Duyuru

Collapse
No announcement yet.

galiba intihardan başka çarem kalmadı

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • galiba intihardan başka çarem kalmadı

    şu an inanılmaz kötü bir psikolojideyim arkadaşlar. fiziksel olarakta, ruhen de çökmüş durumdayım. artık, yaşamak çekilmez bir hal almaya başladı bende. hep böyle mutsuz bir şekilde yaşayacakmışım gibi geliyor. bir türlü istediklerimi gerçekleştiremedim. sanki birileri benimle oyun oynuyor. ve bende bu oyunu bozmaya karar verdim.

    şu an bu yazıyı bile isteksiz yazıyorum. normalde insan içindeki sıkıntıları başkalarına anlatmak ister. hele epey dolmuşsa ilk gördüğü insana içini dökmek ister, rahatlamak ister. ama bende bu bile yok artık. gerçekten şaşırıyorum nasıl bu hale geldim diye. sık sık ağlamaktan yoruldum, soğudum her şeyden. nefret ediyorum insanlardan, bu iğrenç düzenden. düşündüğümde tek tebessüm ettiğim canlı türü masum hayvanlar. tek üzüldüğümde...

    beni bu duruma getiren neden, lisede gittiğim okul galiba. liseyi bitireli 5 sene olmasına rağmen hala etkilerini atamadım. orda, 3 sene okumak zorunda kaldığım yaratıklar benim kişiliğimi değiştirmem de etkili oldu. liseden önce çok eğlenceli biriyken lise 2 den sonra içime kapanık bir insan oldum. insanlarla iletişimim zayıfladı. lise biter bitmez eve kapadım kendimi. günümün büyük bir kısmını bilgisayar başında geçirmeye başladım. yavaş yavaş arkadaşlarımla iletişimi kestim. en yakın arkadaşımı bile aramamaya başladım. o da benim gibi aramasa daha önce bitebilirdi arkadaşlığımız. en sonunda o da benim bu davranışıma tepki koymak için aramamaya başladı. haklı da, bunun için kızamam ona. 1,5 senedir görüşmüyorum onunla. ne o beni aradı ne ben onu. diğer görüştüğüm bir kaç arkadaşla da aynı nedenden görüşmüyoruz. şu an çok yalnız hissediyorum kendimi. buna rağmen insanların bulunduğu ortamlara girmemeye gayret gösteriyorum. insanlarla muhattap olmak zor geliyor bana. lisedeki tek nöronlu yaratıklar beni insanlardan soğuttu... bununla ilgili çok fazla detaya girmek istemiyorum, yazıyı olabildiğince kısa tutmak adına. tek diyeceğim kötü insanlardı. iyi bir ortamda okumadım yani. keşke diyorum beni ders çalıştırmaya yönlendirecek bir ailem olsaydı, biraz umursasalardı beni. o zaman belki de bir anadolu lisesinde olacaktım. ve şu an büyük ihtimal bir üniversitede olacaktım. ama olmadı malesef

    sorunlarım keşke bunlarla sınırlı kalsa. daha başka dertlerim de var. şu an 22 yaşındayım. her sene sınava çalışmadan girdim ve kazanamadım sınavı. içimde istek olmasına rağmen bir türlü başlangıcı yapamadım. dile kolay 5 sene arkadaşlar. geriye dönüp baktığımda boşa giden senelerimi görüyorum ve çok üzülüyorum. aslında geçen sene kazanmıştım bir bölümü ama oradan kaydımı sildirdim. iyi bir bölüm değildi çünkü. ama kaydımı sildirmemin en önemli sebebi bu psiklojik çöküntümdü. ve yine gelmiştim hapishaneme. ama bu sefer daha da kötüye gittiğimi fark ettim. sinirlerim baya bir yıprandı. gelmeseydim, biraz daha dayansaydım belki de düzelecektim. iyi arkadaşlıklar da kurmuştum aslında... birileri benimle oyun oynuyor cümlesini bunun için dedim. benim için hangi seçenek kötüyse nedense ben hep o kötüyü buluyorum. yine tek dostum bilgisayarımla baş başa kaldım. beni en iyi tanıyan oydu.

    ailemle de iletişimim bozuk. çok kez kavga ettim onlarla. küçüklüğümden beri iletişimimiz iyi olmadı zaten. onlarla muhabbetim 3 5 cümleyi geçmez genelde. bu durum insanlarla muhattap olduğumda, çok konuşmak zorunda kaldığımda bana şöyle yansıyor; biraz konuştuğumda hemen sesim kısılıyor. hasta mısın diye sorduklarında evet ediyorum. bilseler az konuştuğumdan ses kondüsyonunu kaybettiğimi. trajikomik bir durum.

