Babamdan nefret ediyorum

[bedbaht_]

bu gün internnet çokg züel bir söz okudum ...
Baba olmak kolaydır zor olan babalık yapmaktır...

gerçekten de çok güzel bi sözmüş. ve de çok doğru.

[dreamer8]

Bence ailen tüm bunları seni sevdikleri için ve iyi niyetle yaptılar. ama bunlar, senin hayata karşı daha savunmasız, daha çekingen yetişmeni sağladı. Onları suçlamak yerine, sen kendi çocuklarına dilediğin şekilde davranarak onları yetiştirebilirsin. Ben kötü bir niyetleri olduğunu sanmıyorum. Sadece seni kollamışlar. Yaşın oldukça genç. Daha şekillenir, öğrenir, pişer ve sağlam bir karaktere sahip olabilirsin.

[bedbaht_]

Babanla olan iletisimini düzeltmeyle baslasan ,onun hakkinda iyi seyler düsünsen senin kötülügünü istemedigini hep seni düsündügünü ama hayat sartlarinin onuda zorladigini aldigi egitimde yeterli olmadigi icin sizi cok cok iyi yetistiremedigini ama yinede senin baban oldugunu ,elinden gelse senin icin herseyi yapicagini anlasan.Mutlaka seni okutmak icinde elinden geleni yapiyordur.

dediklerini yapmayı çok denedim. babam aynen senin anlattığın gibi benim için herşeyi yapabilecek bir insan. okumam için ne gerekiyorsa yapar. para mı lazım oldu hemen varsa çıkarır verir. (normal insanlar gibi olmadığımız bir konu da bu. bazı çocuklar babalarının dizlerinin dibine girer baba nolur para ver falan diye yalvarır maymunluklar yapar babası naz yapar şakalaşırlar falan. bizde hiç bu olay olmaz. babam gelir paran var mı diye sorar ben var derim -olmasa bile- ısrar eder lazımsa vereyim diye falan. zorla verir. ben saol derim) beni çok sever babam o kadar ki bazen düşünürüm ben bile kendimden bu kadar nefret ederken bu adam benim neyimi bu kadar seviyor diye.

bunları düşünüyorum yalnızken. üstüne bi de tamam, bu adam seni böyle yetiştirip hayatını batırmış ama sen şu an onun parasını yiyorsun diyorum. artistliğin kime adam şimdi çık git evimden dese nereye gideceksin? diyorum. bundan sonra sakin olacam diyorum. normal bi şekilde konuşmaya başlıyorum babamla. ama ilişkimiz o kadar değişik ki ben babamla konuşmaya başlayınca(normalde neredeyse hjiç konuşmayız) adam sanki büyük bi nimet kazanmış gibi mutlu oluyor. bana saçma saçma sorular soruyor. sırf benle konuşabilmek için. hani platonik bi aşk olur da seven taraf sürekli karşıdakiyle konuşmak ister ne olursa olsun aynen öyle. örneğin geçenlerde ehliyeti aldım. eve geldi. ehliyeti aldın mı dedi. aldım dedim. nereden? emniyetten aldım dedim. kurstan almadın demi diyo? yani bi tuhaf adam ya.

aşırı ve gereksiz sevgi beni ondan soğutuyor iyice. ben ne zaman senin söylediğin gibi yapmaya kalksam bişeyler yapıp beni kendisinden soğutması hiç uzun sürmüyor. diğer arkadaşların babalarına bakıyorum(zamanında bakıyordum şimdi hiç arkadaşım kalmadı) adamlar çocuklarına gerektiği kadar değer veriyor. yeri geldi mi kalk lan git şurdan çarparım ha şimdi diyor. kızıyor yeri geldi mi vuruyordur da heralde ama çocuğunun kölesi olmuyor. bizde durum sanki ben babamın babasıyım o da benim çocuğum gibi tuhaf bişey.

