Düşünce üretememek, cümle kuramamak....

[psiko78]

bu kadar cumleyı konusurken cektıgım sıkıntıları yazarken o lkadar cok cekmıyorum.cunku yazarken dusunerek yazıyorum ve bır anda cıkmıyor kelımeler..bır fıkrayı bıle anlatamıyorum..ne hastalıkmıs adı bıle yok arastırdım kımse bısey yazmıyor bu nedır yaw tekmıyım vben dunyada...adı yokmu bu rahatsızlıgın..kıtap okumayı dusunuyorum..ne tur kıtaplar tavsıye edersınız ....

[psiko78]

konusacak konu bulamıyorum .konusacak bıseyler aklıma gelıyor cumle kuramıyorum.cumle kuruyorum evet hayır yarısması gıbı 2-3 kelımelık..tıkanıp kalıyorum strees yapıyorum kız bvana ben kıza bakıyorum..beynın konusma dusunme yorumlama kısmı calısmıyor benım...utangacım cekıngenım heyecan yapıyorum

[psiko78]

afazi denen hastalık dogustan gelen yada dıger bır ıfadeyle kalıtımsal bır rahatsızlık olabılırmı?

ve ben unıversıyte mezunu malı musavır sınavlarına gırecek bır ınsanım.ayrıca çalısıyorum zamanında ınternet cafe kahvehane camı vs gıttım tek dolasamıyorum nedense yolda yururken ınsanlar bana bakıyor dıye yamuk yuumuk yurumeye baslıyorumkasıldıkca kasılıyorum delımıyım neyım yaw:

[psiko78]

gecenlerde daha fazlka dayanamayıp bana karsı bağlantısı zayıflamıs olan kızla mesajlasmaya basladık..oı yazdı ben yazdım o yazdı ben yazdım.son olarak "senden boyle sozler cıksın ummazdım " demesınmı...tabı askımı acıkca beyan etmedım kendısıne .. ama kafasının bı yerınde de acabalar bıraktım..ama ertesı gun yıne benım surat moron gıbı ...ne konusma ne kıza bı yakınlık ghosterme hıc bısey yok sankı dusmana bakıyorum yada kız zannedıyor bunun bı sevgılısı var ve sıkıntılı bır surec gecırıyor.suratı o yuzden asık olmalı dıye dusunuyor belkıde.ona olan ılgımden hıc haberı yok..ılgımı de bellı edemıyorum yuz yuze ıken...ama ıcım parcalanıyor...ona dokunmak ıcın neler vermezdım derken kız bana abı dıye hıtap etmesınmı ( kahroluyorum ......

[psiko78]

ınsanlardan neden utanıyorum ben.kızla yuzyuze konus maya ccalısırken dudaklarım tıtrıyor..cok samımı olmadıgım ınsanlarla konusurkende oyle..ve cok samımıde olsam cok samımı olmasam da ınsanlarla konusurken anlatmak ıstedıklerımı anlatamıyorum..ne bır olay ne bır hıkaye ne bır fılm ne bır fıkra...

[lifeislife5]

Aynı şekilde ben de böyleyim.Cümle kurmakta çok zorlanıyorum.Akıcı bir şekilde kendimi ifade edemiyorum.Hep susan,dinleyen taraf ben oluyorum.Bir konu hakkında yorum yapamıyorum.O konu hakkında bir şeyler bilsem bile o an aklıma hiçbir şey gelmiyor.Sen ne düşünüyorsun diye sorduklarında şöyle bir duruyorum düşünmek için ama kafamdan hiçbir düşünce geçmiyor.Sonra da heyecanlanıyorum,kızarıyorum.Yine aklıma bir şey gelmedi ya kahretsin diyorum içimden.Salak gibiyim resmen.Çok tuhaf bir durum inanın.Depresyona da soktu bu durum beni.İnsanlardan uzaklaşmaya başladım kimseyle konuşmak istemiyorum sırf bu yüzden.Dikkat eksikliği de var.Kitap okumaya çalışıyorum fakat odaklanamıyorum.Bazen bir satırı onlarca kez okuyorum...Bu durum nasıl aşılır,ne yapmam lazım? Lütfen yardımcı olun...

[faith111]

Bence tek yasadıgın problem dusunememek değil bununla beraber farkına varamadıgın bir cok sey daha yasıyorsun ama yasaya yasaya artık bunlar senin bir parcan gibi olmus gibi gozukuyor...Dusuncelerin ve fikirlerin sanki bole cok dar bir alana sıkısmıs bir bilgi toplulugu hep aynı problemleri yasıyorsun , insanların konusmaları ve fikirleri sana sasırtıcı bile geliyordur..Neden ben boyle değilim diyorsundur kendi kendine?