    şu ana kadar kimseye anlatmadığım dertlerimi buraya yazıyorum. bu sefer yazmak zorunda hissettim kendimi, isteksiz olsamda. en azından ölürsem bilgisayarımı incelediklerinde, neden öldüğü bilsinler diye. çünkü tam bir kapalı kutuyum. benimle ilgili öldüğümde fikir edinecekler, ne kadar acı...

    son 5 6 senem insanlardan kaçarak geçti. hep yalnız kalmak istedim. bir türlü beni bu durumdan kurtaracak bir kişi çıkmadı karşıma. gerçi bunda benimde payım olmuştur; çünkü hep kaçtım insanlardan. kızlardan da kaçtım, arkadaşlarım gay misin dediler. değilim dedim, ama neden kaçtığıma dair mantıklı bir gerekçe sunamadım. söyleyemedim sorunlarımdan kaynaklı olduğunu. şimdi farkına vardım, tam bir yabani gibi davranıyor muşum.

    şu anki durumumdan bahsedeyim. beni intihara her zamankinden daha çok yaklaştıran durumumdan. üniversiteden kaydımı sildirdiğimde aileme çok ders çalışıp seneye tekrar sınava gireceğimi söyledim, iyi bir üniversite kazanma sözü verdim. ama sözümü tutamadım malesef. aslında 1 hafta iyi çalışmıştım ama sonra tekrar eski halime döndüm. yine bilgisayarla çok vakit geçirmeye başlamıştım. doğal olarak sınavdan da düşük bir puan aldım. ve kazanamadım. ama bunu aileme söyleyemedim. daha fazla üzmek istemedim onları. duygusal davranıp yalan söyledim annem sınav sonucu açıklandığı zaman heyecanla yanıma gelip sonucu sorduğunda kazanamadım diyemedim. 3 gün sonra beni üniversite için başka bir şehire gideceğimi sanıyorlar. ama galiba mezara gidicem. bu yalan bana ağır geldi. bunun altından kalkamıcam. gerçeği açıklayacak bir psikolojiye de sahip değilim şu an. gerçekten zor bir durumdayım.

    artık kendimi ciddi ciddi sorgulamaya başladım. düşünün 5 senedir üniversite işleriyle uğraşıyorum. sadece kısa bir süre bir işte çalıştım. 5 rakamı, çökmüş psikolojim ve son olay beni inanılmaz sinirlendiriyor. ben ne yaptım diyorum. hem de her sene bu sefer çok ders çalışıcam dememe rağmen. sinir sistemim bozuldu bunları düşünmekten. hatalarımdan ders almamışım. artık bu kadar hatayla yaşamamın doğru olmadığına karar verdim. aslında daha önce, 17 yaşında intihara kalkışmıştım, 10 15 tane ilaç yutmuştum ama şiddetli baş ağrısı olmuştu sadece. bunu sadece bir arkadaşım biliyor. hala nasıl ölmediğime şaşıyorum. içtiğim ilaçlar ağrı kesiciydi hem de. ama o ilacın etkileri hala devam ediyor. en küçük şeyde midem bulanıyor. eğildiğim de bile. keşke o gün her şey bitseydi de şu an bu sıkıntılar içinde boğuşmasaydım.

    şimdi soruyorum sizlere intiharın dışında bana bir çözüm önerebilir misiniz? siz de bu yazılanları okuduğunuz zaman eminim bana hak vereceksiniz.

    şu yazdıklarımı okuduğum zaman intiharın tek çözüm olduğunu tekrar gördüm. gerçekten ben bitmişim. pazartesi günü siyanür alıcam, salı günü büyük ihtimalle ölüyüm. okuyan arkadaşlara teşekkürler.

  • #2
    Siyanür demek...İçimdeki denizdeki filmin başrolünde oynayan adam kullanmıştı bunu...Ama o tetraplejik hastaydı dostum...Ne olursa olsun hala nefes alabiliyorsun ve hala tüm sağlık sistemlerin çalışıyor değil mi? Tıbbi manada diyorum...Psikolojik manada ise evet çok zor durumdasın belki,farkındayım...İşin dini boyutu en önemlisi zaten...İntihar ettiğin an gideceğin yer belli,müslümansan zaten nasıl bir çelişkide olduğunun farkındayım...