[bedbaht_]

Bence ailen tüm bunları seni sevdikleri için ve iyi niyetle yaptılar. ama bunlar, senin hayata karşı daha savunmasız, daha çekingen yetişmeni sağladı. Onları suçlamak yerine, sen kendi çocuklarına dilediğin şekilde davranarak onları yetiştirebilirsin. Ben kötü bir niyetleri olduğunu sanmıyorum. Sadece seni kollamışlar. Yaşın oldukça genç. Daha şekillenir, öğrenir, pişer ve sağlam bir karaktere sahip olabilirsin.

ben de annem ve babamın kötü bi niyeti olduğunu hiç düşünmedim. benim iyiliğimi hayatta en çok isteyen insanlardır buna eminim ama böyle oldu işte. onlardan nefret ediyorum diyorum ama bi yandan da acıyorum onlara. benim gibi bi evladı hakedecek ne günah işlemişler acaba?

kendi çocuklarımı yetiştirme konusunda da asla çocuk yapmayı düşünmüyorum ben. bi çocuğum olsa hele de bi oğlum onu girişkenlik konusunda, kendine güven konusunda mükemmel bi şekilde yetiştireceğime emin sayılırım yani. onu elin ne diyeceğini asla umursamayan biri olarak yetiştirirdim. çünkü benim ailemin beni yetiştirken yaptıklarının tam tersini yaparsam bu iş tamamdır. ama babalık sadece çocuğu özgüvenli bişekilde yetiştirmek de değildir bence. özgüvenli bi şekilde yetiştirilmiş sarhoş katil hırsız tecavüzcü vs. bi çocuk da çıkabilir ortaya. ki üstümde babamgilin ahı var büyük ihtimalle onların cezası bi yerden çıkacak. en azından çocuktan çıkmasın. hem de bana göre değil çocuk falan

[helinhelin]

düşünürüm ben bile kendimden bu kadar nefret ederken bu adam benim neyimi bu kadar seviyor diye.
.

kendınden nefret etmenın bır sebebı baban senın ıcın herseyı yapabılecek bır adamken ondan nefret etmen kendını bılıncaltında suclu hıssettırıyor olabılır mı?

[bedbaht_]

Hmmm.. Sen galiba hayatın boyunca dengeyi bulayım derken dengeyi şaşırdın Dehşet Dengesiyle tanışmamak için bazen işbirliğine gitmek rasyonel bir seçim olabilir. Mat hocalarını çok özlediysen ilk onların yanına git Ah şu sayılar yok mu...

osman aynen öyle oldu senin neşen maşallah yerinde umarım hep öyle olur

[bedbaht_]

kendınden nefret etmenın bır sebebı baban senın ıcın herseyı yapabılecek bır adamken ondan nefret etmen kendını bılıncaltında suclu hıssettırıyor olabılır mı?

hayır kendimden nefret etmemin sebebi girdiğim her ortamda en az bir tuhaflık yapmadan çıkmıyor olmam. evden dışarıya çıktığım zaman en az bir kere rezil olmadan dönmüyor olmam. akranlarımın kimisi üniversite okurken, kimisi okumayacağının farkına zamanında varmış ve bi işyerine girip meslek sahibi olmuşken, herkesin savunduğu bir fikri, iyi veya kötü deyip ona göre muhabbet ettiği veya etmediği insanlar varken benim hiçbir halta yaramayan akşama kadar evde pinekleyip, insan içine çıkmaktan korkan, kendine göre iyi veya kötü diyebildiği insanlar olmayıp, kim kendine ne kadar yakınlık gösterirse onunla o kadar samimi olan zavallı birisi olmam.

