Borderline

[biyolog]

bu sabah kalktım saat 7 de deniz kenarında yürüyüş yaptım.....tam 8 kilometre yürüdüm mp 3 kulağımda evet yağmur yağıyordu kabanımla eşofmanımla yürüdüm yürüyerek ta karşı kara bağlantısı olan adaya geçtim cundaya yürüken gesi bağları çalıoyordu ve şidetli yağıyordu yağmur yağmurla beraber gözyaşlarımda akıyordu gözümden ağlıyordum neden ağladığımı bilmiyordum .......öylece yürüdüm yürüdüm evet tam 8 kiolmetre siznüzütüm var daha bir azacak ama böle havalarda yürümeyi sev,orum ve yürüyüşten geldikten sonra 12 sayfada yazdım.

[pınar1]

iris tekrar merhaba. bir de bu hastalık için grup terapisi öneriyorlar.ben de araştırıyorum. faydalı oluyormuş. çünkü terapide senin gibi hisseden başka insanların da olduğunu;yalnız kalmadığını ve onların nasıl başa çıktıklarını görüyorsun.

[iklim__]

merhaba. bana da geçen sene kasımda borderline teşhisi koydular acilde. neden mi acildeydim? intihar etmiştim. kollarım kesik içindeydi ve nişanlım beni terkedecek diye ağlayıp duruyordum...

nöbetçi psikiyatrist borderline olabilir dedi. hemen ertesi gün konsültasyon ve teşhis kesinleşti.

ilk ay lamictal, kesikler devam edince risperdale geçiş...ilk zamanlar iyi... şubatta ağır depresyon başladı.risperdali iki mgye çıkardık. aynı gece acillik oldum. panik atak başladı...sürekli ağlıyorum.kendimi kesecek dermanım kalmaış. nefes alamıyorum...okulu bırakıp eve geliyorum.son sınıfım...annem hocalarla görüşrüp izin alıyor... doktor bu arada cipralexe başlıyor...

ilk hafta hala perişanım. ama tıpta okuyan arkadaşım ısrarla 10 gün sonra kendimi harika hissedeceğimi söylüyor. ilaçların boş yerlerini sayıyorum.
1 cipralex, 2 cipralex...ve 10 cipralexte gerçekten daha iyiyim. yaza doğru depresyonum sıfırlanıyor. finallere yetişiyor ve mezun oluyorum. artık öğretmenim.)

aralıkta risperdali kendi isteğimle bırakıyorum çünkü emzikli anne gibi göğüslerimden süt geliyor ve 1 yılda 16 kilo almışım... cipralexe devam.. hayır bağımlılık yapmadı. istediğim zaman bırakabilirim...geçen haftalarda bari bir doktora görüneyim diye--kendi doktorum üniv. şehrinde kaldı--- hastaneye gidiyorum. kendimi harika hissettiğimi ekleyip hikayeyei anlatıyorum. şok şok şok risperdale devam diyor. şaşırıyorum. yazsanız da kullanmam diyorum. o zaman yan etkisi az olan bir şey yazacağım diyor. serdolect 4 mg. yeni bir ilaç. şu an onu kullanıyorum. kenimi harika hissediyorum. yan etkisi kabızlık dışında yok diyebilirim..

terapi düşünüyorum ama haziranda düğünüm var. gideceğim şehirde başlayacağım ki yarım kalmasın...

bu kadar. uzun oldu ama umarım işinize yarar...

[iris]

ilaçların faydasını görüp iyleşmen sevindirici,terapi de görürsen daha da iyi olur inşallah.

[thesecret]

arkadaşlar ben de 2 yıldır aynı belanın pençesinde savaş veriyorum..öyle bir savaş ki ne galibi var ne mağlubu..adeta içimde "zavallı" bir canavar saklıyorum..bazen melek gibi olan bazen ise şeytan..ancak bir şey var ki sadece iç dünyamda yaşıyor bu canavar..31 yıldır kimseye en ufacık bir zarar vermedim. nasıl bir acizlik, çaresizlik, yalnızlık, yapayalnızlık, kimsesizlik,terkedilmişlik, itilmişlik,atılmışlık,örselenmişlik yaşamış ki ruhum ve bedenim, şimdi kaç yaşımda olursam olayım, kimlerle nerde nasıl yaşıyorsam yaşayayım aynı duygular...aynı duygular...

