bipolar olduğumu saklamalımıydım?

[safkan25]

siz derken rahatsız olduğunuz anlamında demedim,anlatıyorsunuz ve karamsarsınız bende belirtmek anlamında kullandım,yanlış anlaşılmasın,ben bipolar değilim ama eşim bipolar,suan ayrılma asamasındayız,şimdi sizin aklınıza birçok soru işareti gelir benım hakkımda,buda gayet doğaldır,şimdi siz sorsanız benım açıklamam uzun sürer onun için fazla detaya girmek istemiyorum,ne siz sorun nede ben söyliyeyim,yazılarınızı okudukça elimden geldiğince yardımcı olmak istedim,umarım yanlış anlaşılmam

[safkan25]

estğfrllh ne hatası,her insan böyle düşünebilir,bunu kendine mal etme

[batman]

estğfrllh ne hatası,her insan böyle düşünebilir,bunu kendine mal etme

Sizin konuşmanızla ilgili değil alınganlığım vardır normal hayattada alınganımdır.inş eşinizde kısa zamanda sağlığına kavuşur.

[safkan25]

inş cümlemiz

[Denek]

şimdi size ne desem boş çünkü bu rahatsızlıktan okadar bıkmışsınızki savaşmak bile istemiyosunuz,bence en güzeli sizler namazınızı kılın kuran okumayı öğrenın ve allaha yakın olun,cunku ne gelirse ondan gelir,sizde caresini onda arayın,rabbim kendisine uzanan hiçbir eli boş cevirmez bunu unutmayın

siz hasta mısınız bilmiyorum ama hastaysanız yani bir bipolar sanız beni anlıya bilirsiniz, siz bana çok güzel tavsiyelerde bulunmuşsunuz teşekkür ederim ama sizin söyledikleriniz benim için çok zor, çünkü ben bazen ne yazık ki kişisel bakımımı bile yapamıyorum dişlerimi fırçalıyamıyorum mesela ,saçımı tarıyamıyorum, ellerim titrediği için tırnaklarımı bile annem kesiyor bazen, dua okumak konusuna gelince bir besmele çekerken bile ağzımda geveliyorum bildiğim tüm dualar diğer bildiklerim gibi hatılanması imkansız şeyler haline geliyor, okuduğum normal şeyler bile anlamsız sözcüklere dönüşüyor ki kuran okumaya çalışmak inan ki imkansız,inançsız olduğumu zannetmeyin isyan etmiyorum ben yinede çok mutluyum içimdeki gücü biliyorum direniyorum günlerce uyumuyorum ve beynim düşünmekten hiç vazgeçmiyor ilaçlara rağmen yavaşlamıyor, çok verimli olabildiğim dönemlerde olmuyor değil ama düşüncelerimi kontrol edemiyorum o düşünceden ona atlıyorlar çalışamıyorum...
kendimi başkalarına ifade konusunu aştım aslında hiç kimsenin düşüncesi umurumda değil, kişilere saygısızlık yapmadıktan sonra istediğim gibi özgür davranıyorum ailemin arkadaşları haricinde -ki bu onları üzdüğü için -herkese hastalığımı anlata bilirim hatta özellikle anlatmaya çalışıyorum ki onlarında çevresinde benim gibiler varsa bilinçlensinler diye benim arkamdan ne dedikleri umurumda değil, çünkü ben daha zor şeylerle uğraşıyorum bu hastalık yeterince acı veriyor bu acıyla başa çıkabilmek, zaman zaman saçmalayan düşüncelerime kapılıp gitmeden yaşamaya çalışmakla uğraşıyorum benim için en büyük ibadet bu bence ...

[batman]

inş cümlemiz

Amin......