[helinhelin]

hayır kendimden nefret etmemin sebebi girdiğim her ortamda en az bir tuhaflık yapmadan çıkmıyor olmam. evden dışarıya çıktığım zaman en az bir kere rezil olmadan dönmüyor olmam. akranlarımın kimisi üniversite okurken, kimisi okumayacağının farkına zamanında varmış ve bi işyerine girip meslek sahibi olmuşken, herkesin savunduğu bir fikri, iyi veya kötü deyip ona göre muhabbet ettiği veya etmediği insanlar varken benim hiçbir halta yaramayan akşama kadar evde pinekleyip, insan içine çıkmaktan korkan, kendine göre iyi veya kötü diyebildiği insanlar olmayıp, kim kendine ne kadar yakınlık gösterirse onunla o kadar samimi olan zavallı birisi olmam.

anladım zor bır durum bende benzer sorunlar yasadım sana psikolog terapisine ve tiyatro kursuna gıtmenı tavsıye edıyorum kendıne kızarak kendını acman zor olur yardım almak senı rahatlatabılır bu konuda

[perseküsyon]

bedbaht_ kardeşim bütün mesajlarını ve diğer arkadaşın mesajlarını baştan sona kadar okudum. Özellikle ilk mesajında kendimden çok şey buldum. Okurken zihnimde acayip çağrışımlar yaşadım. Örnek vereyim Bundan 10 sene önce üniv. 2.sınıfın yaz tatilinde salonda otururken beyaz şova bakıyordum. Saat gecenin 2si falandır ve babam içeriye daldı. Şöyle dedi; bu saatte ne ayaktasın s...git yat. Ben de kkumanda edilen robot gibi hemen odama geçiverdim Babam kendini tatmin ederken nevrotik hallere dalıp yatağımda kıvrıldım Daha öncesinde de 15-16 yaşlarındayken defalarca evden kovuldum Kabahatim de babamla tartıştığımda karşılık vermek veya kardeşimi kıskanmak gibi masum şeylerdi Çünkü sesimi yükseltmeden efendi gibi tepkimi belli ederdim ama bunu yapınca da kabahatli olurdum... 17 yaşıma kadar düzenli periyotlarla babamdan dayak yedim Ellerimle yüzümü kapatmama bile müsade etmezdi Çek ellerini lan derdi Ondan sonra da hıncını çıkartana kadar tokatlardı...

Lisedeyken yaşadığım şamaroğlanı durumları vs. bu detaylara hiç girmiyorum; kısa kesmek adına Gene de sen bişeyler anlamışsındır.. Bütün bu sürecin sonunda 17 yaşındayken öğretmenlik kazandım ve babam bendeki yıkımın farkına varmış olacak ki beni tıp fak. psikiyatri servisine götürdü. 17 yaşında paranoid şizofren olduğum anlaşıldı Bu benim için de sürpriz oldu Üniv. bitene kadar norodol, akineton, zyprexa, seroquel, lithuril, risperdal... bir sürü antipsikotik kullandım 3-4 defa akıl hastanesinde yattım Üniversite bitene kadar verdiğim mücadele de ayrı bir başlık konusu olabilir Sözü kısa kesme amacıyla buraya yazmıyorum Zaten yaşadıklarımı Bir Allah bilir,bir de ben...

Uzun yıllar ben de babama karşı nefret duyguları yaşadım. Yaşadığım bütün olumsuzlukların suçlusu olarak onu gördüm Sonra 21 yaşında öğretmenliğe başladım Ekonomik özgürlük kazanmak psikolojimde büyük değişimler yarattı. Geçmişin acısını çıkarttım Kendimi eğlenceye verdim Maddi olarak çok açıldım Epey borca gittim ve bunun bir kısmını babamın üzerine yıktım. Sonradan bütün bunları babamdan intikam alma duygusuyla yaptığımı farkettim. Muayene olduğum birkaç profesörden de bu yönde yorumlar aldım Sonra bana EKT yapıldı ve hızlı iyileşmeye başladım. Babama olan düşmanlık duygularım azaldı 30 lu yaşlara gelince durulmaya başladım ve aşağıdaki alıntıda edebiyat26'nın yazdığı gibi düşünmeye başladım.

