Duyuru

Collapse
No announcement yet.

Bugün benim doğum günüm, ölüm günüm de olsun istiyorum...yardıma ihtiyacım var....

Collapse
X
  • Filtrele
  • Zaman
  • Göster
Clear All
new posts

  • Bugün benim doğum günüm, ölüm günüm de olsun istiyorum...yardıma ihtiyacım var....

    Herkese Merhaba,
    Ben 38 yaşında hiç evlenmemiş bir bayanım. 1992 yılından beri psikiyatrik hastalıklarla mücadele ediyorum. 1998 yılından 2004 yılına dek şizofrendim. 2004 yılındaki ağır tedavimin sonunda, şizofreni yendim. 2004 yılından 2013 yılına dek de, psikozu(paranoyayı)-obsesyonları-panikatağı-borderline kişilik bozukluğunu yendim. Xanax bağımlılığını, alkol bağımlılığını, sigara bağımlılığını yendim. Geriye bir tek depresyonum kaldı. 1 yıldır ağır depresyondayım. Çok umutsuzum.

    İntiharı düşünüyorum. Çok kötü bir hayat yaşadım. Hep ağır psikiyatrik hastalıklarla mücadele ettim. Birçok travmam oldu. Sevgilim yok, arkadaşım yok, sosyal ortamım yok, işsizim, ailemle yaşıyorum(bana çok destekler). Mühendisim(hastalıklardan hiç çalışamadım) ayrıca yaşam koçluğu eğitimleri aldım ICF(Uluslar arası Koçluk Federrasyonu)'dan uluslararası sertifikalı yaşam koçuyum. Bu depresyonu atlatırsam psikoloji yüksek lisansı yapmak isterdim ve benim durumuma düşmüş psikiyatrik rahatsızlığı olan kişilere psikologluk yapmak istiyorum ve ayrıca ömrüm boyunca psikiyatrik hastalığı olanlara hizmet etmek - onlar için çalışmak isityorum. Ancak depresyonum çok ağır ve yaşama tutunamıyorum.

    Her türlü anti-depresanı denedim cevap vermiyor(antidepresanlara da inanmıyorum, hatta Harvard'lı bir profesörün antidepresanların işe yaramadığına dair kitabını okudum...) Maddi sıkıntı içindeyim. TMS(Transkiniyel Manyetik Stimulasyon) tedavisi daha önce işe yaramıştı ancak çok çok pahalı.

    Çok fazla Bilişsel davranışçı kitap okudum.

    Tüm bu bilgilerime rağmen hiç yaşama sevincim yok, depresyonum çok ağır, saçımı bile tarayamıyorum. İntihar etmek istiyorum(biraz daha dibe vurursam galiba yapacağım). Hayata bağlı değilim, piyasadaki tüm mutluluk kitaplarını okumama rağmen çok mutsuzum. Bugün ailemle zorla orman yürüyüşü yaptım, nerdeyse yere yığılacaktım. Sürekli yatıyorum. Ruhum adeta ölü... Bugün benim doğum günüm, ölüm günüm olsun istiyorum. Galiba yardıma ihtiyacım var. Evdeki psikiyatrik haplarımın hepsini mideme tıkmamak için kendimi zor tutuyorum....

  • #2
    Bence evlen bi aile kurarsan çocukların olursa vs onlar iyi gelir bence

    Yorum


    • #3
      Bilginin insanı mutlu ettiği nerede görülmüş ? Bilmek yetmiyor,uygulamaya dökemedikten sonra aha da böyle kalıyoruz. Bence yalnızlığına bir çözüm bulmalısın,sana destek olacak arkadaşlar edinmelisin,mümkünse reel hayattan olsun,net ortamında saçma sapan ilişkiler oluyor çünkü. 21 yaşındayım,size tavsiye vermek ne haddime ama bazen insan bulunduğu durumda bazı şeylerin farkına varamıyor. Ama bence yalnızlık sizi daha da depresyona sokar.
      Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna. Tedirgin etme beni. Bu sefer geride bir şey bırakmadım. Tasımı tarağımı topladım geldim. Neyim var neyim yoksa ortaya döktüm. Beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim.