[Denek]

safkan25 eşinizle durumunuz düzelir umarım, beni ve benim gibileri yanlış anlamanızı istemiyorum, biz karamsar değiliz sadece zaman zaman kontrol elimizden çıkıyor buda elimizde değil bu kendiliğinden olabilecek bir şeyde değil beynimizdeki kimya değişikliklerinden kaynaklanıyor, drlar hep şöyle açıklarlar bilirsiniz sizde büyük bir ihtimalle eşinizden dolayı bu şeker hastalığı gibidir diye bir şeker hastası insülin iğnesi olmadan nasıl yaşayamazsa bizde öyleyiz bu ne yazık ki fiziksel bir sorun yani maneviyatımız kurtarmıyor bizi inancım sonsuz bir gün bir ilaç bir tedavi çıkacak bu sorunumuz bitecek ama inanın çok mücadele ediyorum zaten normal hayatıma devam edebilmek için bu bazen çok zor oluyor bir bitki gibi yaşıyorum bazen tam tersi arada durmak ve yaşamak inan zor...
bir de yanlış anlamazsanım bir şey söylemek istiyorum siz değil eşiniz hasta eminim çok şey yaşayıp öğrenmişsinizdir ama unutmayın mesela hiç migren ağrısı veya böbrek ağrısı yaşamamış biri bunun ne kadar zor birşey olduğunu bilemez çünkü sizde öyle bir ağrı deneyimi olmamıştır ve hiç birşeye benzemediği içinde kendinizde empati kurup bu duyguyu yaşayamazsınız ...

[safkan25]

benim eşimde bipolar,evlenmeden önce bizden saklamışlar,ama ben bunu evliliğimin içinde kattiyen sorun yapmadım,herzaman iyi düşündüm,severek evlenmiş insanlar var aramızda,bipolar veya daha değişik rahatsızlıklarla evlenenler var,ama benım eşim yüzüme karşı seni severek evlenmedim aile baskısından kurtulmak için evlendim dedi,yani atak zamanında evlendim dedi,atak olmasa benımle evlenmicekmiş,belki bunu baska birine deseydi o anda ayrılabılırlerdı,belkıde benım gibi davranırlardı,yani anlıyacağın benimde cok deneyimim oldu,burda bazı arkadaslar benı cok yanlış anlıyor ama eminimki benım yerımde olsalar 9 ay bile sürdürmezlerdi evliliği,eşimde kendı kendıne konusma,ellerinde titreme,gecelerı uyuyamama,devamlı tuaf tuaf sesler duyma,tek basına dus alamama,kişisel bakımını yapamama gibi bircok sorunları vardı, devamlı miğdesi ağırıyordu,cektiği acıları ıyı bılırım,doktora götürdüm miğren ağırısı varmı ilaç felan yazdılar,birde diyet gibi bişeler uyguladılar,mesela ben sağlıklıyım ama eşimin rahatsızlığı benı cok yıprattı ve onun için senı azda olsa anlıyabılıyorum,ama dediğim gibi sen savaşmadıkça ilerleyemezsin,yaa bu ülkede okadar kötü durumda hasta olanlar varkı senin rahatsızlığın bunların yanında pire kalır,kanseri ve felci yenen insanlar oluyor,ama nasıl yeniyor hiç düşündünmü ? sadece ilaç kullanarak değil,ruhen ve bedenen inanmak ve çabalamaktan geciyor,bunu kendine prensip edinmelisin,hastanelerı girip bırgun gezsen haline sükür edersin,sonucta elden ayaktan düşmediniz,gözlerınız görüyor kulaklarınız duyuyor,ayaklarınız hareket edebiliyor,tek eksiğiniz çabalamak ve gayret etmektir,ne olursa olsun insan isterse hepsi olur,yeterki inan

[Denek]

bipolar olmadığımı söylemeyerek kimseyi kandırmak istemem, hatta bir ara evlenmeyi düşündüm evleneceğim insanı dr uma bile götürdüm ki beni tam tanısın diye kısmet değilmiş olmadı. İnanın bana ben yaşadığıma sürekli şükretmeye çalışan bir insanım, çünkü çok iyi biliyorum hastaneleri çevremde gitmediğim hastane kalmadı ,bazı hastanelerin acilleri beni ezberledi, ataklarım da hastaneye kaldırdıklarında her türlü şeyi görüyorum, benim en yakın kuzenim 12 yıl önce düştü ve felç geçirdi, önümde en iyi örnek onun sürekli yatağa bağlı yaşamı bana yaşamın ne kadar değerli olduğunu ve nelere şükretmem gerektiğini kanıtlıyor, demek istediğim sadece istemeden elimde olmadan düşüncelerimi kontrol edemediğim zamanlarda herşey yapabilirim çünkü inanın korkunç bir acı, çektiğim acıyı durdurması için aileme ve dr larıma yalvarmaya başlıyorum durdurun bu acıyı ötenazi yapın bana yaşamak istemiyorum diyorum yaşamamak bana çok acı veriyor, inanın o an korkunç mantıksız şeyler istiyorum, hatta diyorum ki çocukları olan kanser hastası bir annenin bu hastalığını bana ver ben öleyim o yaşasın diyorum, tabiki çok saçma olduğunu ve günah olduğunu düzeldiğim zaman anlıyorum Allahım affet yaşamak çok güzel herşeye rağmen diyorum ama inanın bu elimde değil bu gelgit çok oluyor,kendime acımıyorum tabi ki şanslıyım ama size bilinçsin olmayı anlatmaya çalışıyorum bilinçsiz olunca umut tabi ki kalmaz ama normalde çok umutlu hayatta herşey den mutlu olan bir insanım...
ellerimdeki titreme başka bir hastalıktan kaynaklanıyor, esansiyel tremor rahatsızlığım toplum içinde beni çok rahatsız ediyor sürekli insanların neden titrediğimi sormasından bıktım tamam titreme hastalığım var rahat bırakın beni demek istiyorum... hayat bazen zor ama herşeye rağmen güzel ...