    Aslında burada intihar başlıklı konulara genelde yorum yapılmaz,yapılsa da ''ya bırak üstad numara yapıyor,intihar edecek adam buraya mı yazar'' derler genelde,ama bunu deseler de ben birkaç çift laf etmek istiyorum 'insanlık' adına...


    Her insanın sorunları var tarzında klasik bir cümleyle başlamalıyım...Çünkü gerçekten var,o dışarıda yüzü gülen adamlar var ya eminim onların da içinin kan ağladığı zamanlar vardır...Sorun kaçınılmaz yani,ha seninkiler üst üste yığılmış belki...Ama bunun sebebi de senin tembelliğin ve kendini eve hapsetmen...Dostum çık insanların arasına,hepimiz topraktan yaratıldık,onlar senden üstün değiller,onların da hatalarını göreceksin,neden çekiniyorsun ki?


    Üniversite sınavını 2.senemde kazanmama rağmen istedğim bölümde olmayan bir birey olarak ben de tekrar sınava gireceğim bu yıl,beraber gireriz sınava olur mu?

    5 yıl az değil ama bak iyi kötü bir yer tutturmuşsun ve kalamamışsın...Sorun sınavı kazanabilecek potansiyele sahip olamaman değil,sorun sensin...Tedavi olmalısın önce güzelce,depresyondasın belli ki,artı insanlardan bu uzak kalışların yüzünden sosyal fobin de olabilir...Sana tavsiyem bu yıl hem hazırlan,hem de tedavini ol...İntiharı da at kafandan,yazık anana,babana,arkadaşlarına ve en önemlisi sana yazık...Sen yaşamak için dünyaya geldin,ölmek için değil...Geçmiş olsun,ilk girişinde özelimden yaz bana mutlaka...
    Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna. Tedirgin etme beni. Bu sefer geride bir şey bırakmadım. Tasımı tarağımı topladım geldim. Neyim var neyim yoksa ortaya döktüm. Beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim.

    Yorum


    • #3
      cogu ınsan belkıde tamamı bır dönem hayatında cok caresız kaldıgında ıntıharı aklına getırmıstır yanı ama bunun cok azı gerceklestırmıstır ıntıhar etmek cok caresız oldugunu gösterır daha dogrusu o battıgın psıkolojıden sıyrılamadıgını gösterır ama sunu unutma hıc bır zaman bu durum ebedı olmaz hayatında öyle gelısmeler olurkı bırden butun dengen duzenın degısır sana gereklı olan ufak bır farklılık kıpırtı ınan senı tesellı etmek ıcın yazmıyorum ınsan cok guclu bır varlıktır tıkandıgı yerde gucunun bıttıgını dusundugu yerde dahada guclenmelı buna mecbursun ya senı bıtırecek zayıflıgın yada sen guclenıp hayatın zorlugunu zayıflatacaksın ıkısınden bırını secmek zorundasın hayat dogustan ölume kadar mucadele demek bunun ıcınde mutluluk var aşk var dert var acı var sefa var cefa var ölum var hepsını tadıyoruz buna mecburuz ne kadar acı cekersen okadar acıya kıfayetsız kalıyorsun hayat yasanmaya degermı degmez belkı ama o degmeyen noktlarda bazı özel sebeblerden onların degerıyle degerlenıyor malesef her zaman ıstedıklerın olmuyor senın beklentılerınle hayatın getırdıklerı cok farklı oluyor ama sana getırdıklerıyle mutlu olmaya bakıcaksın sen hala ölumumu dusunuyorsun yanı kacıyorsun neden sana verılen ömur kaldarıyla savasmıyorsun sakın bana sen benım yerımde olsan ne yapardın deme aslında belkıde sen benım yerımde olsan sımdıye kadar coktan ıntıhar etmıstın senın yasadkların benım yasadıklarımın yanında belkıde devede kulak degıldır ama ben mucadele verıcem mutsuzluga ınad mutlu olmaya calısıcam o benı cok kere yendı ama bende elımden geldıgı kadar yenmeye calısıcam ne durumlarda acı ceken ınsanlar var onları gördukce halıme şükredıyorum sen bu yazdıklarınla mucadele eden tek kısımısın kaınatta bır tek bu sıkıntıları ceken senmısınkı cok caresı bır derdın var gıbı ıntıharı dusunuyorsun mıllet nelerle mucadele edıyor yınede ınatla yasamaya devam edıyor bugunlerının gececegını unutma 3.5 sıkıntı görmeyle ıntıhar edılırmı bukadar acızmısın eger yolun basında bukadar acız oldugunu dusunuyorsan gelecek olanlara nasıl dayanacaksın sımdıden ıntıhar et kurtul bakalım bır sonrakı hayatına hazırmısın hazırlıgın varmı ıananclarını bılmıyorum ama benım ınancıma göre cıkacagın huzur burdan daha çetın tercıh senın

