neden böyleyim ki bi türlü anlayamıyorum?

19 yaşındayım ve bu sene farklı bir şehre üniversite okumaya gideceğim ve ben artık şimdi anlatacağım sorunları yaşamak istemiyorum çünkü hayattan soğuttular beni.Ben çekingen biriyim içimden geldiği gibi davranıp konuşamıyorum konuştuğum zaman da insanların dalga geçeceğinden korkuyorum sanki insanlar her lafımın altında bir şey arıyormuş gibi geliyor o yüzden herşeyimi onlara açıkca anlatmıyorum.Yalnız biriyim ve yalnızlıktan mutlu oluyorum insanlar yanımda olduğu zaman sıkılıyorum acaba onlarla ne konuşurum benin ne yapmamı bekliyolar diye düşünüyorum bu beni çok rahatsız ediyor ve hatta bu bazen büyük bi sıkıntıya dönüşüyor kalp atışlarım hızlanıyor elim ayağım titriyor.ETRAFIMDA gördüğüm insanların hareketlerinden çok çabuk etkileniyorum bazen bi arkadaşımın konuşmasını bazen de davranışını taklit etmeye çalışıyorum yani onların karakterini kendi üstüme yapıştırmaya çalışıyorum.Takıntılı biriyim birşey aklıma düştüğü zaman onu hemen yapmak istiyorum dahası son bi kaç senedir tikim var boynumu olur olmaz oynatıyorum ki bu heyecanlandığım zaman artıyor ama insanlar bu tikimi fark ettiğinde hemen kesiyorum ve yapmıyorum.Artık ben bu durumdan çok sıkıldım ve bir an önce kurtulmak istiyorum çünkü yeni bir hayat beni bekliyor ve ben kendimi kendi karakterimle ifade etmek istiyorum ben bu yukarıda anlattığım kişi değilim içimde başka biri var ama yansıtamıyorum. :?: [color=green]

[maviyesil]

Sosyal fobilisin galiba. Gecikmeden bir psikiyatriste görünmeni tavsiye ederim.

yalnız bende bazı ortamlara girince aşırı bi titreme oluyor ve yaklaşık bi 20 dakika falan geçmiyor bunu da anlamıyorum.Bende başkalarının hareketlerini kapma artık hat safhaya çıktı biriyle konuşurken bile acaba o özendiğim kişi burda olsa ne derdi konuştuğumuz konuya nasıl tepki verirdi diye düşünüyorum ve onun gibi cevap vermeye davranmaya falan çalışıyorum böyle olunca da istediğim gibi sohbet edemez hale geliyorum ve insanlar beni konuşmayan pısırık bir tip gibi zannediyorlar ama aslında yeni tanıştığım birine karşı çok rahatım.Ben bir de tek çocuk olarak büyüdüm ben bi şey yapacağım zaman annem aman oğlum yapma aman oğlum gitme başına bi şey gelir derdi ve bırakmazdı o yüzden istediğim bir çok şeyi normal yaşıtlarımdan geç yapmışımdır.Acaba bu bende şimdi sosyal fobi olarak mı çıkıyor?

mesela uzun zamandır görmediğim bi arkadaşımı görünce oluyor hoşlandığım bi kız benimle konuşmaya gelince oluyor sınıfta birşey yaparken sıra bana gelince oluyor...gibi benzer durumlarda oluyor heleki gizli birşey yapıyorsam iyice artıyor...Ayrıca ortamda hoşlanmadığım biri varsa genelde susuyorum o kişiyle muhattap olmayayım diye onun dediklerini umursamıyormuş gibi yapıyorum böyle yapınca da ortamdakiler niye böyle yapıyorsun sen kimseyle konuşmaz mısın falan gibi yorumlar yapıyorlar ve bundan aşırı derecede rahatsız oluyorum ama lafı geçiştirmeye çalışıyorum.

galiba dediğin gibi insanların üstünde bırakacağım izlenimden çok kaygı duyuyorum öyle olunca da iki lafın sonunu getiremiyorum nası demeliyim ne yapmalıyım bu dediğimi unutmasınlar diye böyle dersem daha mı etkili olur gibi kaygılarım oluyor

