Bir kez bakiniz

[yoksun]

arkadaşlar ben 17 yaşında bir delikanlıyım.meslek lisesi 3.sınıftayım.hedefim türkçe öğretmeni olmak aslında yazar olmak istiyorum ama bunlardan birini tam olarak isteyip istemediğimide bilmiyorum.kısaca kendimi tanıtıyım dedim.ben ilk okulda biraz hiperaktif tim galiba ama o zamanlar da çekingendim şimdi lisedede öyleyim.nasıl anlatsam samimi arkadaşlarımla öğle değilim ama tanımadıklarıma karşı aşırı derecede çekingenim bu mesela amcamın oğlu da olabilir onu senede bir görüyorsam acayip tutuğumdur.hele kızlarla onlarla hiç iletişim kuramıyorum gene.biri bana nasılsın dese duyulmayan bir ses tonuyla iyiyim derim ama siz nasılsınız diyemem sonra bunun için kendimi acayip suçlarım. bunlar bilindik şeyler iyi kötü alışmıştım bir gün geçer diyordum ama daha vahim şeyler var.6 ay önce sebepsiz yere 12 yıldır tanıdığım arkadaşlarımla aram bozuldu baya bi üzülmüştüm hergün ağladığımı bile biliyorum ama şimdi bunuda atlattım yavaş yavaş.of kendimi tam anlatamıyorum galiba kötüyüm işte sanki hiç bir işe yaramıyorum babam bile bana bir kez güvenmedi senden adam olmaz dan başka bir sözcük demedi ama buna rağmen çekingen dahi olsam bazen öyle bir özgüvenki o kadar güveniyorumki kendime ne olursa olsun hedefime ulaşıcam diye bugünlerdede aslında ben hep böyleyim bir an bir şey hayal ediyorum gelcekle ilgili acayip mutlu oluyorum yada herhangi bi sebepten ama sonra gene üzülüyorum mutluluğum 1 saati geçmiyor bundan bıktım.asık suratlı değilim arkadaşlarımın yanındada hep gülerim ama tanımadığım bir ortam da suratım mahkeme duvarı gibidir :RpS_laugh: bu tanıtımın beni tam anlamıyla ifade etmediğini biliyorum 5 dakikada öylesine yazılmış bir yazım arkadaşlar yorumlarınız beni çok mutlu eder bir süreliğinede olsa :RpS_smile:

[mavi deniz]

duygu değişikliği çok yaşıyomusun ve psikiyatriye gitttinmi hiç

[yoksun]

psikiyatriye hiç gitmedim.mutluyum sonra eski arkadaşlarımla olan anılarım geliyo aklıma zorlanmadan ağlayabiliyorum.bu konuyu şuanki samimi arkadaşıma bile açmadım lise 1 den beğri tanıyorum onun bunu kötüye kullanmıcanı biliyorum ya da beni dinleyeceğinide ancak işte bu konuları hep içime attım.bunları buraya yazınca sanki pek sorunum yokmuş gibi geldi şuan bana ancak biliyorum ki ben şuan bu dünyadan ve insanlardan hiç olmadığım kadar uzağım

[mavi deniz]

esgi arkadaşlarınla barışma ihtimalın yokmu ve tek sebeb arkadaşlarmı bana biraz insanlarla iletşimde çekingensin gibi geldi tanımadığın insanlarla konuşurken yada kalabalıkda korkuyomusun sosyal fobinin özelliklerine bir bak sana uyan tarafları var ama yine kesin karara varma bunu en iyi doktor biir

[yoksun]

kalabalıktan tek başımayken açıkcası çekiniyorum ama yanımda çok samimi bir arkadaşım varsa birazcık daha rahatlıyorum.ve şu eski arkadaş meseleside insanlar zamanla unutuyo çünkü onlarla artık zaten hayatta barışmam kimseden nefret felan ettiğimde yok bu arada.bilmiyorum sanki ben tek kişi değilimde 2 kişiyim bir gün mutlu gelceğe umutla bakan bir gün ise aptalın işe yaramazın teki ama inanıyorumki bunları zamanla aşıcam hele bi üniversiteye gidelim bi kaç arkadaşımla ev tutıyım belki zamanla işte herşey hallolur.ancak işte bazen psikolojimin dibe vurmasını çok kötü etkiliyor beni düzenli olarak hiç çalışıamıyorum tek bir konuya odaklanamıyorum ve çoğul konularda beni geriyor. umutsuz vakayım ama şuan açıkcası sebepsiz bir şekilde mutluyum

[yoksun]

konuşmaktan hiç nefret etmiyorum ama konuşamıyorum cümle bulamadığımdan değil aklımdan o an söyleyebilecek birçok şey geçer ama biri de şu dilimden çıkmaz . of ya acayipkonuşmak isterim aslında şöyle rahatça kimseden çekinmeden ama olmadı olmuyor

[senadeniz]

Evet ben de böyleyimdir.