Tweet
ben hep böyle kalacağım sanırım hep bişeylerden çekinerek, insanlardan kaçarak..
o yüzden hep aynı şeyleri yapıyorum bir farklılık olmasın hayatımda ben ona ayak uyduramam kendimi çekme isteği içine girerim. bir toplulukta bulunmayayım bulunursam herkesten farklı görüneceğimi biliyorum çünkü konuşmasını bilmem. söz sahibi olamam olsam dahi kesinlikle yanlış ifadeler kullanmışımdır anlaşılmam geri çevrilirim önemsizdir sözler ve bir daha bu korkuyla o ortama girdiğimde tek kelime etmem düşüncelerim içimdedir.kendime hemen hemen benim gibi arkadaşlar seçerim beni daha iyi anlacağını düşünürüm belki de. ya da beni kalabalık ortamlara itmeyecek biri işte..
yazma işinde gayet iyiyim diye düşünüyorum (messengerda, forumlarda) ama yüzyüze geldiğimde tamamen yüzüne bakarak konuşamam mutlaka bişeylerle uğraşmalıyım telaşa veririm kendimi ve konuşma bittiğinde rahatlarım ama bir yandan da nasıl rezalet bir konuşma geçirdiğimi düşünürüm.. çok düşünürüm.. yürüyüşüm bile anormal dik durmam çoğu zaman kendime güvensizliğimi gösterir bu ama elimde değil.. dik yürürsem dikkat çekeceğimi düşünürüm benim için normal olan bişey değildir dik yürümek .. gülüşlerim de yapmacıktır. o şeye gülmek istemem ama karşımdakinin alınmaması için gülmeliyim o yüzden hep yapmacıktır. yalnızlığa bayılırım ama bazen arkadaşa ihtiyacım olur buna her zaman çok şaşırmışımdır.. sanki kendi hayatımı yaşamıyor gibiyim . kendimi dışarı çıkarmak istiyorum ama olmuyor işte içimdekileri rahatca söylemek istiyorum gerçekçi gülmek, dik yürümek, birinin yüzüne gözlerine bakarak konuşmak istiyorum ama yapamıyorum deniyorum konuşmayı konu açmayı .. bu saatten sonra da değişmenin bir anlamı da yok zaten herkes sessiz biliyor söylediklerim önemsiz geliyor birine bişey dediğimde . zaten değişeceğimi de sanmıyorum. üstelik bazen çok seviyorum bu halimi farklı olduğumu gösteriyor iyi bişey gibi düşünüyorum ama sapına kadar iğrenç bişey ....
o yüzden hep aynı şeyleri yapıyorum bir farklılık olmasın hayatımda ben ona ayak uyduramam kendimi çekme isteği içine girerim. bir toplulukta bulunmayayım bulunursam herkesten farklı görüneceğimi biliyorum çünkü konuşmasını bilmem. söz sahibi olamam olsam dahi kesinlikle yanlış ifadeler kullanmışımdır anlaşılmam geri çevrilirim önemsizdir sözler ve bir daha bu korkuyla o ortama girdiğimde tek kelime etmem düşüncelerim içimdedir.kendime hemen hemen benim gibi arkadaşlar seçerim beni daha iyi anlacağını düşünürüm belki de. ya da beni kalabalık ortamlara itmeyecek biri işte..
yazma işinde gayet iyiyim diye düşünüyorum (messengerda, forumlarda) ama yüzyüze geldiğimde tamamen yüzüne bakarak konuşamam mutlaka bişeylerle uğraşmalıyım telaşa veririm kendimi ve konuşma bittiğinde rahatlarım ama bir yandan da nasıl rezalet bir konuşma geçirdiğimi düşünürüm.. çok düşünürüm.. yürüyüşüm bile anormal dik durmam çoğu zaman kendime güvensizliğimi gösterir bu ama elimde değil.. dik yürürsem dikkat çekeceğimi düşünürüm benim için normal olan bişey değildir dik yürümek .. gülüşlerim de yapmacıktır. o şeye gülmek istemem ama karşımdakinin alınmaması için gülmeliyim o yüzden hep yapmacıktır. yalnızlığa bayılırım ama bazen arkadaşa ihtiyacım olur buna her zaman çok şaşırmışımdır.. sanki kendi hayatımı yaşamıyor gibiyim . kendimi dışarı çıkarmak istiyorum ama olmuyor işte içimdekileri rahatca söylemek istiyorum gerçekçi gülmek, dik yürümek, birinin yüzüne gözlerine bakarak konuşmak istiyorum ama yapamıyorum deniyorum konuşmayı konu açmayı .. bu saatten sonra da değişmenin bir anlamı da yok zaten herkes sessiz biliyor söylediklerim önemsiz geliyor birine bişey dediğimde . zaten değişeceğimi de sanmıyorum. üstelik bazen çok seviyorum bu halimi farklı olduğumu gösteriyor iyi bişey gibi düşünüyorum ama sapına kadar iğrenç bişey ....
insana saçma sapan bir utangaclık ta geriyor.
Yorum