 yıldır da ilaç kullanıyorum. Dönem dönem ara verdim ama yeniden başlamak zorunda kaldım. En son yine bıraktım, kilo aldım, aptallaştım, bi de böyle deniyim falan diye. Doktorun kontrolünde yavaş yavaş bıraktım. Bu arada kpss'ye hazırlanıyordum. 4-5 ay ilaç kullandığım dönemden pek farkım yoktu (ilaç kullanırken de çok iyi değildim, hiçbir zaman çok iyi olmuyosun zaten) ama sınav yaklaştıkça kaygıyla kötüleştim. Üstelik hala beynim çalışmıyor gibiydi ve kilo da veremedim. Sınav geçti, iyi de puan aldım ama hala iyi değilim. Yeniden başladım ilaca. 15 gün falan oldu. Pek bi değişiklik yok şimdilik. Wellbutrin ve fulsac kullanıyorum. Daha önce birçok ilaç kullandım ama en çok efexor kullandım. En son bırakmadan önce de efexor ve fulsac kullanıyordum. Efexor işe yarıyor bende. Doktor da en iyi efexor dedi ama kilo ve uyku yüzünden onu vermedi. Efexor sende de işe yarayabilir. Tabii kafana göre alma, doktora söyle. İşte böyle. Yazacak çok şey var, hepsini bir mesaja sığdırmam mümkün değil. Bana özelden yazabilirsin istersen.

[ahbuben]

bilmemek ayıp değil öğrenmemek ayıp önemli olan senin iyi olman, tedavi süresinin uzun olması önemli değil. kendini hiçbir şeye karşı zorunlu hissetme, her şeyi akışına bırak. zamanla işler yoluna girer merak etme

Tesekkur ederim biraktim gitti zaten.yasamiyorum sanki de adeta bir robotum hemde dusuncelerine sahip cikamayan bir robot

[ahbuben]

Depresyon, baskı ve stres altında olan beyin ve sosyallikten uzak bir yaşam konuşma, düşünme becerilerini etkiliyor. Konuşmaya konuşmaya insan konuşmayı unutur mu dedin ya evet, beyin tembelleşiyor, insan ilişkilerinde zaten iyi olmayınca iyice salıyor kendini, iyi şeyler hep yokken, kötü şeyler artıyor bu yüzden malesef. İlaçlarını kullan, umarım iyi gelirler. Beynini başka şeylerle oyalamaya bak, kitap oku, sudokuyu dene, bulmaca çöz. Netten de olsa insanlarla konuş, yazı dili ile bile olsa netten insanlarla konuşunca bile beyin faaliyetini sürdürüyor bu sefer dil tembelliği ve sosyalleşememe gibi durumdan dolayı insanların içinde yine konuşmaya çekinsen de söyleyecek şeyler aklında oluyor, en azından onu geri kazanırsın. Bu cepte dursun da, diğeri de İnşallah çözülür. İşini bırakma, zorla da olsa oraya gitmen sana farkında olmasan da iyi gelir, tabi çocuklara da ilgi göster, öğretmenlik sorumluluk gerektiren bir meslek.






































































































































































































































Benim de annem ve babam çalışan ebeveynler ve ben tek çocuk olarak, hatta etrafımda hiç arkadaşım olmadan bildiğin yalnız büyüdüm, seni anlıyorum bu konuda. İnsan en iyi çocukken ve ilk gençlik zamanlarında sosyalleşmeyi öğreniyor, onları kaçırınca da tren baya bir yol almış oluyor. Geri yakalamak hiç kolay olmuyor malesef.

Yalnız büyümek cidden çok zor bir yaşam sunuyor ilerde insana. Bazi temel becerileri belirli kritik zamanlarda kazanmadikca sonradan ogrenmek malesef guc oluyor.kendimi ne kadar zorlasamda insanlarla iletisimimi duzeltemedim.birak sohbet etmeyi tanisma konusunda bile cok sıkıntılar yaşıyorum. Öğretmenlikten baska benim tutunacagim dalda yok elimde baska meslek yok bunu biraksam bu halimle ne yapabilirim bilemiyorum.tavsiyelerini dinleyecegim