      Yorum


      • #4
        Ayrıca bu kadar şey atlatmışsınız,biraz daha çaba sarfederseniz hastalığınıza son hamleyi yapıp iyileşebilirsiniz bence,umudunuzu yitirmeyin,asla!
        Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna. Tedirgin etme beni. Bu sefer geride bir şey bırakmadım. Tasımı tarağımı topladım geldim. Neyim var neyim yoksa ortaya döktüm. Beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim.

        Yorum


        • #5
          Eş bulmak kolay değil. Facebook, twitter hesaplarım yok. Çevrem yok, kariyerim yok...
          NOT: Yendiğim hastalıklara bir ilave daha(unutmuşum) Çok ağır süren-20 yıllık manik-depresif hastasıydım. Onu da yendim. Bu kadar ağır hastalıklarla dolu zor yıllar benden yaşama sevincimi aldı. Yaşama tutunamıyorum. Kendime zarar veriyorum. Tek düşündüğüm ölüm. Ölmekten başka birşey istemiyorum....

          Yorum


          • #6
            Orjinal yazı sahibi: Phoenix.Su View Post
            Eş bulmak kolay değil. Facebook, twitter hesaplarım yok. Çevrem yok, kariyerim yok...
            NOT: Yendiğim hastalıklara bir ilave daha(unutmuşum) Çok ağır süren-20 yıllık manik-depresif hastasıydım. Onu da yendim. Bu kadar ağır hastalıklarla dolu zor yıllar benden yaşama sevincimi aldı. Yaşama tutunamıyorum. Kendime zarar veriyorum. Tek düşündüğüm ölüm. Ölmekten başka birşey istemiyorum....
            Saçmalamayın lütfen. Bence daha çok yaşamalısınız,ayrıca doğum gününüz kutlu olsun
            Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi; boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna. Tedirgin etme beni. Bu sefer geride bir şey bırakmadım. Tasımı tarağımı topladım geldim. Neyim var neyim yoksa ortaya döktüm. Beni bırakırsan sudan çıkmış balığa dönerim.

            Yorum


            • #7
              tüm bilgilerime ragmen yasama sevincim yok demişssiniz yıllardan beri süregelen rahatsızlığınızdan ötürü ilaçlara çok yüklenmişssinizdir siz günlük kullanımda ve yuksek dozlarda kullanılan ilaçların depresyona soktugunu bilmenizi isterim önce bu ilaçların dozunu düşererek veya keserek ve depresyon içinde inatla hergün o orman yürüyüşlerinizi tekrarlamanızı öneririm.....geçmiş olsun........

              Yorum


              • #8
                insan hayatına müspet bir katkı yapmadan ölme... bunun için çalış çabala (biliyorum dile kolay), eğer dermanın yok ise zamana bırak. 10 hatta 20 sene sonra bile olsa eğer bir tek insanın hayatına bile katma değer verirsen o zaman ölümü düşünmeye hak kazanırsın. bu halinle henüz ölümü bile hak etmemiş olabilirsin (ben de faydamın dokunacağı o günü bekliyorum)...

                bir de, her ne kadar acımasız bir yöntem de olsa senden daha kötü durumda olan (bu geyik değil, bizzat benim tanıdığım (belki kendimden bahsediyorum) kişiler var) insanları düşünerek teselli bul.. bu bazen işe yarar, bir süre idare edecektir.

                doğum günün kutlu olsun.

                Yorum


                • #9
                  Desteğiniz için teşekkür ederim. Ancak antipsikotik ilacımın dozu çok düştü. Kimyasal ilaç neredeyse kullanmıyorum artık. Depresyona spor iyi geliyormuş ancak depresyondan spor yapamıyorum. Yaşama tutunmakta zorlanıyorum. Bir yıldır zorla yaşıyorum. TMS iyi geliyor ama çok pahalı.