[batman]

bipolar olmadığımı söylemeyerek kimseyi kandırmak istemem, hatta bir ara evlenmeyi düşündüm evleneceğim insanı dr uma bile götürdüm ki beni tam tanısın diye kısmet değilmiş olmadı. İnanın bana ben yaşadığıma sürekli şükretmeye çalışan bir insanım, çünkü çok iyi biliyorum hastaneleri çevremde gitmediğim hastane kalmadı ,bazı hastanelerin acilleri beni ezberledi, ataklarım da hastaneye kaldırdıklarında her türlü şeyi görüyorum, benim en yakın kuzenim 12 yıl önce düştü ve felç geçirdi, önümde en iyi örnek onun sürekli yatağa bağlı yaşamı bana yaşamın ne kadar değerli olduğunu ve nelere şükretmem gerektiğini kanıtlıyor, demek istediğim sadece istemeden elimde olmadan düşüncelerimi kontrol edemediğim zamanlarda herşey yapabilirim çünkü inanın korkunç bir acı, çektiğim acıyı durdurması için aileme ve dr larıma yalvarmaya başlıyorum durdurun bu acıyı ötenazi yapın bana yaşamak istemiyorum diyorum yaşamamak bana çok acı veriyor, inanın o an korkunç mantıksız şeyler istiyorum, hatta diyorum ki çocukları olan kanser hastası bir annenin bu hastalığını bana ver ben öleyim o yaşasın diyorum, tabiki çok saçma olduğunu ve günah olduğunu düzeldiğim zaman anlıyorum Allahım affet yaşamak çok güzel herşeye rağmen diyorum ama inanın bu elimde değil bu gelgit çok oluyor,kendime acımıyorum tabi ki şanslıyım ama size bilinçsin olmayı anlatmaya çalışıyorum bilinçsiz olunca umut tabi ki kalmaz ama normalde çok umutlu hayatta herşey den mutlu olan bir insanım...
ellerimdeki titreme başka bir hastalıktan kaynaklanıyor, esansiyel tremor rahatsızlığım toplum içinde beni çok rahatsız ediyor sürekli insanların neden titrediğimi sormasından bıktım tamam titreme hastalığım var rahat bırakın beni demek istiyorum... hayat bazen zor ama herşeye rağmen güzel ...

Azimli olman çok güzel kardeşim.hepimiz bipolar anskiyete depresyon yaşıyan hepimiz senin gibi azimli ve sabırlı olmayız.

[Denek]

Azimli olman çok güzel kardeşim.hepimiz bipolar anskiyete depresyon yaşıyan hepimiz senin gibi azimli ve sabırlı olmayız.

saol kardeşim elimden geldiğince azimli olmaya çalışıyorum, çalışamadığım için yeterince aileme yük oluyorum, ve tabi bazen kendimi kaybettiğimde çektiğim acıyı fazla aileme yansıtıyorum ama eğer kontrolümü kaybetmezsem atak geçirirken tıpış tıpış kendi ayaklarımla evime yakın olan hastaneye kadar yürüyorum ailemin haberi bile olmadan acile gidiyorum, atak geçiriyorum şu durumdayım şöyle hissediyorum ve şunlar olabilir diye diyazemimi yapıyorlar evdekilerin haberi olmadan evime geri dönüyorum, sonuçta yazında yalnız kalıyorum, her saniye yanımda birileri olamaz ve ileride de olamayacak belki o yüzden her zaman hastalığa karşı dirençli ve azimli olmalıyım.