Babanla olan iletisimini düzeltmeyle baslasan ,onun hakkinda iyi seyler düsünsen senin kötülügünü istemedigini hep seni düsündügünü ama hayat sartlarinin onuda zorladigini aldigi egitimde yeterli olmadigi icin sizi cok cok iyi yetistiremedigini ama yinede senin baban oldugunu ,elinden gelse senin icin herseyi yapicagini anlasan.Mutlaka seni okutmak icinde elinden geleni yapiyordur.

Sadede geleyim çözüm önerisi olarak bazı arkadaşların yazdığı gibi bir işe girip çalışmanı veya üniversite hedefine odaklanıp kendini geliştirmeni öneririm.Senin yaşlarında öğretmenlik kazandım ve aşırı derecede donanımsız haldeydim. Üniv. bitene kadar ebem ağladı desem yerirdir. Yine de ayakta durmayı başardım Kendine güven ve elinden geleni yapmaya çalış. Klişe laflar yazıyor olabilirim ama hayat zor Ne yapıyorsan kendine yapıyorsun...Hayat kısa ve bir yaştan sonra arkana dönüp bakınca boşa yaşamışım demek istemiyorsan... Babanı ve aileni bağışlamalısın Bunu yapmayı başardığın anda özgürlüğe ulaşırsın Mesela babamla aramız 1-2 senedir oldukça iyi.. Bana sesini yükseltmiyor; bende de vefa duygusu başladı Herşeye rağmen o benim babamdır diyorum.Artık yaşlanmaya başladı ve benden torun bekliyor.. Zihnimde çocuğumla babamın elele tutuşup gezdiklerini hayal etmek çok hoşuma gidiyor. :=)) İnş.hepimize böyle bir mutluluk yaşamak nasip olur.

[perseküsyon]

perseküsyon seni tebrik ediyorum peki okumana da engel olsaydı ona bağımlı yaşamanı isteyip dediğimden çıkmasın tarzında bir düşüncesi olsaydı...

Teşekkürler tipitip böyle bir durum yaşamadım Babam bu kadar da despot birisi değilidir.

[kabiliyet]

valla çok haklısın. bu ailemi suçlamak bende ayrıca bi hastalık haline geldi. başıma ne gelse ben böyle yetişmişim diyorum. böyle diye diye iyice tembel birisi olmaya başladım. saat 2 de falan yatıyorum gece öğlen 12 de uyanıyorum. bugün 9.30 da kalktım sanki 40 kişi sopa atmış o kadar ki yorgunum uykusuzum. ben de istiyorum bu ben böyle yetişmişim düşüncesinden kurtulmayı hep birilerini suçlamayı kendime bazen böyle yetişmişsen yetişmişsin artık sen değiş o zaman diyorum.

ama olmuyor işte. anlamıyorum. zaten bi işe girmeden önce ben bu işi yapamam düşüncesi ön yargısı her zaman vardı kafamda son zamanlarda bu tembellik de üstüne eklenince herşey iyice sarpa sarmaya başladı. her işe beğenilme kaygısıyla girince hiçbirşey beceremiyor insan. girdiğim her ortamda herkesi memnun etmeye çalışıyorum. herkesin söylediğine hak veriyorum. benim düşüncemden farklı bi düşünce olunca ya hiç söylemiyorum ya da söylüyorum karşımdaki insan kendinden emin bir ifadeyle fikrini savunuyor ben ne kadar emin olursam olayım hıı demekki öyleymiş diyorum. sürekli yüzümde gereksiz ve saçma bi gülümseme var. bazen kendimi o gülümsemeyi yaparken yakalıyorum kızıyorum kendime. yüzüme normal halini veriyorum. bilmiyorum ya

sana katılmadığım tek bi nokta var zeki birine benziyorsun yazmışsın. sen de haklısın sadece burda yazdıklarıma bakarak bu değerlendirmeyi yaptın. ama beni genel anlamda tanısan böyle bişeyi asla söylemezdin. onu düzelteyim

sen zeki değilsen bende insan değilim. kendine olan güvenini iyice yitirmişsin ama bunları yenebilmek için elinde büyük bir güç var herşeyi farkedebiliyorsun ve çok zekisin. ilaçlar yapay mutluluk verir yüzündeki gülümsemede o yüzdendir bunu sakın engellemeye çalışma suratını serbest bırak.
dostum herşey senin elinde ya bu dipsiz kuyudan çıkar uçmaya çalışırsın yada dipsiz kuyunun dibini arasın