                  Yorum


                  • #10
                    her şeye rağmen doğum gününüz kutlu olsun... neden aile kurmuyorsunuz ? kendinize uygun birini bulmak mı zor yoksa bulsan da yürütememekten mi korkuyorsunuz ? bir hedefiniz olduğunu da gördüm orada bu iş için en iyi yardımcı sizsiniz. çünkü bu konuda derin bilgilere sahip olduğunuz belli. ayrıca sakın intihar gibi şeylere başvurmayın, bazen ben de düşünüyorum itiraf edeyim ama gene de başvurmayın. daha çok acı çekmek istemiyorsanız !
                    ''bilirim, gidenlerle ölünmez ama kalanlarla da yaşanmıyor''
                    18.12.2012 - 2015
                    ©

                    Yorum


                    • #11
                      [QUOTE=Phoenix.Su;424913]Herkese Merhaba,
                      Ben 38 yaşında hiç evlenmemiş bir bayanım. 1992 yılından beri psikiyatrik hastalıklarla mücadele ediyorum. 1998 yılından 2004 yılına dek şizofrendim. 2004 yılındaki ağır tedavimin sonunda, şizofreni yendim. 2004 yılından 2013 yılına dek de, psikozu(paranoyayı)-obsesyonları-panikatağı-borderline kişilik bozukluğunu yendim. Xanax bağımlılığını, alkol bağımlılığını, sigara bağımlılığını yendim. Geriye bir tek depresyonum kaldı. 1 yıldır ağır depresyondayım. Çok umutsuzum.

                      Bu kadar çok şeyin üstesinden gelmişsiniz...Siz çok güçlü bir insansınız eminim deprosyonuda atlatacaksınız...Doğum gününüz kutlu olsun...

                      Yorum


                      • #12
                        bence kendini kesfetmek dısında her yolu denemıssın aslında en zor olanı secmıssın ıntıhar etmenın de en kolay oldugunu bılıyorsun hayatında hep zor yolu tercıh ettıgın ve sonuca ulastıramadıgın ıcın en zor yollardan cayıp en kolayı secmeye megıl edıyorsun bunu da asla yapamayacagın ıcın yazarak rahatlamak ıstıyorsun ıntıhar edıcem dıyerek yapmak ıstıyorsun ama ıcındekı sen engel oluyor bır kulac daha atsan karadasın ınan bana yılmana gerek yok kendısıne oz saygısı cok fazlabır bayansın bu kısılıkte ınsanlar kolay ıletısıme gecemezler etrafında kım olursa olsun erkek kadın bu kadının gucunden korkup kacarlar bu yuzden yanız kaldın sen sadece kendınle barış tek kulacın kalmıs sevındım senın adına

                        ♏ Bir insanı melek diye sevmek budalalıktır. insanları, bütün pislikleri, hırsları ve zayıflıkları ile sevebilmek kahramanlıktır.''

                        Yorum


                        • #13
                          TMS özelde çok pahalı. Ancak müthiş etkili özellikle benimki gibi dirençli ağır depresyonlara. İstanbul Şişli Etfal Hastanesinin Psikiyatri kliniğinde TMS(Transkriniyel Manyetik Stimulasyon) aleti var ancak orda TMS uygulamak için insanı psikiyatri kliniğine yatırıyorlar ve önce antidepresan denemesine giriyorlar, TMS yapacaklarının da garantisi yok. Belki de insanın kafasına EKT dayarlar(ilaçlarla geçmiyor EKT yapalım diyorlar)

                          Depresyondan dolayı çalışamıyorum. Çok donanımları-sertifikaları-diplomaları olan bir bireyim ancak uzun yıllar psikiaytrik mücadelen dolayı toplumdan uzaklaştım. Asosyalim ve sosyal sıkıntılarım var. Hayata tutunamıyorum. 1 yıldır sürekli intiharı düşünüyorum. 5 sene önce yüksek dozda ilaç aldığım için midem yıkandı. yine düşünüyorum.

