Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Bedenimi zor taşıyorum

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Bedenimi zor taşıyorum

    Merhaba herkese bu foruma sık sık girip sosyal fobili insanların neler yaşadığına hangi ilaçları kullandığına bakıyordum ve insanlarda sadece kendimde oldugunu sandığım problemlerin var olduğunu gördüm.Bu bile insana iyi geliyor çünkü o kadar ağır şeyler yaşıyorum ki sanki uç noktadayım bundan ötesi olamaz gibi geliyor bana eminim herkese de öle geliyordur.Günlük hayatta kimsye anlatamayacagım şeyleri burada anlatmak belki iyi gelecek.Ben insanların yaşadıklarını anlattıklarını merakla okuyorum belki benm gibi başka insanların ne yaşadıgını merak edenler olabilir ara sıra neler yaşadığımı buraya yazıcam.hayat zaten eziyet gibi belki içimde tuttuklarımı dökmek göğüs kafesimde sürekli baskı yapan iğrenç duyguyu biraz olsun alır.üniversite öğrencisiyim ve uzun zamandır sosyal fobim var ama üniversiteye geldiğimden beri tavan yaptı.kısır bir döngü içindeyim.yaşamaya hakkım yok gibi hissediyorum.insanlar üstüme üstüme geliyor ve hepsi çok kötüler.ortaokuldan beri kendimi bedenime hapsolmuş hissediyorum.insanlar çok yüzeysel geliyorlar.Benimle karşılıklı problemlerimizi konuşmak isteyen biri olursa onunla sürekli konuşmak isterim.

  • #2
    ne kadar zamandır bu durumu yaşıyorsunuz. hiç uzman desteği gordunuz mü ?
    "Umut olmasına var, sınırsız denecek kadar umut var, ama bizim için değil." Franz Kafka

    Yorum


    • #3
      Orjinal yazı sahibi: .::yabancı::. View Post
      ne kadar zamandır bu durumu yaşıyorsunuz. hiç uzman desteği gordunuz mü ?
      kendimi bildim bileli böyleyaşıyorum.gecen sene 6 ay kadar faverin kullandım bi yararını görmedim.doktora gittim faverinin üstüne zyprexa verdi.zyprexadan yarım aldım ama hayatımda hiç buna benzer bişey yaşamadım iki gün uyudum yüzüm ve dudaklarım şişti konuşamaz hale geldim ve bütün inancımı yitirdim bıraktım iki ilacı da.bu sene yine dayanamadım başka hastanrye gittim bi kaç gün önce başka bi ilaç verdi bakalım nolcak sonumuz beklemedeyim zaten hep öyleydim de.yapcak bişey yok

      Yorum


      • #4
        nerelerde bu size sorun yaratıyor. doktorlar malesef ilaçlara anında basvuruyor.ama bunun tamamen terapi ile çözüm olacağını düşünüyorum. çarpık empati düşünce mevcut. insanların sizin hakkında soyleyeceklerine onların bakış açısından hayata bakıyorsun. kendi gördüklerin çok güçsüz kalıyor. ailen baskıcı ise veya okulda dışlanılmis işe bu sorun başlıyor. çözümü hayatınızı baştan sona gözden geçirip yeniden anlam vermek.
        "Umut olmasına var, sınırsız denecek kadar umut var, ama bizim için değil." Franz Kafka

        Yorum


        • #5
          Orjinal yazı sahibi: .::yabancı::. View Post
          nerelerde bu size sorun yaratıyor. doktorlar malesef ilaçlara anında basvuruyor.ama bunun tamamen terapi ile çözüm olacağını düşünüyorum. çarpık empati düşünce mevcut. insanların sizin hakkında soyleyeceklerine onların bakış açısından hayata bakıyorsun. kendi gördüklerin çok güçsüz kalıyor. ailen baskıcı ise veya okulda dışlanılmis işe bu sorun başlıyor. çözümü hayatınızı baştan sona gözden geçirip yeniden anlam vermek.
          evet doğru söyledikleriniz.sürekli anlam vermeye çalışıyorum zaten her gün bi 30 40 kere.para olsa terapiye gitcem ama param yok öğrenciyim

          Yorum


          • #6
            aslında bunu kendi başınıza da aşmanız mümkün. 7.8 psikolog deneyimim oldu okadar saçmaydi. zerre faydasi olmadı. dünya klasikleri çok okurum ve farklı bakış açısi kazandırdi için bu sorunlarımi atlattım. kitaplara borçluyum.
            "Umut olmasına var, sınırsız denecek kadar umut var, ama bizim için değil." Franz Kafka

            Yorum


            • #7
              Orjinal yazı sahibi: .::yabancı::. View Post
              aslında bunu kendi başınıza da aşmanız mümkün. 7.8 psikolog deneyimim oldu okadar saçmaydi. zerre faydasi olmadı. dünya klasikleri çok okurum ve farklı bakış açısi kazandırdi için bu sorunlarımi atlattım. kitaplara borçluyum.
              farklı bakış açısına sahip olduğumu düşündüm hep sanki bu durum brni beni daha kötü yaptı bunu bi takıntı haline getirdim ve herşeye herkese yabancılaştım..