[bedbaht_]

bedbaht_ kardeşim bütün mesajlarını ve diğer arkadaşın mesajlarını baştan sona kadar okudum. Özellikle ilk mesajında kendimden çok şey buldum. Okurken zihnimde acayip çağrışımlar yaşadım. Örnek vereyim Bundan 10 sene önce üniv. 2.sınıfın yaz tatilinde salonda otururken beyaz şova bakıyordum. Saat gecenin 2si falandır ve babam içeriye daldı. Şöyle dedi; bu saatte ne ayaktasın s...git yat. Ben de kkumanda edilen robot gibi hemen odama geçiverdim Babam kendini tatmin ederken nevrotik hallere dalıp yatağımda kıvrıldım Daha öncesinde de 15-16 yaşlarındayken defalarca evden kovuldum Kabahatim de babamla tartıştığımda karşılık vermek veya kardeşimi kıskanmak gibi masum şeylerdi Çünkü sesimi yükseltmeden efendi gibi tepkimi belli ederdim ama bunu yapınca da kabahatli olurdum... 17 yaşıma kadar düzenli periyotlarla babamdan dayak yedim Ellerimle yüzümü kapatmama bile müsade etmezdi Çek ellerini lan derdi Ondan sonra da hıncını çıkartana kadar tokatlardı...

Lisedeyken yaşadığım şamaroğlanı durumları vs. bu detaylara hiç girmiyorum; kısa kesmek adına Gene de sen bişeyler anlamışsındır.. Bütün bu sürecin sonunda 17 yaşındayken öğretmenlik kazandım ve babam bendeki yıkımın farkına varmış olacak ki beni tıp fak. psikiyatri servisine götürdü. 17 yaşında paranoid şizofren olduğum anlaşıldı Bu benim için de sürpriz oldu Üniv. bitene kadar norodol, akineton, zyprexa, seroquel, lithuril, risperdal... bir sürü antipsikotik kullandım 3-4 defa akıl hastanesinde yattım Üniversite bitene kadar verdiğim mücadele de ayrı bir başlık konusu olabilir Sözü kısa kesme amacıyla buraya yazmıyorum Zaten yaşadıklarımı Bir Allah bilir,bir de ben...

Uzun yıllar ben de babama karşı nefret duyguları yaşadım. Yaşadığım bütün olumsuzlukların suçlusu olarak onu gördüm Sonra 21 yaşında öğretmenliğe başladım Ekonomik özgürlük kazanmak psikolojimde büyük değişimler yarattı. Geçmişin acısını çıkarttım Kendimi eğlenceye verdim Maddi olarak çok açıldım Epey borca gittim ve bunun bir kısmını babamın üzerine yıktım. Sonradan bütün bunları babamdan intikam alma duygusuyla yaptığımı farkettim. Muayene olduğum birkaç profesörden de bu yönde yorumlar aldım Sonra bana EKT yapıldı ve hızlı iyileşmeye başladım. Babama olan düşmanlık duygularım azaldı 30 lu yaşlara gelince durulmaya başladım ve aşağıdaki alıntıda edebiyat26'nın yazdığı gibi düşünmeye başladım.