                          Yorum


                          • #14
                            sosyal fobılerın sebeplerı vardır hıcbısey cozumsuz degıl hıcbırsey.. ınternetten arastırdıgın seyler gercek hayatta ıse yaramıyor buna ınanabılırsın dısarda olan yasanan gercek hayatla burda konusulanlar cok farklı korkunla yuzlesmedıgın surece hıcbırsey fayda etmıyor cok baasarılı bır kadınsınız bence korkularınızı goz ardı etmeyın. neden ınsanlardan rahasız oldugunuzu dusunun kalabalık ortamda sızı ne rahatsız edıyor daha dogrusu kendınızde olan ne var sızı rahatsız eden?

                            ♏ Bir insanı melek diye sevmek budalalıktır. insanları, bütün pislikleri, hırsları ve zayıflıkları ile sevebilmek kahramanlıktır.''

                            Yorum


                            • #15
                              Orjinal yazı sahibi: Phoenix.Su View Post
                              Herkese Merhaba,
                              Ben 38 yaşında hiç evlenmemiş bir bayanım. 1992 yılından beri psikiyatrik hastalıklarla mücadele ediyorum. 1998 yılından 2004 yılına dek şizofrendim. 2004 yılındaki ağır tedavimin sonunda, şizofreni yendim. 2004 yılından 2013 yılına dek de, psikozu(paranoyayı)-obsesyonları-panikatağı-borderline kişilik bozukluğunu yendim. Xanax bağımlılığını, alkol bağımlılığını, sigara bağımlılığını yendim. Geriye bir tek depresyonum kaldı. 1 yıldır ağır depresyondayım. Çok umutsuzum.

                              İntiharı düşünüyorum. Çok kötü bir hayat yaşadım. Hep ağır psikiyatrik hastalıklarla mücadele ettim. Birçok travmam oldu. Sevgilim yok, arkadaşım yok, sosyal ortamım yok, işsizim, ailemle yaşıyorum(bana çok destekler). Mühendisim(hastalıklardan hiç çalışamadım) ayrıca yaşam koçluğu eğitimleri aldım ICF(Uluslar arası Koçluk Federrasyonu)'dan uluslararası sertifikalı yaşam koçuyum. Bu depresyonu atlatırsam psikoloji yüksek lisansı yapmak isterdim ve benim durumuma düşmüş psikiyatrik rahatsızlığı olan kişilere psikologluk yapmak istiyorum ve ayrıca ömrüm boyunca psikiyatrik hastalığı olanlara hizmet etmek - onlar için çalışmak isityorum. Ancak depresyonum çok ağır ve yaşama tutunamıyorum.

                              Her türlü anti-depresanı denedim cevap vermiyor(antidepresanlara da inanmıyorum, hatta Harvard'lı bir profesörün antidepresanların işe yaramadığına dair kitabını okudum...) Maddi sıkıntı içindeyim. TMS(Transkiniyel Manyetik Stimulasyon) tedavisi daha önce işe yaramıştı ancak çok çok pahalı.

                              Çok fazla Bilişsel davranışçı kitap okudum.

                              Tüm bu bilgilerime rağmen hiç yaşama sevincim yok, depresyonum çok ağır, saçımı bile tarayamıyorum. İntihar etmek istiyorum(biraz daha dibe vurursam galiba yapacağım). Hayata bağlı değilim, piyasadaki tüm mutluluk kitaplarını okumama rağmen çok mutsuzum. Bugün ailemle zorla orman yürüyüşü yaptım, nerdeyse yere yığılacaktım. Sürekli yatıyorum. Ruhum adeta ölü... Bugün benim doğum günüm, ölüm günüm olsun istiyorum. Galiba yardıma ihtiyacım var. Evdeki psikiyatrik haplarımın hepsini mideme tıkmamak için kendimi zor tutuyorum....
                              her şey için geçmiş olsun. üzüldüm. umarım her sey yoluna girer.

                              Yorum

                              İşleniyor...
                              X