Bencede herşey kendine güvende bitiyo o güveni de kurmak için hayatta birşeyler yapmak gerekiyo ama ben genelde kaçıyorum hayattan yaşadığım yerde pek sosyal bir kent değil bi kızla bi erkek konuşurken gözlerin üstünde olduğu kentlerden.Bendeki güven eksikliği, yaşadığım kent ,arkadaşlarım gibi faktörler de üst üste gelince böyle bi karakter çıktı ortaya.Aslında ilkokulda ortaokulda gayet normal biriydim hatta popülerdim de birçok arkadaşım vardı ne olduysa lise dönemlerinde oldu önce çocukluk arkadaaşlarımın çoğundan koptum- gözden ırak olınca tabi-sonra farklı bi liseye gittim yeni bi ortam yeni insanlar gitgide uzaklaştım insanlardan arkadaşlarım azaldı.şimdi liseyi bitirdim ama liseden görüştüğüm arkadaşlarım az yine en sevdiğim arkadaşlarım ilk ve orta okul arkadaşlarım...şimdi üniversiteye gideceğim ama beni yollamaya gelecek kişi sayısı arkadaşım olarak bir elin parmaklarını geçmez.ne biliyim gitgide insan ilişkilerini kopardım şimdi aşağıya doğru iniyorum buna da sebep olan benim acaba insanların yanına gitsem ne olur ne derler ne yaparlar ben ne yaparım diye düşünmem

ne yapmam lazım bu sene yeni bir şehre ve hiç arkadaşımın olmadığı bir şehre gideceğim benim için hayatı baştan kurma fırsatı olarak düşünüyorum hani sil baştan derler ya aynen öyle olacak.Artık nası davranmam lazım insanlara ne biliyim önüme çıkan her teklifi sosyalleşme adına kabul mü etmeliyim yoksa reddetmesini de mi bilmeliyim kafamda otuz tane tilki dönüyo

zaten önce kafamda kuruyorum ben şuraya gidersem şöyle olacam böyle olacam diye kafamda belli planlarla kurgulu davranışlarla gidiyorum ama iş aksiyon aşamasına gelince hep aynı şey alıyor aynı tas aynı hamam gene sanırım beklentilerimi yüksek tutuyorum ama benim de o beklentileri kaldıracak kadar sağlam bir kişiliğim olmadığı için sonuç hüsran oluyor..hani insanlar sana bakar sen onlardan rahatsız olursun ya öyle bir şey aynen aslında insanların bakmasını da istiyorum ama baktıkları zaman da rahatsız oluyorum..bu güveni kendimde bulamıyorum

bana genelde insanlar güven duyar hani bir şey yapınca derler ya bunu senden beklemezdim işte ben onu sık duyanlardanım sanki biz onlara şaka yapamayız espri yapamayız başkaları yapınca gülerler ben yapınca bunu senden beklemezdim.işte hayatta en nefret ettiğim cümlelerin başında geliyor bu cümle.Bende şu duygu da var ben konuşmayınca ortamda kendimi pasif hissediyorum ve bir şey söylemek zorunda hissediyorum kendimi tabi hadi bi şey söyleyeyim diyince de şaçma cümleler de çıkabiliyor ya da hiç başaramıyorum.İnsanların yanımda olmasını istiyorum ama onlar gelince de bi bunaltı basıyor beni

[enyax]

Hiç vakit kaybetme ve bi psikiyatriste git

sen anlıyo musun bu sosyal fobiklik işinden eğer başında böyle bi dert varsa paylaşırsan sevinirim.Benim problemim hakkında hiç bi fikrim yoktu ta ki bu siteye girene kadar asosyalim diyodum ama sosyal fobi belirtileri varmış....belki de tam anlamıyla bi sosyal fobik de değilim.

arkadaşlar sosyal fobikler neler yaşadıklarını yazarlarsa sevinirim

bonnıe senide anladım ...

ama sana inanmıyorum

seni sf diil de olsa olsa qidişat rahatsız ediyodur bence ...

alanı iletişim olanların işi gerçekten zor bende iletişim okuyacağım çok istiyorum ama okulu bitirebilir miyim diye endişelerim de var

[crystalsun]

romeo öncelikle tebrikler, kazanmışsın üniversiteyi. günümüz şartlarında sınava gidenlerin küçük bi bölümü seçiliyo, sen bunu başarmışsın.

zaten, bi bölümü bitiremeyecekleri almamak için sıralanıyo öğrenciler. seviyene göre bi yere girmen için. sen şimdi seviyene göre bi üniversiteye gireceksin. eğer çaba gösterirsen bitirirsin, demek ki kapasiten orda okumaya yeterli, kendini üzme.

öte yandan sf gibi bi problemin varsa, bunu yenmek için başka bi şehirde yeni denemeler yapman çok daha uygun. yani hiç tanımadığın bir şehir, bazı insanlarla bi daha karşılaşmayacaksın. kendini denemen için harika bi fırsat. bi danışmanın da desteğiyle hayatını çok daha iyi bi hale getirebilirsin romeo, inan buna =))