[aslıengin]

siz hasta mısınız bilmiyorum ama hastaysanız yani bir bipolar sanız beni anlıya bilirsiniz, siz bana çok güzel tavsiyelerde bulunmuşsunuz teşekkür ederim ama sizin söyledikleriniz benim için çok zor, çünkü ben bazen ne yazık ki kişisel bakımımı bile yapamıyorum dişlerimi fırçalıyamıyorum mesela ,saçımı tarıyamıyorum, ellerim titrediği için tırnaklarımı bile annem kesiyor bazen, dua okumak konusuna gelince bir besmele çekerken bile ağzımda geveliyorum bildiğim tüm dualar diğer bildiklerim gibi hatılanması imkansız şeyler haline geliyor, okuduğum normal şeyler bile anlamsız sözcüklere dönüşüyor ki kuran okumaya çalışmak inan ki imkansız,inançsız olduğumu zannetmeyin isyan etmiyorum ben yinede çok mutluyum içimdeki gücü biliyorum direniyorum günlerce uyumuyorum ve beynim düşünmekten hiç vazgeçmiyor ilaçlara rağmen yavaşlamıyor, çok verimli olabildiğim dönemlerde olmuyor değil ama düşüncelerimi kontrol edemiyorum o düşünceden ona atlıyorlar çalışamıyorum...
kendimi başkalarına ifade konusunu aştım aslında hiç kimsenin düşüncesi umurumda değil, kişilere saygısızlık yapmadıktan sonra istediğim gibi özgür davranıyorum ailemin arkadaşları haricinde -ki bu onları üzdüğü için -herkese hastalığımı anlata bilirim hatta özellikle anlatmaya çalışıyorum ki onlarında çevresinde benim gibiler varsa bilinçlensinler diye benim arkamdan ne dedikleri umurumda değil, çünkü ben daha zor şeylerle uğraşıyorum bu hastalık yeterince acı veriyor bu acıyla başa çıkabilmek, zaman zaman saçmalayan düşüncelerime kapılıp gitmeden yaşamaya çalışmakla uğraşıyorum benim için en büyük ibadet bu bence ...

iyi akşamlar size birşey sormak isterim. bipolar olan kişinin elleri titrediği için kişisel bakımını yapamıyorsa nasıl oluyorda nette düzgün yazabiliyor? yanlış anlaşılmak istemem ve cahilliğimden dolayı yanlış anlamam varsa affedin sadece çelişkiye düştüm .. saygılarımla..

[safkan25]

dikkatinizi cekerim bazen diyor

[safkan25]

denek insanları kandırmak biyere kadar,ya gerisi ne olucak,bence hıckımseden saklama,allahın bildiğini kuldan saklamak yanlış alur zaten,seni anlıyorum ve yazdıklarını okurken aklıma eşim geliyor,kım bilir ne yapıyodur sımdı dıyorum

[batman]

saol kardeşim elimden geldiğince azimli olmaya çalışıyorum, çalışamadığım için yeterince aileme yük oluyorum, ve tabi bazen kendimi kaybettiğimde çektiğim acıyı fazla aileme yansıtıyorum ama eğer kontrolümü kaybetmezsem atak geçirirken tıpış tıpış kendi ayaklarımla evime yakın olan hastaneye kadar yürüyorum ailemin haberi bile olmadan acile gidiyorum, atak geçiriyorum şu durumdayım şöyle hissediyorum ve şunlar olabilir diye diyazemimi yapıyorlar evdekilerin haberi olmadan evime geri dönüyorum, sonuçta yazında yalnız kalıyorum, her saniye yanımda birileri olamaz ve ileride de olamayacak belki o yüzden her zaman hastalığa karşı dirençli ve azimli olmalıyım.

ilerde işide girersin.benim arkadaşımda bipolar ama çalışabiliyor.sende bu durumu atlatıcaksın.isyan etmekte işe yaramıyor en güzeli sabretmek ve çalışma imkanı doğduğu anda işe girip çalışmak.