      Yorum


      • #4
        eğer hayattaysan bu yazdıklarımı iyi oku 22 aşındaymışsın ben şuan 22 yaşında olsam herşeyimi verirdim ama herşeyim de kalmadı kaybettim gitti. şuan kaldıramaz bir borcun altındayım ve gün geçtikçe o borç beni bitiriyor ama ben her seferinde erteliyorum birşekilde sıkıntı desen sevgiğim kızlar bir bir ellerimin arasından aktı gitti nedenmi param yok arkadaş borsada bitirdim hayatımı bitti sonum bile yok bende düşündüm intiharı ama yaşıyorum emin ol yaşayacağım rezilde olacağım ama yaşayacağım bu ceza benim suçlu benim bu sıkıntıları çekmem lazımki ilerde borcum biterse düzgün bir insan olayım
        dersimi çoktan aldım fakat düştünmü kalkamazsın kalırsın sonra sürünürsün ama hayat bu herşey olabilir neden olmasın
        paran olmadımı hayel bile kuramıyorsun emin ol kuramıyorsun çünkü herşey yanından akıp gidiyor sen 22 yaşındasın bak benim dünya kadar borcum var o yüzden değer biçemiyorum yaşına ama emin ol kolumu verirdim senin yaşında olmak için ciddiyim 31 yaşındayım ayda 200 tl ile geçinmek zorunda kaldım hala diyorum hiçbişey olmasada hala ama arkadaş 22 yaşındasın sadece gayret et gerisi gelir

        Yorum


        • #5
          İntihardansa belki sıfırdan yeni bir yaşam veya doğal yaşam gibi alternatifler olabilir aslında hem örnek olmuş olursun senin gibi çıkmaza giren insanlara.
          Kontrolsuz güç, güç değildir..

          Yorum


          • #6
            ilgilenip mesaj atan herkese teşekkür ederim.


            Olric

            evet dostum belki fiziksel olarak sağlamım ama iç dünyam yıkıldıktan sonra fiziksel durumun pek önemi kalmıyor.
            o filmdeki insan ben olsaydım belki bunun tam tersini söylerdim. o durumda olmadan bu yorumu yapmak ne kadar doğru
            bilmiyorum. ama diğer insanların kusurlarına bakarak şükretmek bana yanlış bir mantık gibi geliyor. onlarda olmayan
            özellikler bende var diye sevinemem. bu davranış onlara saygısızlık olur bence. ben şu an sadece kendi durumuma
            bakıyorum ve iyi bir durumda olmadığımı görüyorum. her geçen gün daha kötüye gittiğimin farkına varıyorum.
            her gün intiharı düşünerek yaşamak zor. bu psikolojide yaşamakla, ölüm arasında bir fark yok.

            benim durumum ciddi. keşke numara yapsaydım. çok kez intiharı düşündüm ama ilk kez bu kadar fazla düşündüm. ölürsem ne olur, ölmessem ne olur
            diye uzun uzun düşündüm. bu kadar düşündükten sonra vazgeçmek korkaklık olur. bu sefer kararımdan dönmücem. 22 yaşında öleceğimi bilmek
            bana acı veriyor ama bu kadar fazla hatanın bedeli de ölüm olmalı. hatalarıma rağmen yüzsüz bir şekilde yaşamak istemiyorum. hata yapmadan
            başarılı olamassın sözüyle yaşadım belki bugüne kadar ama ben hep aynı hataları yaptım. ve hiçbirinden ders almadım. nasıl bir
            psikolojiye bürünmüşsem bir türlü istediklerimi gerçekleştirmek için girişimde bulunamadım. hatalarımı telagi etmek için bir çaba sarf etmedim.
            içimdeki düşünceleri bir türlü dışarıya aktaramadım. beynimde çok düşünce, çok hedef var ama dışarıya aktaramadıktan sonra onların bir
            önemi yok. üzerimde ölü toprağı var sanki. bir türlü toparlayamadım kendimi.

