anne eksikliği/yetersizliği sendromu

[neverland]

aranızda annesi yanındayken annesinin yokluğunu hisseden var mı?varsa sizde ne gibi sonuçlar doğurdu?bende yıkıma sebep oldu.tabi başka etkenlerle birlikte...

[alemozgur]

Re: anne eksikliği/yetersizliği sendromu

aranızda annesi yanındayken annesinin yokluğunu hisseden var mı?varsa sizde ne gibi sonuçlar doğurdu?bende yıkıma sebep oldu.tabi başka etkenlerle birlikte...

neverland neredesin sen arkadaşım...nasılsın...?
yaşadıgın durumu anlıyorum,anne sevgisi gerçekten çok önemli insanı adeta bebeklikten degiştiriyor...anne sevgisi eksikligi çok derin sorunlara yol açıyor hepimizde ama yinede hayata tutunmak lazım geçmişin yıkıntılarını atmak azda olsa elimizde....

[meg]

benim annem var ama sanki çocukluğumdaki gibi değil.
yokmuş gibi hissediyorum bazen.

[Misafir]

bende tam tersine ailem aşırı korumacılığı annemim beni bütün mikroplardan kaçırmaya çalışması :lol: babamın her daim arkamı toplaması yüzünden yıkımlar yaşadım..özgüvenim gelişmedi..hep onlara tutundum onların yanında kendimi güvende hissettim ve bu yüzden ne evlenebildim ne de babamdan bağımsız bir iş hayatım oldu..çünkü dışarda ki dünya hiçte o masala benzemiyordu ve diğer insanlar bana sürekli evet demiyordu..bocaladım yapamadım..yine onlara sığındım..ve yine onlar beni sarmaladı..onlar olmasa iyileşemezdim ama onlar olmasa sanırım bu kadar hasta da olmazdım..ya da farklı ebeveynler olsalardı..kendi hayatlarında ki bütün eksikleri bende tamamlayıp beni doyumsuz bir birey yapmasalardı..bunları isteyerek yapmadılar.annem yıllarca bizden önce ölen ve hastalanan çocuklarının acılarını bizde yaşamamak için üstümüze titredi.babam yetimliğinin gençken yaşadığı yoksulluğunun acısını bizim iyi yaşamamızı sağlayarak tatmin etti..diğer kardeşimde sorun yok..başarılarla dolu hayatı..ama işte her tohum her toprağa uymuyor..o kadar iyiler ki ve dünya bu iyiliğe o kadar tezat ki ben o masaldan uyanmak zorunda kaldım 19 yaşımdayken..ve toparlayamadım..derme çatma bir dünya kurduk beraber yine hepsi bu..temeli çürük bir bina inşa ettik..her rüzgarda kiremitleri yerinden oynayan bir ben oldum işte..sevgisizlik zordur muhakkak ama çok sevilmek daha doğrusu sevgiyi verirken yanlış metotlar seçmek daha zor alan ya da alamayan için..öyle de böyle de yıkım yaşanıyor yani..dozunda bırakmak en güzeli..ama ben böyle yetiştim daha doğrusu yetişemedim hiçbirşeye yetişemedim..krık dökük yaşıyoruz işte..

neden böyle hissettiğinizi yazmamışsınız..
peki, siizin annenizden beklentiniz fazla olabilir mi ? herkesin bir yapısı,karakteri var,belki onun yapabileceğinden fazlasını istiyor olabilirsiniz..
ben çözümü ,onu olduğu haliyle kabullenmek de buldum..İnsanlar değişmiyor çünkü..
Hayalimizdeki anneyle ,gerçekteki anne farklı olabilir.Kader bu.

[meg]

evet nerde o hayallerdeki anne-babalar.
gerçekler acı oluyor bazen.

Ben annemin sevgisini ve şefkatini hissettim hep. Bu nedenle ben de şefkatli biri oldum, ama sonradan bunu bıraktım. Yani şefkatli olmak başkalarına kazandıran birşey, senin ihtiyacın olduğunda gelmiyor. Bu nedenle şefkat de vermiyorum, almıyorum da, zaten şefkate olan ihtiyacım kalmadı, bu beklentiyi çektim. Dış dünyadan yani ilişkilerden beklentilerimi çektim ve bu nedenle çok rahatım ama kalbimden de uzaklaştım bunu biliyorum.