öyle yoruldum ki! çoğu yerde tedavisinin mümkün olmadığını okudukça içimde demir parmaklıklar arkasına sıkışmış o zavallı öfkeli çocuk biraz daha dibe gidiyor..hiç mi umut yok diyorum? hiç mi çaresi yok bu amansız, lanet ruh kanserinin!

kim böyle olmayı isterdi ki?

[ronaldokeep]

Arkadaşlar ben yeni üye oldum borderline hakkında araştırma yaptım benim yaşadığım sıkıntılarıma ve sorunlarıma paralellik gösteriyor açıkcası çocukluktan beri yaşıyorum aşırı duygusallık ayrılık ve yanlızlık korkusu biraz rahatlamıştım ki ancak üniversitede tekrar sıkıkntılar başladı ben insanların içinde çok konuşuyorum aslında onlara sorsanız hiç bi sorunum yoktur.Ancak ben kendimi çok yanlız hissediyorum üniversite 2.sınıftan başlayarak resmen hayatımın muhasebesini yaptım ve şuanda 30 yaşımdayım ve neredeyse aldığım karaların tümünden pişmalık duyuyorum.Yaşadığım ilişkilerde sevmediği kişilerden bile ayrılınca çok ama çok üzüntü duydum vs çokda uzatmak istemiyorum.. Açıkcası borderline olup olmadığımıda bilmiyorum bildiğim işlerin benim açımdan iyi gitmediği istanbulda yaşıyorum ve 15 milyon insanın içinde kendimi tek hissediyorum.

[thesecret]

merhaba pınar1
ben de borderline'ım. 2 yıl psikoterapi gördüm. hiçbir işe yaramadı diyemem ama çok büyük bir değişim de olmadı. benim sana sormak istediğim "hipnoterapi" bunu ben de düşünüyorum. gerçekten faydası olur mu bilemiyorum ama denemediğim bir bu kaldı. bana en yakın ankara. burada tavsiye edilebilecek bir uzman var mı acaba? sağlıkla kalın..

[unknownn]

merhaba iris,
bana da borderline teşhisi yaklaşık 6 ay önce kondu. insanı çok yoran,dengesizleştiren ,uçlarda yaşatan bir hastalık. mutluluk nedir bilmiyorsun,kimlik karmaşası yaşıyorsun.devamlı terk edilme duygusyla başa çıkmak zorunda olduğun için ilişkilerin de inişli çıkışlı oluyor. bazen intihar eğilimin dahi olabiliyor. ben bir psikologdan yardım alıyorum. ilaç kullanmıyorum.

eğer buysa borderline,bende borderline hastasıyım,h,ç bordeline ismini bile duymadım neden acabas?

[şeker]

Borderline

Merhaba arkadaşlar,
Ben bir borderline'ım... Bunu Aralık 2010'da öğrendim... Daha çok yeni yani. 30 yaşındayım.
Yaklaşık 10 yıldır borderline belirtileri taşıyorum aslında..
Tek istediğim o boşluk, o pişmanlık, o amaçsız ruh halimden kurtulmak, mutlu olmak ve huzura kavuşmak...
6 aydır tedaviye devam ediyorum ama baya uzun sürecek gibi duruyor...
Aranızdan bundan kurtulan, yeniden doğmuş biri olarak hayata 0'dan başlayan var mı?
Tahminimce tedavi daha uzun yıllar sürecek ama bi 10 yıl daha böyle yaşamak çok zor...
Borderline olup, iyileşme tecrübelerini bizimle paylaşan birileri olursa çok mutlu olurum.
Sevgiler...