            katılıyorum dostum tüm sorunlarım kendimi eve hapsetmem oldu. 2 tane uğraştığım spor vardı, ikisini de bıraktım.
            ikisinde de büyük hedeflerim vardı ama yarı yolda bıraktım. her işimi yarım bıraktığım gibi... çabuk pes eden bir yapım var.
            ders çalışmaya başlıyorum 1 hafta sonra bırakıyorum. ama nedenini bilmiyorum. kendimi kontrol edemiyorum. ama tembellikten değil,
            buna emin olun. beynimle alakalı olduğunu düşünüyorum.

            dışarı çıkmamamın nedeni kimseyi benden üstün gördüğümden değil dostum. insanların davranışlarından soğuduğumdan desem doğru olur galiba.
            tanıştığım çoğu insan çok çıkarcı oldu. bilmiyorum bana mı denk geliyor hep bunlar. belki de bu ülkenin çoğu böyle olduğu içindir. 2 kız
            tavlamak için şekilden şekile giren insanlar, ortamlarda kendini ispatlamak için garip hareketlerde bulunan insanlar, yapmacık insanlar,
            kendi üstünlüğünü kabul ettirmek için sudan sebelerden kavga çıkartan insanlar vs... beni dışarıdan soğuttu. insanlarla muhattap olmak iste
            mememin en önemli nedenleri bunlar. daha da uzatabilirim bunları. bu ülkede bu insanlardan çok var. nereye gitsen karşına çıkarlar.
            onlar için kendini eve hapsedip bu duruma gelmen daha mı mantıklı dediğinizi duyar gibiyim. evet onlar gibi yapmacık davranıp, çıkar
            ilişkisine dayalı arkadaşlıklar edinebilirdim. belki bunu yapmam benim için daha iyi olabilirdi. en azından kendimi eve hapsetmeyip, sürekli
            bir şeyleri sorgulayıp beynimi kemirmezdim. hatalarımı düşünüp ağlayıp durmazdım. mutlu olduğum dakikalar daha çoğalabilirdi ama ben böyle
            bir insan olamam. olamadığım için zaten bu haldeyim. umursamaz, yüzsüz olmayı becerebilseydim büyük ihtimalle mutluydum. zaten o türlü
            insanlarla konuşurken bile gerilirken benim öyle olmam imkansızdı. o türlü insanlardan nefret ediyorum. elimde olsa hepsini yok ederdim.
            elimde olsa bu dünyayı yok ederdim. sadece hayvanlar için yapardım bunu. her gün işkencelerle ölen milyonlarca hayvan için... sırf
            bunun için be yaşamak istemiyorum. onlar bu şekilde ölürken ben neden mutlu olmaya çalışayım ki? bu dünya düzeni bana göre değil galiba.
            en iyisi kendimi daha fazla yıpratmadan gitmek.

            tebrik ederim dostum. inşallah istediğin bölümü de kazanırsın ben bu psikolojiyle tekrar hazırlanabileceğimi hiç sanmıyorum. hem hazırlanmam
            için önce aileme gerçeği söylemem gerekir. ama bunu yapamam. akrabalarım dahil tanıdıklarımız benim sınavı kazandığımı biliyor. kendimi ve ailemi komik bir duruma sok
            mak istemiyorum. hem de gerçeği söylediğimde ailemin suratındaki o üzüntüyü görmek bana acı verir. onun yerine ölmek daha mantıklı. o zaman
            belki daha çok üzülecekler, biliyorum. ama elimden başka bir şey gelmiyor. kendimi nedense mecbur hissediyorum. belki çok büyütüyorum.
            ama benim yapım böyle. daha kötü durumlar gelseydi başıma o zamanda belki bu kadar üzülecektim. şu anda daha ne kadar çökebilirim ki diye
            düşünüyorum. stresten kalp çarpıntısı başladı, şaka değil. zaten intihar etmesem bile bu stres bana büyük ihtimalle kötü hastalıklar kazandırmıştır. yaşasam
            bile bu günlerde kazandığım şeyler ilerde benim karşıma her zaman çıkacaktır. psikolojik olanları da, fiziksel olanları da. bu yüzden ölmem daha mantıklı
            galiba.

