Tweet
asosyalliğin aşılması gereken bir hastalık olduğu söylenir. belki de asıl hastalıklı olan sosyal insanlardır. ben kendimle başbaşa kalmayı tercih ediyorsam bu benim aslında içimde var olan yaratıcılığın göstergesi olmalı. kendisinde eğlenecek bir şey bulamayan insanlar çareyi başka insanlarda arar. kendisiyle başbaşa kalmaktan ödü kopan insanlardadır belki de problem.
bir arkadaş benim düşüncelerimi çok güzel ifade etmiş;
"socrates, aristoteles, cicero, seneca, goethe, schopenhauer ve daha nice filozof, düşünür ve yazar tarafından iyi, doğru olarak kabul edilmiş bir kavramdır. bu kişiler tarafından asosyallik yalnız kalma, yalnız başına vakit geçirme, insanlardan uzak durma gibi durumlarla eş tutulmuştur. asosyallik yukarıda belirtilen isimler tarafından iyi bir olgu olarak görülmüştür çünkü onlar için asosyallik mutluluğun önemli bir koşuludur. fakat belirtmekte fayda vardır ki yalnız, asosyalliğin her bünye için getirisi mutluluk değildir. yalnızca iç dünyası zengin biri yalnızlıkta mutluluğu bulacaktır çünkü bu kişi kendi düşünceleri ve hayalleriyle eşi benzeri bulunmaz bir eğlenceyi keşfedebilir. oysa ruhsuz biri bırakın asosyal olmayı, çok sosyal olsa bile dernekten derneğe, oyundan oyuna, yolculuktan yolculuğa, şenlikten şenliğe koşsa can sıkıntısından kurtulamaz. schopenhauer der ki "iç dünyası zengin bir insan; acı çekmemeye, kendini ihmal etmemeye, dinginliğe ve kendi başına kalmaya yönelecektir, yani sakin, alçakgönüllü ama olabildiğince engellenmemiş bir yaşam arayacaktır ve buna göre, sözümona insanlarla kimi tanışıklıklarından sonra kendi köşesine çekilecektir." aristo'ya göre ise boş zaman dahilerindir, aptallar ise boş zamanlarında yani kendileriyle baş başa kaldıklarında sıkılırlar, bir an önce bu durumdan kaçıp, bir başka deyişle kendilerinden kaçıp, sosyalleşmeye yönelirler. aristo bu düşünceyi şöyle özetlemiştir: "boş zaman cahillerin can sıkıntısıdır." boş zaman ve yalnızlık bağımsızlıktır. boş zaman ve yalnızlık zihinsel güçlerle donatılmış bir insan için bir hediyedir ve böyle bir insanın öğrenmeye,incelemeye, derin düşünmeye ve kendisiyle baş başa kalmaya gereksinimi vardır. yalnızlık ise bu gereksinimlerinin doyurulmasını sağlayacak olgudur. zihinsel güçlerle donatılmış insanın gündelik yaşantısının yanında entellektüel bir yaşamı da vardır ve entellektüel yaşam bu kişinin asıl amacını oluşturur. bütün bu süreçlerle birlikte asosyalleşme artar. bunun sebebi: "büyük zihinsel yetenekler, öteki insanlara ve o insanların uğraşlarına yabancılaşırlar, çünkü kişi kendinde ne kadar çok şeye sahipse başkalarında o kadar az şey bulabilir. başkalarının büyük hoşnutluk duyduğu şey onun için yavan ve katlanılmazdır"
bir arkadaş benim düşüncelerimi çok güzel ifade etmiş;
"socrates, aristoteles, cicero, seneca, goethe, schopenhauer ve daha nice filozof, düşünür ve yazar tarafından iyi, doğru olarak kabul edilmiş bir kavramdır. bu kişiler tarafından asosyallik yalnız kalma, yalnız başına vakit geçirme, insanlardan uzak durma gibi durumlarla eş tutulmuştur. asosyallik yukarıda belirtilen isimler tarafından iyi bir olgu olarak görülmüştür çünkü onlar için asosyallik mutluluğun önemli bir koşuludur. fakat belirtmekte fayda vardır ki yalnız, asosyalliğin her bünye için getirisi mutluluk değildir. yalnızca iç dünyası zengin biri yalnızlıkta mutluluğu bulacaktır çünkü bu kişi kendi düşünceleri ve hayalleriyle eşi benzeri bulunmaz bir eğlenceyi keşfedebilir. oysa ruhsuz biri bırakın asosyal olmayı, çok sosyal olsa bile dernekten derneğe, oyundan oyuna, yolculuktan yolculuğa, şenlikten şenliğe koşsa can sıkıntısından kurtulamaz. schopenhauer der ki "iç dünyası zengin bir insan; acı çekmemeye, kendini ihmal etmemeye, dinginliğe ve kendi başına kalmaya yönelecektir, yani sakin, alçakgönüllü ama olabildiğince engellenmemiş bir yaşam arayacaktır ve buna göre, sözümona insanlarla kimi tanışıklıklarından sonra kendi köşesine çekilecektir." aristo'ya göre ise boş zaman dahilerindir, aptallar ise boş zamanlarında yani kendileriyle baş başa kaldıklarında sıkılırlar, bir an önce bu durumdan kaçıp, bir başka deyişle kendilerinden kaçıp, sosyalleşmeye yönelirler. aristo bu düşünceyi şöyle özetlemiştir: "boş zaman cahillerin can sıkıntısıdır." boş zaman ve yalnızlık bağımsızlıktır. boş zaman ve yalnızlık zihinsel güçlerle donatılmış bir insan için bir hediyedir ve böyle bir insanın öğrenmeye,incelemeye, derin düşünmeye ve kendisiyle baş başa kalmaya gereksinimi vardır. yalnızlık ise bu gereksinimlerinin doyurulmasını sağlayacak olgudur. zihinsel güçlerle donatılmış insanın gündelik yaşantısının yanında entellektüel bir yaşamı da vardır ve entellektüel yaşam bu kişinin asıl amacını oluşturur. bütün bu süreçlerle birlikte asosyalleşme artar. bunun sebebi: "büyük zihinsel yetenekler, öteki insanlara ve o insanların uğraşlarına yabancılaşırlar, çünkü kişi kendinde ne kadar çok şeye sahipse başkalarında o kadar az şey bulabilir. başkalarının büyük hoşnutluk duyduğu şey onun için yavan ve katlanılmazdır"
Yorum