Merhaba,
Sitedeki ilk mesajım 'ölüm' üzerineydi, ikinci mesaj da pek farklı olmayacak.
Bursa'dan yazıyorum. 34 yaşındayım. Bir Banka'da çalışıyorum. Evim, arabam, param var. Ama 'nedenim' yok. Yaşamak için bir neden bulamıyorum kendime.
Çocukluğu hastalıklarla, tedavilerle, unutulmaya çalışılan acılarla geçen biri olarak intihar, hep aklımın bir köşesinde kaldı. Ama direndim. Allah'a olan inanç ve O'na duyulan korku, beni hep frenledi. Ama son 1 yıldır aynı Şube'de çalıştığım ve beni açıkça reddeden bir mesai arkadaşıma aşık olduğumdan beri huzursuz günler yaşıyorum. Son 1 yıldır intihar etmeye 'çalışıyorum.' Siteyi de bu şekilde keşfettim ve bir süredir takip ediyorum. İnsanın yalnız olmadığını bilmesi güzel ama aynı zamanda moral de bozucu.
Bugün intiharın eşiğinden döndüm. Kimseye zarar vermeden aracımla kaza yapmayı planladım. Şarampole yuvarlanmak istedim. Ama son 2 aydır tanıştığım ve bu hafta sonu ailesiyle tanışacağım kızı düşünerek vazgeçtim. Kendimi düşündüğümden değil, onun umutlarını yıkacağımdan korkarak vazgeçtim. Belki bu yaz nişanlanacağız ve hatta evleneceğiz. Ama iş arkadaşımı unutamıyorum. Onu unutabilmek için Şube değiştirmeyi bile düşündüm ama Banka kuralları nedeniyle yakın zamanda imkansız görünüyor. Her gün omuz omuza çalışıyorum ve onu unutabilmek adına elimden hiç bir şey gelmiyor.
Onun adıyla uyanıyorum.Her gece rüyamda onu görüyorum. Mesaide gözlerine uzun süre bakamıyorum, ağlamaklı oluyorum. Beni reddetti, bu nedenle ona tekrar açılmam mümkün değil. Zaten beni affetmesi oldukça zor oldu.Burada anlatamayacağım kadar fırtınalar koptu. Onu kalbime gömmekten başka çarem yok.
Ne yapacağımı bilmez haldeyim. Yeni kız arkadaşımı hüsrana uğratmamak adına aklımda ölüm, dünyadayım. Allah sonumu hayırlı eylesin.
Başlıkları okuyarak hayata tutunmaya çalışıyorum. Şimdilik...
Sitedeki ilk mesajım 'ölüm' üzerineydi, ikinci mesaj da pek farklı olmayacak.
Bursa'dan yazıyorum. 34 yaşındayım. Bir Banka'da çalışıyorum. Evim, arabam, param var. Ama 'nedenim' yok. Yaşamak için bir neden bulamıyorum kendime.
Çocukluğu hastalıklarla, tedavilerle, unutulmaya çalışılan acılarla geçen biri olarak intihar, hep aklımın bir köşesinde kaldı. Ama direndim. Allah'a olan inanç ve O'na duyulan korku, beni hep frenledi. Ama son 1 yıldır aynı Şube'de çalıştığım ve beni açıkça reddeden bir mesai arkadaşıma aşık olduğumdan beri huzursuz günler yaşıyorum. Son 1 yıldır intihar etmeye 'çalışıyorum.' Siteyi de bu şekilde keşfettim ve bir süredir takip ediyorum. İnsanın yalnız olmadığını bilmesi güzel ama aynı zamanda moral de bozucu.
Bugün intiharın eşiğinden döndüm. Kimseye zarar vermeden aracımla kaza yapmayı planladım. Şarampole yuvarlanmak istedim. Ama son 2 aydır tanıştığım ve bu hafta sonu ailesiyle tanışacağım kızı düşünerek vazgeçtim. Kendimi düşündüğümden değil, onun umutlarını yıkacağımdan korkarak vazgeçtim. Belki bu yaz nişanlanacağız ve hatta evleneceğiz. Ama iş arkadaşımı unutamıyorum. Onu unutabilmek için Şube değiştirmeyi bile düşündüm ama Banka kuralları nedeniyle yakın zamanda imkansız görünüyor. Her gün omuz omuza çalışıyorum ve onu unutabilmek adına elimden hiç bir şey gelmiyor.
Onun adıyla uyanıyorum.Her gece rüyamda onu görüyorum. Mesaide gözlerine uzun süre bakamıyorum, ağlamaklı oluyorum. Beni reddetti, bu nedenle ona tekrar açılmam mümkün değil. Zaten beni affetmesi oldukça zor oldu.Burada anlatamayacağım kadar fırtınalar koptu. Onu kalbime gömmekten başka çarem yok.
Ne yapacağımı bilmez haldeyim. Yeni kız arkadaşımı hüsrana uğratmamak adına aklımda ölüm, dünyadayım. Allah sonumu hayırlı eylesin.
Başlıkları okuyarak hayata tutunmaya çalışıyorum. Şimdilik...

Yorum