            omen

            sadece üniversite olayından değil omen. en önemli nedeni son 5 6 senedir depresif bir halde yaşamam. bir türlü çıkamadım şu ruh halimden
            zaten bu halimden dolayı ders çalışamadım, üniversiteyi kazanamadım. neden böyle oldum bilmiyorum. ama en büyük suç benim. kendimi
            bu durumdan kurtaracak bir şeyler yapmam gerekiyordu, ama çabalamadım bunun için. aynı tas aynı hamam devam ettim. hatalarımdan ders
            alabilseydim belki de çok başarılı olacaktım. zaten her zaman çok hata yapıpta, hatalarından ders alanlar başarılı olmuşlardır.
            dünyanın en önemli adamları bunu hep üstüne basa basa söyler. einstein ın bir sözü de var bununla ilgili. benim
            yapamadığım şey hatalarımdan ders almaktı. hatalarımdan ders almadığımı görünce kahrolıyorum.
            nasıl bu kadar çok salaklık yaptım diye kendime kızıp duruyorum. bundan sonra hayata bağlanmam zor.

            evet intihar edince daha çok üzülecekler haklısın. ama benim bu duruma gelmemde onların payı büyük. onların tercihleri sonucu bir yere
            kadar geldim. onların benim için yaptıkları hataları telafi etmek istedim ama olmadı. sadece tek bir hareketleri beni kurtarabilirdi.
            sadece kararıma saygı duyup düz lisesine gönderselerdi, bu durumda olmuyacağıma emindim. çünkü o zaman çok gülen, eğlenceli biriydim.
            ne olduysa gittiğim o liseden sonra oldu. herkes hata yapabilir bunun için de onlara çok fazla kızamıyorum. tek kızdığım umursamaz olmaları.
            özellikle babamın. her şeye rağmen annemi gene çok seviyorum, babam için bunu söyleyemem. ama ölmeyi çok istiyorum. annemin üzüleceğini
            bilsem bile bunu yapmak istiyorum. bu bencillikse o zaman bencilim. iş bulmam için önce gerçeği söylemem lazım onlara. ama dediğim gibi
            bunu yapmak istemiyorum. yoksa çalışmak benim için sorun değil. heralde ölmekten daha kolaydır bir işe girip çalışmak. ama gemileri yaktım
            artık.

            Problemm

            bende öyle düşünüyorum. intihar çözüm değildir. ama yaşamam da bundan sonra çözüm olamaz benim için. bunun orta yolu da yok. ya fiziksel olarak ölücem.
            ya da ölü bir şekilde yaşayacam. ikisi arasında bir fark yok.
            poziztif düşünmeye çalışıyorum ama hep geçmişim geliyor aklıma. bir de şu söz geliyor; Yarınlar hep güzel olacak denir. Oysa bugünler, dünün yarınları değil midir?
            hep plan yaptım ama eyleme dökemedim. kendimi yalnız, güçsüz hissediyorum. kendimi mutlu edecek uğraşlarım vardı ama artık onlardan da uzaklaştım.
            nasıl bir psikolojiye girmişsem her şeyden koptum. belki de sürekli düşünmem beni bu hale soktu. düşünceleri çıkarıp atamadım beynimden.

            semiyen

            evet, haklısın. bende en az çok kez düşündüm intiharı ama sadece bir kere denedim. onda da başarılı olamadım. kendi canına kıymak zordur.
            ani ölümden çok farklıdır intihar. şu an bunu yaşıyorum. kendimi öldüreceğimi düşündükçe garip bir psikolojiye bürünüyorum. tarif edilemez.
            ama çaresizim, güçsüzüm. en azından intihar ederken güçlü olmak istiyorum. bari bunda güçlü olayım. bir kere güçlü olmaya ihtiyacım var.
            dediğin o iyi gelişmeler bana hiç uğramadı. düşünüyorum aklıma gelmiyor bir şey. bugüne kadar intihar etmediysem o "gelişmeleri" bekledim, ama bir gelişme olmadı.
            daha ne kadar beklemem gerekir bilmiyorum. 5 senedir bekliyorum. bir 5 sene daha beklersem tımarhanede bulabilirim kendimi.
            katılıyorum insan çok güçlü bir varlıktır ama insanı güçlüzleştiren yaşadıklarıdır. aynı şekilde güçlendiren de yaşadıklarıdır. bazılarını
            güçlü yapar hayat, bazılarını güçsüz. bize sormaz kimse. sakat doğan insanlar hayata güçsüz başlarlar. bazıları ise doğuştan milyarder olarak
            başlar hayata. bazılarına o dediğin "gelişmeler" uğrarken, bazılarına hiçbir şey uğramaz. adalet yok bu dünyada.