              Yorum


              • #8
                Orjinal yazı sahibi: Disturbia View Post
                farklı bakış açısına sahip olduğumu düşündüm hep sanki bu durum brni beni daha kötü yaptı bunu bi takıntı haline getirdim ve herşeye herkese yabancılaştım..
                nasıl atlattınız peki kitapla pek bagdaştıramadım da örnek verirmisiniz

                Yorum


                • #9
                  Seni çok iyi anlıyorum,bende bedenimi zor taşıyorum artık.Konuşmak istiyorsan dinlerim.Dök içinde ne varsa ben yadırgamam,iğrençse ne olacak?

                  Yorum


                  • #10
                    Merhaba
                    Yaşınız kaç,Bölümünüz ne...kısaca kendinden biraz bahsetsene.Sanki beni andırıyorsunuz

                    Yorum


                    • #11
                      Orjinal yazı sahibi: aragorna88 View Post
                      Merhaba
                      Yaşınız kaç,Bölümünüz ne...kısaca kendinden biraz bahsetsene.Sanki beni andırıyorsunuz
                      21 e gircem çeko okuyorum.insanlara kendini çok yabancı hisseden zorlama yaşayan bir insanım işte.canım şu anda fazla birşey anlatmak istemiyo.

                      Yorum


                      • #12
                        Yalnızlığını nasıl gideriyorsun peki?Ben World of warcraft veya dota2 oynayarak gideriyorum.Çoğu zamanım bu oyunlarda geçiyor. 1 2 tanede oyundan arkadaşım var.Oyundayken fena değil durumum yalnız oyun başından kalktıktan sonra hayatın veya hastalıgın tokadıgını yemıs gibi oluyorum

                        Yorum


                        • #13
                          Orjinal yazı sahibi: aragorna88 View Post
                          Yalnızlığını nasıl gideriyorsun peki?Ben World of warcraft veya dota2 oynayarak gideriyorum.Çoğu zamanım bu oyunlarda geçiyor. 1 2 tanede oyundan arkadaşım var.Oyundayken fena değil durumum yalnız oyun başından kalktıktan sonra hayatın veya hastalıgın tokadıgını yemıs gibi oluyorum
                          aynen işte internet. oyun oynamıyorum çogunlukla bişeyler izliyorum.internet başında beyin oyalanıyo ondan da sıkılınca napcan mecbur yüzleşcen.
                          nerde yaşıyosunuz yaşınız kaç?

                          Yorum


                          • #14
                            Orjinal yazı sahibi: Autotheist
                            Gamersın demek oynamadıysan Tera tavsiye ederim şu an için en gelişmiş oyun

                            Edit:Basarım parayı diyorsan Guild Wars 2 oyna Wow eskidi yahu
                            saol tavsiyelerin için

                            Yorum


                            • #15
                              12-13 sene evvel yazdığım bir şiiri hatırlattı bana sözlerin.
                              "Zindanım beynim, bedenden küçük,
                              Diz boyu tavanım, üstüme göçük,
                              Masaldan çalıp şifa öpücük,
                              Ecelin peşinden koşasım gelir."
                              Sınıfta arkadaşların kızlı erkekli eğlenirken, teneffüslerde kafelere, banklara doluşurken, okul dışında birbirlerinde toplanıp-sosyal aktivitelerde bulunurken, senin her anını bu lanet sosyal fobi belasıyla geçirmenin ne olduğunu çok iyi anlıyorum. Ben de bu şekilde yaşadım üniversite yıllarımı. İnsan kendini şanssız hissediyor. Rahat ve umursamaz insanlara baktığında, bunu haketmediğini dşünüyorsun. İç dünyana gömülüyorsun. Yapılacaklar neler olabilir ımmmm....Bence birkaç kişilik bi arkadaş grubun olsun. Ders aralarında yalnız kalma. Korktuğun yerlere gir ve acı da olsa zorla otur, kafe, kantin tarzı. Asla kendini aşalık görme. Zira sen onlardan daha zeki olduğun için bu sorunu yaşıyorsun.

                              Yorum

                              İşleniyor...
                              X