Obsesifler kendilerin saklamasın birbirimize yardımcı olalıM

merhaba arkadaşlar hoşgeldiniz.bence doktora gözükmelisin çünkü bu kendi kendine geçebilecek bir rahatsızlık değil .kendi başına ilaç kullanmamalısın bence .ben de bi soru sorcaktım bu hastalıkta kullanılan bütün ilaçlar kilo aldırırmı ?

[Çise]

arkadaşlar hoşgeldiniz aramıza...
Bu hastalığı en iyi yaşayan anlar bu bir gerçek.Birbirimizi destek olmalıyız bu rahatsızlığı yaşamayanlar maalesef anlamıyorlar anlamalarınada beklemek biraz hata oluyor galiba.Ben şahsen çevremden biraz daha öz veri beklerken onların beni sorguladıklarını görüyorum neden bölesin sen diye ve bürsürü bunun gibi şeyle karşılaşıyorum.ama artık onları takmamaya karar verdim.
buraya yazı yazdığımdan beri benim gibi birçok insanında bunları yaşadığını gördüm ve kendimi daha rahat hissediyorum şu an hatta "şakirdilek" le msn de sohbet ediyoruz.Onunla konuştukça ne kadar ortak sorunlar olduğunu daha iyi anlıyorum.iletişim kurmak isteyenler var bunu biliyorum ama kimseden bir adım gelmedi öle olunca o konunun üstünde durmadım ben şahsen.

buarada doktora danışmadan ilaç kullanmak ilerde büyük sorunlara yol açabiliyor.dolayısıyla doktor kontrolünde ilaç kullanmazı tavsiye ederim nacizane fikrim bu tabiki.....

[Escobar]

Valla görüşme konusunda teklifte bulunduk ama dediğin gibi fazla bir talep görmedi.Zannedersem bazı arkadaşlar artık forumu kullanmıyor olabilir,kratzel hariç katılmak isteyen olmadı.Zaten kratzel ve senin haricinde diğer üyelerde pek devamlılık yok galiba.Yeni arkadaşlar katılıyor aramıza ama eskiler artık pek foruma ilgi göstermiyorlar.Dediğim gibi arkadaşlar bizim yaşadıklarımızı yaşamayanın bizi anlaması mümkün değil.O yüzden bunları paylaştıkça rahatlayabiliriz,ama bunu yaşayanlarla paylaşarak tabiki.Ama ben inanıyorum ki bunu aşacağız,ömür boyu bu şekilde gitmeyecek.Herkese geçmiş olsun tekrar,görüşmek dileğiye...

[serkan__]

iki yıldır okb rahatsızlığım var .anafranil ve seroquel kullanıyorum .kafamdan geçen sözleri düşünceleri düşünüp düşünmediğimi söyleyip söylemediğime karar veremiyorum.sürekli düşüncelerimi kontrol altına alşmaya çalışıyorum.insanlarla konuşurken ilk önce düşünceleri kontrol altına almaya çalışıyorum yanlış bi şey söyleyeceğim diye kendimi kasıyorum .düşüncelerimi kontrol altına almak için ellerimi sıkıyorum dişlerimi sıkıyorum.insanlara temas ettiğimde veya bi eşya ya dokunduğumda cinsellik aklıma geliyor.benim gibi olanlar varsa onların düşüncelerini merak ediyorum.

[pelikan32]