            senin durumunu bilemem, anlatırsan dinlerim ama. herkesin derdi kendine daha büyük gelir. benim dert olarak gördüklerim senin için basit olabilir.
            senin dertlerin de benim için... insan yaşamadan bilemez, hangi dert daha büyük. banada bazı insanların dert olarak gördükleri çok basit gelir.
            ama dediğim gibi herkesin dert kıstası farklıdır. ben çok kırılgan bir yapıda olduğum için bu yaşadıklarımdan dolayı çok yıprandım. beli daha
            ağır dertlerle uğraşsaydım daha erken hayatıma son vermiştim. herkesin güçlü olduğu tarafları farklıdır. benimde güçlü olduğum yönlerim var.
            ama o güçlü yönlerim beni bu durumdan kurtarmaya yetmedi.

            haklısın canlılar nelerle mücadele ediyor. hayvan olarak gelseydim o zaman gerçek sıkınıtyı görürdüm galiba. biz aslında hiçbir şey yaşamıyoruz
            onların yaşadıklarının yanında. hep insanların sorunlarından bahsediyoruz ama asıl sorun onlarda. ben acizim ama intihar edeceğim için değil.
            dünyada her gün yapılan hayvan katliamlarına sessiz kalıp yaşadığım için. asıl acizlik bu. hayatta kalıp savaşmak isterim ama kendimden çok
            o hayvanlar için yaparım bunu.
            ben işin o boyutunda değilim. ben her zaman iyi niyetli olarak yaşamaya çalıştım ama sadece intihar ettiğim için gideceksem cehenneme yanmaya razıyım.
            2 3 sene önce çok namaz kılıp dua ettim ama bir işe yaramadı. Allah yakarışlarımla ilgilenmedi. galiba cehennemde ilgilenecek. bunada razıyım.
            Last edited by Blaszczykowski; 28-10-2012, 11:39 PM.

            Yorum


            • #7
              bitmişadam

              malesef hayattayım hala. ama bir kaç günüm kaldı. senin durumuna da üzüldüm abi herkesin bir derdi var malesef. ne güzel senin hala yaşaman için nedenlerin var demekki. umutlusun ilerde
              iyi şeylerin olacağından ama bende o umut yok işte. çünkü şu an tarif edilemez bir haldeyim. içimdeki sıkıntıyı fiziksel olarak hissedebiliyorum.

              abi sen 31 yaşındasın benim yaşımda olmak için her şeyi veririm diyorsun. bende 14 yaşında olmak için her şeyi verirdim. 50 yaşındaki insanda 31 yaşında olmak
              için derdi. burada önemli olan psikolojik durumun bence. içinde yaşamak için bir nedenin yoksa kaç yaşında olursan ol önemli değil. ben 50 yaşında olayım
              ama şu an ki halimden kurtulayım, razıyım. eğer insanın içimnde yaşama sevinci olursa, hedefleride olur. kaç yaşında olursa olsun önemli şeyler başarabilir.


              Riera

              sıfırdan yeni bir yaşam derken ne yapmalıyım mesela?

              Yorum


              • #8
                Orjinal yazı sahibi: judeokretien
                çare çok var taşın altından bile çıkarırız sen ölüm saçmalıklarını geç yeterki
                bu kadar hata yapan adama bir çare olduğunu sanmıyorum. ölmeyi hakediyorum.

                Yorum


                • #9
                  Bak, sana şu kadar söyleyeyim: Eğer ölürsen, haberinin bile olmadığı ve hayatın sana getireceği bütün güzelliklerden mahrum kalacaksın.

                  Adamın birini bir aslan kovalıyormuş, yakaladığı yerde adamı yiyecek. Adam kaçarken uçuruma düşmüş ve tam aşağı düşecekken bir ağacın dalında takılı kalmış. Aslan yukarıdan bakıp ağaca ulaşmaya çalışıyomuş. Aşağısında ise yüzlerce metre uçurum varmış. Yani adam için ölüm muhakkak. Ya aslana yem olacak, ya da yüzlerce metreden düşüp ölüsü akbabalara...

                  Adam bir anda dalına takıldığı ağaçtaki eriği fark etmiş. Ve gülümseyerek eriği alıp yemeye başlamış ve kendi kendine söylenmiş. "Ulan biraz sonra öleceğim ama erik de suluymuş ha..."

                  Olay budur... Herkes zor şeyler yaşıyor ve kimse istediği yerde değil. Fakat ölüm ap ayrı bir şeydir ve bana göre hayatın sana vereceği güzellikleri daha görmeden red etmektir.