Sadede geleyim çözüm önerisi olarak bazı arkadaşların yazdığı gibi bir işe girip çalışmanı veya üniversite hedefine odaklanıp kendini geliştirmeni öneririm.Senin yaşlarında öğretmenlik kazandım ve aşırı derecede donanımsız haldeydim. Üniv. bitene kadar ebem ağladı desem yerirdir. Yine de ayakta durmayı başardım Kendine güven ve elinden geleni yapmaya çalış. Klişe laflar yazıyor olabilirim ama hayat zor Ne yapıyorsan kendine yapıyorsun...Hayat kısa ve bir yaştan sonra arkana dönüp bakınca boşa yaşamışım demek istemiyorsan... Babanı ve aileni bağışlamalısın Bunu yapmayı başardığın anda özgürlüğe ulaşırsın Mesela babamla aramız 1-2 senedir oldukça iyi.. Bana sesini yükseltmiyor; bende de vefa duygusu başladı Herşeye rağmen o benim babamdır diyorum.Artık yaşlanmaya başladı ve benden torun bekliyor.. Zihnimde çocuğumla babamın elele tutuşup gezdiklerini hayal etmek çok hoşuma gidiyor. :=)) İnş.hepimize böyle bir mutluluk yaşamak nasip olur.

seni ben de gönülden tebrik ederim. gerçekten senin yerinde olmayı isterdim ya da daha doğru bir ifadeyle bu durumdan senin gibi başarıyla kurtulabilmeyi. gerçekten babanın yaptığı şeyler sadistce şeylermiş. ben bugüne kadar babamdan bir fiske bile dayak yemedim. onun yerine genelde annemden ve ablalarımdan yedim.

ekonomik bağımsızlığı kazanınca herşeyin büyük ölçüde düzeleceği konusunda sana sonuna kadar katılıyorum. ah o ekonomik özgürlük bi olsa asla durmam buralarda. zaten yaşadığımız şehirden nefret ediyorum hemen antalya istanbul izmir vs bi büyük şehire -kimsenin birbirinin lafını etmek için fırsat kollamadığı, kimsenin kimsenin umrunda olmadığı bir şehire- taşınırdım.

bu ekonomik özgürlük için de senin ve diğer üye arkadaşların dediği gibi ya bi işe girip çalışmam veya üniversite kazanıp okumam ya da bi mucize olup süper lotonun falan çıkması lazım. üçüncü seçenek bende bu şans varken çok zor olduğuna göre ilk ikisinden birisini yapmalıyım. o yüzden bu sene geçen sene gibi yapmayıp o ösym klavuzunu alıp ciddi ciddi kendime uygun okul arayacam. yapamasam da deneyecem. orda yine ortama uyum sağlayamayıp bunalıma girip başaramamış bir şekilde dönmekten çok korkuyorum ama denemeden de olmuyor. en azından bir bölüm kazanırsam en kötü ihtimalle kaydımı dondururum. bir iki sene içinde birşeyler olup iyileşebilirsem tekrar okumaya başlarım diye düşünüyorum. umarım öyle olur. umarım ben de senin gibi birgün başarılı olup, babamı ve annemi affedip, onları istemeden de olsa sürekli suçlamaktan kurtulup, senin gibi vefa duymaya başlarım onlara.

seni gerçekten verdiğin mücadelen için gönülden tebrik ediyorum. allah bana, bu sitedeki sıkıntısı olan bütün insanlara ve herkese de nasip eder inşallah senin gibi şifa bulup iyileşmeyi ve mutlu olmayı. doğacak olan çocuğuna da hem psikolojik hem de fiziksel yönden sağlıklı bir hayat nasip etsin inşallah zaman ayırıp bu kadar uzun bi yorum yazdığın için teşekkür ederim.

[bedbaht_]

sen zeki değilsen bende insan değilim. kendine olan güvenini iyice yitirmişsin ama bunları yenebilmek için elinde büyük bir güç var herşeyi farkedebiliyorsun ve çok zekisin. ilaçlar yapay mutluluk verir yüzündeki gülümsemede o yüzdendir bunu sakın engellemeye çalışma suratını serbest bırak.
dostum herşey senin elinde ya bu dipsiz kuyudan çıkar uçmaya çalışırsın yada dipsiz kuyunun dibini arasın

teşekkür ederim düşüncelerin için. inşallah dediğin gibi dipsiz kuyunun dibini görmek yerine içinden çıkarım bi gün.