Slm arkadaşlar, ben yeniyim aranızda önce hepinize merhaba... obsesif olabileceğimi şimdi farkettim,sayenizde.. Bununla ilgili hiçbişey bilmiyodum ve bana neler olduğunu da anlayamıyodum.Özellikle din konusunda da böyle düşünceler olabileceğini ve benden başka insanların da böyle düşünceler içinde olabileceklerini öğrendiğimde hem şaşırdım hem yanlış anlamayın ama yalnız olmadığımı anladığım için sevindim..Yaklaşık 2 yıldır böyleyim ve yalnızım.Neden yalnızım diye düşündüğüm zamanlarda nedeninin bu hastalık olacağı (ki bunun bi hastalık olduğunu da bilmiyodum)hiç aklıma gelmedi.Yalnızlıktan mı oldu,bu hastalık mı beni yalnızlaştırdı bunu da bilmiyorum..Kimi zaman çıldıracak gibi hissediyorum kendimi,utanıyorum aklımdan geçen düşüncelerden ve dolayısıyla kendimden.Korkuyorum ne olacak bunun sonu nereye varacak diye..Bazen aklımdan geçenleri sesli olarak söylemişim gibi hissediyorum ve bunu da düşünmeye başlıyorum gerçekten söyledim mi?İnsanlar duydular mı..Simetriyle ilgili takıntılarım da var herşeyin yerli yerinde düzgün olması gerektiği hissine kapılıyorum çoğu zaman ama bunu kontrol altına almaya çalışıyorum,olduğu gibi bırakmaya çalışıyorum objeleri bu kez de aklım hep onlarda kalıyor. Hiç bir konuya odaklanamıyorum,düşüncelerimi toparlayamıyorum..Çoğu geceler uyuyamıyorum,aklıma takılan o konular o sesler izin vermiyor buna..Of ya hayatımı böyle düzensizleştiren ve yalnızlaştıran bu hastalıktan nasıl kurtulucam??

[Çise]

hoşgeldiniz sizde aramıza.
Bu düşündüğüm şeyleri sesli söledimmi sölemediimmi gibi abuk subuk düşünceleri tedavi öncesinde bende yaşıyordum.birsürü düşünce benide uyutmuyordu şimdi tedaviyle birlikte biraz daha iyiyim
yanlızlık konusunda bende çaresizim doktorum bunun birazda yanlızlıktan kaynaklandığını söyledi.ama yanlızlıkmı bu kadar etkiliyor yada bu hastalıkmı bu kadar yanlız hissettiryor onun içinden bende zaman zaman çıkamıyorum
ve bu aralar hayatımda kendimi çok yanlız hissediyorum.sosyal insanlar görünce neden böle değilim diye düşünüyorum arkadaşlarımı kaybettim yeni ilişkiler kuramadım henüz.ama bazen hastalık bu ondan oluyor düzelceksin diyorum ama bunun içinden çıkamıyorum ev ve bilgisayar arasına gömüldüm.dışarı çıkmıyorum okula gitmediğim müddetçe
sizde bu sıkıntıları yaşıyormusunuz benim kadar??

hayatınız hastalıkla birlikte nasıl değişti bunları paylaşalım biraz ...

[shares]

herkese merhaba,
benim böyle bir rahatsızlığım yok. Şansılısınız farkındasınız çünkü ve akılcı adımlar atıyorsunuz diye düşünüyorum, tedavisi mümkün en azından.
Kendi rahatsızlığını kabul etmeyip çocuklarına hayatı zehir eden, tedaviyi red eden insanlar tanıdım. Sizi tebrik etmek istedim.

[Çise]

saol arkadaşım

[shares]

sevgilerimle çise :lol:

[pelikan32]

Önceleri yani ilk başladığı zamanlardı o anlar sanırım,inançlı biri olmama rağmen garip garip düşünceler oluşmaya başladı beynimde,daha önce hiç aklımın ucundan geçmeyen şeylerdi bunlar ve bu beni müthiş etkiledi..Hala dua edemiyorum :cry: ve bu o kadar kötü ki..Üzerine gitmeye çalıştım uzun bir süre.Dua kitapları aldım her akşam elime,okumaya çalıştıkça aklımdan geçen sorular,o garip düşünceler iyice arttı ve ağlayarak kapattım dua kitaplarını..Kendimden utanarak,kendimden nefret ederek..Bu nedir böyle diye kendimi sorgulayarak geçti çoğu gecelerim..Kimseye anlatamadım,kimseyle paylaşamadım.İçimde durmadan konuşan,durmadan kendimi kötü hissetmeme neden olan bişey var diye düşünmeye başladım..Onunla savaş başladı sonra..Neler neler bir bilseniz..Kendime dönmeye,insanlarla temas kuramamaya başladım sonraları..Sosyal biriydim,çevremde bir sürü arkadaşım vardı ama şimdi...Bir elin parmaklarını bile geçmiyo ki onlarla da telefon harici görüştüğüm anlar çok nadir oluyo..Uyku problemleri kaçınılmaz oldu zaten,yatağıma yatıp uykuyu beklersem sabahlıyorum..Uykuya geçişim çok zor oluyo,ben de tv karşısında beynimi uğuşturup gözlerimin kendinden kapanmasını ve uykuya geçmeyi bekliyorum.. Benim için en kötülerinden biri dua edememek,boşlukta asılıyım sanki.. Bu düşüncelerin yoğun olduğu anlarda,nefesim daralıyo,başım dönüyo,ölecek gibi hissediyorum kendimi..Gözlerimin önünü göremiyorum sanki..Çoğu zamanımı evde geçiriyorum,insanlarla konuşamıyorum..İletişim kuramıyorum,eski halimi çok özlüyorum.. :cry:

Bu arada benim de son günlerde kompulsiyonlarım arttı okb dostlarım... artık beni olsa olsa hipnoz paklar diye düşünüyorum, yok ya yok geçeceği yok bunun, seroxat da bir şeye yaramamıştı nefret ediyorum takıntı ve zorlantılardan... aah ah.

[Çise]

bu dini takınılar insanı çok zorluyor.bendede dua etmeyince başıma kötü bişey gelicek gibi bir his oluşuyordu.Gerçi birçoğunu inancım gereği yapıyodum ama o kötü his hastalıktan oluyordu.biraz aştım onu.bende eski çevremi kaybettim.artık okula gidesim bile yok hatta okula gitmemek için midem bulanıyor gitmek istemiyorum.ben öncesinde telefonla insanlarla iletişim kurarken.artık telefonum bile çalmıyor.bunlar çok acı olaylar.genç yaşta ortaya çıkmasıda daha kötü.en verimli çağlarımızda bu hale düşmemiz üzücü.yinede herşeyde bir hayır vardır diye düşünüyorum.biz bu yaşlarda bunu yaşıyoruz ama ilerde zorluklarla belki daha kolay başedicez.ayrıca bize sırt çeviren insanların ilerde ne gibi sıkıntılarla uğraşacak belli bile değil.En iyisi bunada şükretmek.pelikan sen galiba tedavi görmüyosun....
buarada hipnoz işe yararmı acaba:P

[pelikan32]

çise ben bunun bi hastalık olduğunu burdaki yazılanları okuduğumda anladım..Daha önceleri ne olduğu hakkında bi fikrim yoktu,dolayısıyla da deliriyorum galiba diye düşünüyodum..Şimdiden sonra bakıcam tedavi yollarına..Tedavi de bir çözüm gibi görünmüyor ama başka çare yok gibi..

[begonia]

merhabalar , burası çok gzel. benim ablamda obsesif ancak o 17 yıldır uğraşıyor bu illetle. ve biz de tabii. ve yanında + olarak yoğun depresyon da var. sosyal yaşamdan kopuk. yaklaşık 16 yıldır psikiyatrist kontrolünde , tabii ki düzelmeler var ancak hala ciddi sorunları da var. toplumsal yaşama karışmaktan korkuyor ve zarar göreceğini düşünüyor. önerileriniz olabilir mi acaba?

Bu kadar ilerlemiş OKB konusunda ancak doktorların tavsiyesini dinlemesi lazım ama verebileceğim bir iki tavsiye onu sevdiğini hisettirmen ve onun da kendisinin sevmesini teşvik etmen olabilir... Bu OKB insanda kendini ucube gibi hissetmesine neden olan bir soyutlamaya neden oluyor... Kendini severse belki yeniden sosyalleşebilir az da olsa... Ama sonuçta iyileşmeye kendi karar verecek, o karar vermedikçe olmaz, çünkü OKB bir psikoz değildir, anksiyete bozukluğudur yani kaygılı insanlarda oluşur... Sevgiler...

merhabalar , burası çok gzel. benim ablamda obsesif ancak o 17 yıldır uğraşıyor bu illetle. ve biz de tabii. ve yanında + olarak yoğun depresyon da var. sosyal yaşamdan kopuk. yaklaşık 16 yıldır psikiyatrist kontrolünde , tabii ki düzelmeler var ancak hala ciddi sorunları da var. toplumsal yaşama karışmaktan korkuyor ve zarar göreceğini düşünüyor. önerileriniz olabilir mi acaba?