                  Yorum


                  • #10
                    meydan okur hayat,pabuç bırakmaz ölüme demiş sezen aksu..bende istedim ölmeyi,çok istedim..ama hala yaşıyorum..yani istemekle olmuyor..gittim deniz kenarına,atmak istedim kendimi dalgaların arasına...ama insanın içindeki o yaşama umudu ne olursa olsun kaybolmuyor..en kötü durumda bile hayatla olan bagını kopartamıyorsun...yapanlar nasıl yapıyor bilmiyorum,sanırım sonunu düşünmeden hareket ediyorlar...bir çözüm olacagını bilseydim bende yapardım belki..üniv. sınavına giremedin diye üzülüyorsun ama bak ben girdim ve bende üzülüyorum..yani insan bir şekilde üzülecek şeyler buluyor...senin ailene karşı sorumlulugun altında ezildigini görüyorum...bunu taşımak kolay değil,çünkü bende öyleyim şu anda..sana iyi şeyler söylemek isterdim ama iyi olan bir şey yok..hayat ne olursa olsun yaşanmaya DEĞMEZ...iyilik,güzellik,insanlık,sadakat,aşk,sevg i.. bedeli çirkinlik,kötülük olmuş...sırt çevirmek olmuş...vicdansızlık olmuş..sadece dillerde dolanıyor hak,hukuk,adalet...sözde herks insan..sözde herkes iyi,güzel,vicdan sahibi...ama sözle insan olunmuyor...bu kadar pislige ragmen,insanların bu kadar iki yüzlü olmasına,yalanlarına ragmen...içim de ne kadar oldugunu bilmedigim inancım var..inandıgım tek şey bu..

                    Yorum


                    • #11
                      Intihar meselesini konusmadan once, kacmayi dusundugun yer hakkinda bir bilgin var mi ? Bunu ciddi anlamda merak ediyorum, cevapladiktan sonra devam ederiz, istersen.

                      Diger bir deyisle, gidecegin yerin buradan daha iyi olabilecegini nereden biliyorsun ?

                      Belki burada yasadigin zorluklar orada yasayacaklarinin 10`da 1`i ? Hmm, evet, bu konuda ne dusunuyorsun ?
                      Last edited by defiance; 29-10-2012, 01:35 AM.
                      so you're saying there's a chance ?

                      Yorum


                      • #12
                        Orjinal yazı sahibi: defiance View Post
                        Intihar meselesini konusmadan once, kacmayi dusundugun yer hakkinda bir bilgin var mi ? Bunu ciddi anlamda merak ediyorum, cevapladiktan sonra devam ederiz, istersen.
                        cehennemden bahsediyorsan evet, var. ama ben bu dünya için fazlasıyla iyi olduğumu düşünüyorum. eğer ortalık cani kaynıyorken ben bu halimle cehenneme gideceksem, keşke en başta atsaymış da en azından dünya gibi ikinci bir cehennemi görmemiş olurdum.

                        Yorum


                        • #13
                          Orjinal yazı sahibi: Blaszczykowski View Post
                          cehennemden bahsediyorsan evet, var. ama ben bu dünya için fazlasıyla iyi olduğumu düşünüyorum. eğer ortalık cani kaynıyorken ben bu halimle cehenneme gideceksem, keşke en başta atsaymış da en azından dünya gibi ikinci bir cehennemi görmemiş olurdum.
                          Sen kendinin iyi oldugunu nereden cikariyorsun ki ? Kime ne iyiligin oldu 22 yasina gelene kadar ?
                          so you're saying there's a chance ?

                          Yorum


                          • #14
                            arkadaşlar anlamıyorsunuz sadece üniversite olayından dolayı değil intihar etmek istememin sebebi. insanlardan soğudum. nefret ediyorum. bir tane bile insan yüzü görmek istemiyorum, yakınlarım dışında. üniversite olayı sadece intihar sürecimi hızlandırdı. şimdi etmessem bile ilerde kesin edeceğime inanıyorum. sevmiyorum bu pis dünya düzenini. boşuna yaşıyormuşuz gibi geliyor.

                            Yorum


                            • #15
                              Orjinal yazı sahibi: defiance View Post
                              Sen kendinin iyi oldugunu nereden cikariyorsun ki ? Kime ne iyiligin oldu 22 yasina gelene kadar ?
                              haklı olabilirsin. ama şu ana kadar benden yardım isteyenleri hiçbir zaman geri çevirmedim. hayvanlara merhametli davrandım, besledim. iyi niyetli birisi olduğumu düşünüyorum ama başkasına göre öyle olmayabilir doğru söylüyorsun.

                              Yorum

                              İşleniyor...
                              X