[asyanil]

herkese merhaba ben de bir borderline'ım..26 yaşındayım..senelerden beri bendeki rahatsızlığı anlamak için bir sürü psikoloji kitabı okudum evde okadar çok kitap var ki, oku oku kendini sayafalarda ara.inanılmaz bir ruh hali tam anlamıyla bir cehennem. rahat huzur yok. beyin sürekli çalışıyor. sürekli bilgileri filtrelemeden herşeyi depo eden bir bilgisayar gibi hata verip duruyor. 0-3 yaş arasındaki dönemde yanlış yetiştirilmeden ve anne ile sıcak bir bağ kuramamktan kaynaklanıyor benimkisi. beni babannem büyütmüş annem çalıştığı için. 3 yaşıma kadar annemi 15 günde bir görmüşüm. sonra 6 ay hiç görmemişim. 3,5 yaşımdan sonra da tamamen yanlarına almışlar ama geçti borun pazarı sür eşşeği niğdeye..
çocukluğum zor geçti.. ergenliğim ilk intihar ettiğimde 15 yaşımda bir avuç dolusu ilaç içmiştim. ama ölemedim sonra 5-6 kez daha ilaç ve fare zehiri (fare olmadığım için beni zehirlemedi) üniversitede medikoda bir kez daha 1 kutu isordil içerek intihar ettim dekan hastaneye kaldırdı. bir kez de bileklerimi kestim şimdi oradaki izleri kapatmak için biyomekanik dövme yaptırmak zorundayım. yani toplamda 8 kez sanırım çeşitli yollarla intihar girişimim oldu. hepsi de gerçekten ölmek istediğim içindi yani dikkat çekmek ilgi görmek değilde artık sınıra gelip dayanamadığım için ettiğim intiharlardı. ama bir türlü ölemedim. o kadar trajikomikki intihar etmeyi normalleştirmiştim. akşamdan ilaçları dayayıp sabah ölemediysem vay anasını satayım yine olmadı deyip o gün işe gidip çalışıp herkes gibi işime gücüme bakmaya devam ediyordum.
arkadaşlar o duygudurumu korkunç bir şey piçlik duygusu iliğime kemiğime yapışmış gibi hissediyorum kendimi, dünyada yapayalnızmışım gibi, işin kötü tarafı arkadaşım da yok. sürekli bu ruh halinde olan benle insanlar artık arkadaşlık yapmak istemiyor. ama aynı zamanda keyifli espirili, çok başarılı birisiyim 4 yılda üniversiteyi bitirip üstüne yüksek lisans da çaktım.
duygusal ilişkilerim artık bağlanmaktan korktuğum için midir nedir kısa sürekli öyle çok can ciğer kuzu sarması olmayı gerektirmeycek türden. tam anlamıyla bir cehennnem hayatla hiç bir alıp veremediğim yok. hayat benden ayrı olarak bir şekilde devam ediyor. ben içinde değilim müdahale edemiyorum ki. hele son dönemde inanılmaz bir depresyon başladı. insanlar haftasonunu iple çeker ben gelmesini istemiyorum. hobisiz, asosyal, kendini eve zincirlemiş,kendi zindanında yaşayan bir insanım neden haftasonunu iple çekeyim ki 7/24 uyuyorum. sadece sigara içmek bir iki lokma birşeyler yemek için kalkıyorum sonra yine yatıyorum ağlıyorum. aklıma sürekli geçmişim geliyo, sürekli o çocukluk döneminde annemi suçlayıp duruyorum o defteri kapatamıyorum bir türlü sanki orada verilmesi gereken bir hesap varmış gibi didik ediyorum. sonra birden iyi gibi oluyorum yataktan kalkıyorum oturup film izliyorum biraz açılıyorum ozamanda ne istesem yapacakmışım gibi geliyor. ama kendime hep zor hedefler koyuyorum ulaşamayacağım realiteden uzak hedefler bu sefer yine başlıyorum kötü olmaya, kendimi değersiz ve güvensiz hissediyorum özgüven eksikliğim bazen o kadar tavan yapıyor ki....
annemle aynı evde yaşıyorum o kadar kötü ki, onunla aynı evde yaşamak zorunda olmasam sanki daha iyi olucam..çocukluğumdan beri beni hep arıza çıkartan birisi olarak gördüğü için hiç bir paylaşımımız olmadığı için ve ben hastalığımdan ötürü yaşım büyüse de duygusal larak 3 yaşımda kaldığım için en ufak bir şeyden incinip oturup ağlıyorum. kendimle yaşamak zorunda olmak o kadar kötü ki, şu anda maddi imkanlarım psikoterapiye imkan vermiyor, bu halde yaşamaktan o kadar bıktım ki....
aslında borderline ların bir derneği olsa yani insanların birbirlerini tanıyıp iletişim kurabilecekleri bir alan belki ozaman kendimizi bu kadar yalnız ve terk edilmiş hisstemeyiz. bunu yaşamayan bilemez çünkü. herkese geçmiş olsun