[dreamer8]

Dostum ne olursa olsun ameller niyetlere göredir. Onlar senin zararına olan birşeyi dahi iyi niyetle yapmışlarsa onları suçlayamazsın. İnsanların niyetlerine bak. Gerçekten onlar da senin sağlıklı, huzurlu, gülen biri olmanı istiyor. Merak etme hayat pişiriyor insanı, öğretiyor, yüzleştiriyor. Eğer kanında biraz savaşma azmi varsa bir şekilde çıkarsın bu çukurdan. Asla pes etmek yok. Göz rengini, boyunu değiştiremezsin ama özgüvenini değiştirebilirsin. Edilgen olma. Hala onlardan seni düzeltmelerini bekliyorsun. Kendi kendini düzelteceksin ve asla boş kalma. Sürekli meşgul ol. Okul, iş vs. muhakkak düzenli bir mesai yada eğitim çalışman olmalı.

ben de annem ve babamın kötü bi niyeti olduğunu hiç düşünmedim. benim iyiliğimi hayatta en çok isteyen insanlardır buna eminim ama böyle oldu işte. onlardan nefret ediyorum diyorum ama bi yandan da acıyorum onlara. benim gibi bi evladı hakedecek ne günah işlemişler acaba?

kendi çocuklarımı yetiştirme konusunda da asla çocuk yapmayı düşünmüyorum ben. bi çocuğum olsa hele de bi oğlum onu girişkenlik konusunda, kendine güven konusunda mükemmel bi şekilde yetiştireceğime emin sayılırım yani. onu elin ne diyeceğini asla umursamayan biri olarak yetiştirirdim. çünkü benim ailemin beni yetiştirken yaptıklarının tam tersini yaparsam bu iş tamamdır. ama babalık sadece çocuğu özgüvenli bişekilde yetiştirmek de değildir bence. özgüvenli bi şekilde yetiştirilmiş sarhoş katil hırsız tecavüzcü vs. bi çocuk da çıkabilir ortaya. ki üstümde babamgilin ahı var büyük ihtimalle onların cezası bi yerden çıkacak. en azından çocuktan çıkmasın. hem de bana göre değil çocuk falan

[Bersenay]

Merhaba,
Kendinizi geliştirmek, tanımak için çok zamanınız var, bir kere çok gençsiniz, herkesin ailesinde sorunlar olur,
hiçbirimiz çok rahat bir hayat sürmeyiz, çok iyi bir anne babanızın bir arada olma olasılığı azdır Velev ki oldu diyelim
bu seferde başka şeyler çıkar, tabi bu Türkiye gibi hala Ataerkil düzenin olduğu bazı ailelerde kadın da eziliyor, erlkek te
erkekliğin ne olduğunun bilincinde değil ve bunlar çocuk yapıyor, kendileri daha çocuk iken... Önünüzdeki zamanı israf etmeyin,
öncelikle bir iyi uzmandan yardım alın ve sonra bol bol okuyun, kendinizi geliştirin, bazen yaşama, sosyal fobimizde olsa bazı şeylere
birden atlamamız gerekir, bir garson dahi olamaz mısınız? Bir kafede mesela, Çalışın, yaşama atlayın direk içine, sadece kitaplarla da olmaz!...
Subliminal telkinlerde size yararlı olabilir, siz büyüdünüz bir süre sonra aileniz yaşlanacak ve ölecekler, siz kalacaksınız o zaman kimi
suçlayacaksınız, hadi gayret bırakın koltuk değneklerini, utanma, sıkılma, kim size tuhaf derse dersin kendi yaşanımızı yaşayın, elalemi boşverin...
Başarılar...