Merhaba herkese bu foruma sık sık girip sosyal fobili insanların neler yaşadığına hangi ilaçları kullandığına bakıyordum ve insanlarda sadece kendimde oldugunu sandığım problemlerin var olduğunu gördüm.Bu bile insana iyi geliyor çünkü o kadar ağır şeyler yaşıyorum ki sanki uç noktadayım bundan ötesi olamaz gibi geliyor bana eminim herkese de öle geliyordur.Günlük hayatta kimsye anlatamayacagım şeyleri burada anlatmak belki iyi gelecek.Ben insanların yaşadıklarını anlattıklarını merakla okuyorum belki benm gibi başka insanların ne yaşadıgını merak edenler olabilir ara sıra neler yaşadığımı buraya yazıcam.hayat zaten eziyet gibi belki içimde tuttuklarımı dökmek göğüs kafesimde sürekli baskı yapan iğrenç duyguyu biraz olsun alır.üniversite öğrencisiyim ve uzun zamandır sosyal fobim var ama üniversiteye geldiğimden beri tavan yaptı.kısır bir döngü içindeyim.yaşamaya hakkım yok gibi hissediyorum.insanlar üstüme üstüme geliyor ve hepsi çok kötüler.ortaokuldan beri kendimi bedenime hapsolmuş hissediyorum.insanlar çok yüzeysel geliyorlar.Benimle karşılıklı problemlerimizi konuşmak isteyen biri olursa onunla sürekli konuşmak isterim.
Duyuru
Collapse
No announcement yet.
Bedenimi zor taşıyorum
Collapse
X
-
kendimi bildim bileli böyleyaşıyorum.gecen sene 6 ay kadar faverin kullandım bi yararını görmedim.doktora gittim faverinin üstüne zyprexa verdi.zyprexadan yarım aldım ama hayatımda hiç buna benzer bişey yaşamadım iki gün uyudum yüzüm ve dudaklarım şişti konuşamaz hale geldim ve bütün inancımı yitirdim bıraktım iki ilacı da.bu sene yine dayanamadım başka hastanrye gittim bi kaç gün önce başka bi ilaç verdi bakalım nolcak sonumuz beklemedeyim zaten hep öyleydim de.yapcak bişey yokOrjinal yazı sahibi: .::yabancı::. View Postne kadar zamandır bu durumu yaşıyorsunuz. hiç uzman desteği gordunuz mü ?
Yorum
-
nerelerde bu size sorun yaratıyor. doktorlar malesef ilaçlara anında basvuruyor.ama bunun tamamen terapi ile çözüm olacağını düşünüyorum. çarpık empati düşünce mevcut. insanların sizin hakkında soyleyeceklerine onların bakış açısından hayata bakıyorsun. kendi gördüklerin çok güçsüz kalıyor. ailen baskıcı ise veya okulda dışlanılmis işe bu sorun başlıyor. çözümü hayatınızı baştan sona gözden geçirip yeniden anlam vermek."Umut olmasına var, sınırsız denecek kadar umut var, ama bizim için değil." Franz Kafka
Yorum
-
evet doğru söyledikleriniz.sürekli anlam vermeye çalışıyorum zaten her gün bi 30 40 kere.para olsa terapiye gitcem ama param yok öğrenciyimOrjinal yazı sahibi: .::yabancı::. View Postnerelerde bu size sorun yaratıyor. doktorlar malesef ilaçlara anında basvuruyor.ama bunun tamamen terapi ile çözüm olacağını düşünüyorum. çarpık empati düşünce mevcut. insanların sizin hakkında soyleyeceklerine onların bakış açısından hayata bakıyorsun. kendi gördüklerin çok güçsüz kalıyor. ailen baskıcı ise veya okulda dışlanılmis işe bu sorun başlıyor. çözümü hayatınızı baştan sona gözden geçirip yeniden anlam vermek.
Yorum
-
aslında bunu kendi başınıza da aşmanız mümkün. 7.8 psikolog deneyimim oldu okadar saçmaydi. zerre faydasi olmadı. dünya klasikleri çok okurum ve farklı bakış açısi kazandırdi için bu sorunlarımi atlattım. kitaplara borçluyum."Umut olmasına var, sınırsız denecek kadar umut var, ama bizim için değil." Franz Kafka
Yorum
-
farklı bakış açısına sahip olduğumu düşündüm hep sanki bu durum brni beni daha kötü yaptı bunu bi takıntı haline getirdim ve herşeye herkese yabancılaştım..Orjinal yazı sahibi: .::yabancı::. View Postaslında bunu kendi başınıza da aşmanız mümkün. 7.8 psikolog deneyimim oldu okadar saçmaydi. zerre faydasi olmadı. dünya klasikleri çok okurum ve farklı bakış açısi kazandırdi için bu sorunlarımi atlattım. kitaplara borçluyum.
Yorum
-
-
-
aynen işte internet. oyun oynamıyorum çogunlukla bişeyler izliyorum.internet başında beyin oyalanıyo ondan da sıkılınca napcan mecbur yüzleşcen.Orjinal yazı sahibi: aragorna88 View PostYalnızlığını nasıl gideriyorsun peki?Ben World of warcraft veya dota2 oynayarak gideriyorum.Çoğu zamanım bu oyunlarda geçiyor. 1 2 tanede oyundan arkadaşım var.Oyundayken fena değil durumum yalnız oyun başından kalktıktan sonra hayatın veya hastalıgın tokadıgını yemıs gibi oluyorum
nerde yaşıyosunuz yaşınız kaç?
Yorum
-
12-13 sene evvel yazdığım bir şiiri hatırlattı bana sözlerin.
"Zindanım beynim, bedenden küçük,
Diz boyu tavanım, üstüme göçük,
Masaldan çalıp şifa öpücük,
Ecelin peşinden koşasım gelir."
Sınıfta arkadaşların kızlı erkekli eğlenirken, teneffüslerde kafelere, banklara doluşurken, okul dışında birbirlerinde toplanıp-sosyal aktivitelerde bulunurken, senin her anını bu lanet sosyal fobi belasıyla geçirmenin ne olduğunu çok iyi anlıyorum. Ben de bu şekilde yaşadım üniversite yıllarımı. İnsan kendini şanssız hissediyor. Rahat ve umursamaz insanlara baktığında, bunu haketmediğini dşünüyorsun. İç dünyana gömülüyorsun. Yapılacaklar neler olabilir ımmmm....Bence birkaç kişilik bi arkadaş grubun olsun. Ders aralarında yalnız kalma. Korktuğun yerlere gir ve acı da olsa zorla otur, kafe, kantin tarzı. Asla kendini aşalık görme. Zira sen onlardan daha zeki olduğun için bu sorunu yaşıyorsun.
Yorum



Yorum