[Poison23]

herkese merhaba ben de bir borderline'ım..26 yaşındayım..senelerden beri bendeki rahatsızlığı anlamak için bir sürü psikoloji kitabı okudum evde okadar çok kitap var ki, oku oku kendini sayafalarda ara.inanılmaz bir ruh hali tam anlamıyla bir cehennem. rahat huzur yok. beyin sürekli çalışıyor. sürekli bilgileri filtrelemeden herşeyi depo eden bir bilgisayar gibi hata verip duruyor. 0-3 yaş arasındaki dönemde yanlış yetiştirilmeden ve anne ile sıcak bir bağ kuramamktan kaynaklanıyor benimkisi. beni babannem büyütmüş annem çalıştığı için. 3 yaşıma kadar annemi 15 günde bir görmüşüm. sonra 6 ay hiç görmemişim. 3,5 yaşımdan sonra da tamamen yanlarına almışlar ama geçti borun pazarı sür eşşeği niğdeye..
çocukluğum zor geçti.. ergenliğim ilk intihar ettiğimde 15 yaşımda bir avuç dolusu ilaç içmiştim. ama ölemedim sonra 5-6 kez daha ilaç ve fare zehiri (fare olmadığım için beni zehirlemedi) üniversitede medikoda bir kez daha 1 kutu isordil içerek intihar ettim dekan hastaneye kaldırdı. bir kez de bileklerimi kestim şimdi oradaki izleri kapatmak için biyomekanik dövme yaptırmak zorundayım. yani toplamda 8 kez sanırım çeşitli yollarla intihar girişimim oldu. hepsi de gerçekten ölmek istediğim içindi yani dikkat çekmek ilgi görmek değilde artık sınıra gelip dayanamadığım için ettiğim intiharlardı. ama bir türlü ölemedim. o kadar trajikomikki intihar etmeyi normalleştirmiştim. akşamdan ilaçları dayayıp sabah ölemediysem vay anasını satayım yine olmadı deyip o gün işe gidip çalışıp herkes gibi işime gücüme bakmaya devam ediyordum.
arkadaşlar o duygudurumu korkunç bir şey piçlik duygusu iliğime kemiğime yapışmış gibi hissediyorum kendimi, dünyada yapayalnızmışım gibi, işin kötü tarafı arkadaşım da yok. sürekli bu ruh halinde olan benle insanlar artık arkadaşlık yapmak istemiyor. ama aynı zamanda keyifli espirili, çok başarılı birisiyim 4 yılda üniversiteyi bitirip üstüne yüksek lisans da çaktım.
duygusal ilişkilerim artık bağlanmaktan korktuğum için midir nedir kısa sürekli öyle çok can ciğer kuzu sarması olmayı gerektirmeycek türden. tam anlamıyla bir cehennnem hayatla hiç bir alıp veremediğim yok. hayat benden ayrı olarak bir şekilde devam ediyor. ben içinde değilim müdahale edemiyorum ki. hele son dönemde inanılmaz bir depresyon başladı. insanlar haftasonunu iple çeker ben gelmesini istemiyorum. hobisiz, asosyal, kendini eve zincirlemiş,kendi zindanında yaşayan bir insanım neden haftasonunu iple çekeyim ki 7/24 uyuyorum. sadece sigara içmek bir iki lokma birşeyler yemek için kalkıyorum sonra yine yatıyorum ağlıyorum. aklıma sürekli geçmişim geliyo, sürekli o çocukluk döneminde annemi suçlayıp duruyorum o defteri kapatamıyorum bir türlü sanki orada verilmesi gereken bir hesap varmış gibi didik ediyorum. sonra birden iyi gibi oluyorum yataktan kalkıyorum oturup film izliyorum biraz açılıyorum ozamanda ne istesem yapacakmışım gibi geliyor. ama kendime hep zor hedefler koyuyorum ulaşamayacağım realiteden uzak hedefler bu sefer yine başlıyorum kötü olmaya, kendimi değersiz ve güvensiz hissediyorum özgüven eksikliğim bazen o kadar tavan yapıyor ki....
annemle aynı evde yaşıyorum o kadar kötü ki, onunla aynı evde yaşamak zorunda olmasam sanki daha iyi olucam..çocukluğumdan beri beni hep arıza çıkartan birisi olarak gördüğü için hiç bir paylaşımımız olmadığı için ve ben hastalığımdan ötürü yaşım büyüse de duygusal larak 3 yaşımda kaldığım için en ufak bir şeyden incinip oturup ağlıyorum. kendimle yaşamak zorunda olmak o kadar kötü ki, şu anda maddi imkanlarım psikoterapiye imkan vermiyor, bu halde yaşamaktan o kadar bıktım ki....
aslında borderline ların bir derneği olsa yani insanların birbirlerini tanıyıp iletişim kurabilecekleri bir alan belki ozaman kendimizi bu kadar yalnız ve terk edilmiş hisstemeyiz. bunu yaşamayan bilemez çünkü. herkese geçmiş olsun