Annem hayatın zorluklarını kaldıramadı ve psikolojik problemlerle uğraştı ve bu beni çok etkiledi. Bir yetişkin olarak onun hayatla başa çıkamadığını görmek beni hayata karşı güvensiz yaptı. Ama annemi suçlamıyorum, o da sağlıklı ebeveyne sahip olmamıştı. Bu nedenle insanların bu kadar kolay çocuk yapabilmelerine inanamıyorum.

[neverland]

öncelikle özgür eskiye oranla daha iyiyim ama ara sıra yokluyo tabi.benim annem beni patolojik bir şekilde seviyor.yani zarar verici bir sevgiyle.mesela bana karşı aşırı düşkün,aşırı korumacı,sen bilemezsin ben daha iyi bilirim ben zaten o yolları çoktan geçtim gibi.benim kendi gözünde olmasını istediği gibi olmamı istiyor mesela yüksek mevkilerde iyi para kazanan,en zengin en klas en yakışıklı adamla evlenmem gibi.bunlar olmayınca da suçlusu ben oluyorum.mesela benim doktor mühendis ya da yönetici pozisyonunda olmam onu kahrediyor ve sadece beni suçluyor.ben ona o zamanlar depresyondan deprsyona koştuğumu anlatıncada (6 yaşımdan-26 yaşıma kadar depresyondaydım hatta bir keresinde kendimi paramparça doğramıştım ve bunu evimizde doktor olupta görmesine rağmen ciddiye alıp beni psik. götürmedi sebepte benim psik. anlatacak bişeylerimin olmamasıydı tabiki onlara göre) beni kendisinin sevgisine karşı benim onu sürekli yaralamaya çalışmam.kısaca ben annemi sürekli büyütmek zorunda kaldım.o psikolojiyle benim süper yerlere gelmemi beklediler.olmayıncada ben tembel,dik kafalı ve sorumsuz oldum.başıma gelmedik kalmamasına rağmen hala bana ben seni hayatta herşeyden korudum diyor.halbuki hiç bir derdimde yanımda değildi olsa bile sürekli aman Allahım şimdi napıcaz diyip ortalığı daha da ateşe veriyor.ve sen o an da ölmek istiyorsun geçer demek yok yani.beni sürekli psikolojik olarak suistimal ediyor.

[neverland]

bonnie evet evden ayrılmak gibibirşansım var.çünki sevdiğim adamla evlenmek istiyorum.fakat onu bile benim burnumdan getirmeyi başardı.sana şöeyle söyleyeyim ben sevgilimle ağır depresyon geçirirken tanıştım (border+bipolardı teşhişim) bana her zaman destek çıktı düştüğümde kaldırdı hepsi geçecek dedi ve onun sayesinde gerçekten geçti.neyse annem ve diğer aile bireyleri o dönemde bize hemen evlenin bu iş olsun bitsin diyordu.sonra ben iyileştim ve annem benim onunla evlenmemi istemez oldu.sebepse ben deliyken kakalamak akıllanınca kıymete bindim yani .yok senden kısa yok şişman yok sana bakamaz yok palavracı yok fakir gibi aslı astarı olmayan şeyler ortaya atıp herkesi galeyana getirdi.şimdi ortam çok gergin vaziyette. ben tabi bunları sevgilime yansıtmamaya çalışıyorum.ama insanın çoğunlukla hayatta başaına bir kere gelecek bir şeyi bile benim burnumdan fitil fitil getirdi.sebepse onun istediği gibi birini bulmadığım yani çok zengin ve kariyeri olan biri.haa benim mutlu olmam onu çok alakadaretmiyorçünki sadece parayla saadet olduğuna inanıyor.yaşadığım tüm hayatı hep burnumdan getirdi.28 yaşındayım ama tükendim .