Yazını okuyunca şok geçirdim biri benım hayat hıkayemı calmıs sankı bu gece 1 2 saat sohbet etmek ıstersen ozel mesaj atabılırsın msn vb. bı sekılde ıletısım kuralım?

[zikorock]

imdat ne olur yardım edin

A grubu düşünce bozukluğu olarak : paranoid kişilik bozukluğu
B grubu dürtüborderline K.B. , Narsisist K.B. ve Histrionik kişilik bozukluğu
C grubu davranış bozukluğu olarak : Çekingenlik K.B , pasif - agresif K.B. ve depresif Kişilik bozukluğu

Arkadaşlar bende inanamıyorum ama hepsi bende mevcut 28 yaşında doğal olarak yanlız yaşayan bir adamım. kimlik karmaşasından kafa karmaşasından iş bulamıyorum bulsamda çalışamıyorum perişanım seanslarım bireysel , hipnoz , grup , sinema vs. terapisi ne varsa allah ne verdiyse üstüne gidicem korkum odurki seans ücretlerini ödeyecek iş bulamamam 28 yıldır ne yaşadığımı bilmiyorum. ilaç tedavisi kitaplar sonumun ne olacağını bilmiyorum. kimse yokmu benle aynı kaderde olan veya olmayan ....

[zikorock]

A grubu düşünce bozukluğu olarak : paranoid kişilik bozukluğu
B grubu dürtü bozukluğu olarak : borderline K.B. , Narsisist K.B. ve Histrionik kişilik bozukluğu
C grubu davranış bozukluğu olarak : Çekingenlik K.B , Pasif - Agresif K.B. ve depresif K.B Dıssosıyatıf kısılık bozuklugu

Arkadaşlar bende inanamıyorum ama hepsi bende mevcut 28 yaşında doğal olarak yanlız yaşayan bir adamım. kimlik karmaşasından kafa karmaşasından iş bulamıyorum bulsamda çalışamıyorum perişanım seanslarım bireysel , hipnoz , grup , sinema vs. terapisi ne varsa allah ne verdiyse üstüne gidicem korkum odurki seans ücretlerini ödeyecek iş bulamamam 28 yıldır ne yaşadığımı bilmiyorum. ilaç tedavisi kitaplar sonumun ne olacağını bilmiyorum. kimse yokmu benle aynı kaderde olan veya olmayan ....

[kalpsızısı]

bi kaç arkadaş kurtulan varmı diye sormuş açıkcası bunu bende merak ediyorum
o yüzden konuyu yukarı taşıdım

[dellovello]

merhaba..bende aynı derten müzdaripim.ve bu yolda aile diziminin (aile cosntelasyonuetkisini anlatamam ...bert hellinger diye bi adam bulmuş.,grup toplanıyor ve sonrası inanılmaz.hatta anlatılamaz. türkiyede tsde diye bi enstitü var.onlar da yapıyor bu dizimleri. bide ayşe arman anlatmış olayı.onların sitesinde.sonuçta sizi bırakıp gidenin temsilcisine şarlıyosunuz ama mesaj sahibini buluyo !!!bi araştırın isterseniz.
http://www.google.com.tr/url?q=http:...h54I4Idw0ZGn_A