[yalnizzadam]

benzer sorunları bende çok yaşadım kısmende yaşıyor ama aşmaya çalışıyorum. şimdi 33 yaşındayım. ergenlik dönemlerimi ve kısmen gençliğimi bu ve benzeri iç çatışmalarla tükettim. ama çok şükür bunların bir kısmını aştım Allahın inayetiyle. öncelikle şunun farkına vardım. bu tarz problemlerin oluşup gelişmesinde bize öğretilen ve bugün doğruluğu tartışılan modern psikoloji bilgilerinin çok tesiri var. yalnızlık, çok konuşmamak, kendiyle başbaşa kalmayı istemek günümüz psikolojisinde problem olarak değerlendiriliyor. bu tarz insanlar 'anormal' olarak nitelendiriliyor. bence problem burada başlıyor. bu düşünceler kaygı ve depresyon üretiyor.

bu bilgiler doğru değil. sonuçta bunları söyleyen, yazan insanlarda ilahi kaynaklardan almıyorlar bu söylediklerini. herkes çok konuşmak zorunda değil, herkes gevezelik yapmak zorunda değil. kendinizi çok konuşmaya da zorlamayın. bu marifet değil. aynı zamanda bizim yapımızıda ters. olmadığın gibi olamaya çalışmak bir insan için en büyük bir işkence. susuşunda bir asaleti ve güzelliği var. sonra dinimiz bile çok ve boş konuşmayı bir afet saymış. herkes aynı olmak zorunda değil. bu hayatın gerçeğine de aykırı zaten.

bırakın yalnızlığı seven insanlarda olsun. mutluluk sadece toplumda olacak diye birşeyde yok. hobileriniz olsun, az ve öz sizi anlayan bir iki dostunuz olsun (olmasada problem değil sizi hayata bağlayan şeyler olsun. idealleriniz olsun. bunlar yeter mutluluk için. ve sonra dualarınız olsun. umutsuzluğa düşmeyin bazıları 10-15 yıl sonrada olsa kabul edilecektir emin olun. ısrarla isteyin siz.

netice olarak bildiğiniz ve duyduğunuz herşeye inanmayın ve sorgulayın derim naçizane.

kendimiz hakkındaki gerçeği yansıtmayan şu yargı ve terimlerimi atalım zihinimizden. içe kapanık, antisosyal, sosyal fobi, sosyal bozukluk (bozukluk bunu söyleyen bozuklarda bence) ve daha aklıma gelmeyen bir sürü sosyal zırvası...... bunlar yerine bilinçli olarak şu kelimeleri benimseyip kullanın: yalnızlığı seven, kendi başına olmayı seven, gevezeliği sevmeyen, boş konuşmayan, vs...

çevrenize bakın çok konuşmayan ama bu halinden mutlu olan, seven sevilen pek çok insan göreceksiniz.

ama boş olmayın. okuyun. araştırın. zihninizi siz doldurun. yoksa bu yanlış düşünceler zihninizi doldurur durur.

[lifeislife5]

Bana sorulan herhangi bir soruyu bile hemen cevaplayamıyorum ama yani düşünce üretemiyorum.Beynim duruyor sanki öylece.Sonuçta insan arkadaşlarıyla sohbet etmek istiyor.Ama ben herhangi bir konuda şakır şakır konuşamıyorum.Bazıları suskundur,konuşmayı sevmez diyorsunuz ama sosyalleşmek için konuşmak gerekli.Bende genelde sohbet akmıyor öyle duruyor...Beyinle ilgili bir durum olabilir mi acaba? Bir de konu sahibi sorununu çözdüysen yazarsan sevinirim...

[kayıp 00]

bu bi kaygı problemine benziyor sanırım.. sonuçta mesela kendi kendine düşünce ürettiğin oluyorsa, aklına çeşitli fikirler geliyorsa ama başka biriyle karşılıklı konuşurken görüntü gidiyorsa sorun kaygı temelli gibi.. çünkü eskiden bazen benim başıma da geliyordu.. yeni tanıştığım ya da fazla samimi olmadığım insanlarla oturup konuşamazdım ve sessiz kalkmak beni çok rahatsız ettiğinden konuşacak bişeyler düşünürdüm sürekli.. ancak aklıma hiçbi şey gelmezdi ve dakikalarca sessizlik olurdu.. o sessizlik çok sinir bozucu.. şimdi öyle değilim ama.. çünkü konuşacak konu bulma endişesi yok artık.. rahat olduğunda zaten bi yerlerden bi konu açılıyor ve oradan oraya laf lafı açıyor.. benimkisi kaygıdanmış ama seninki de böyle mi bilemedim..

[lifeislife5]

Söylediğin gibi kaygıdan olabilir.Şöyle aslında ilk başta bir cümle söylüyorum sonrasında hemen duraksıyorum.O zaman hemen aklımdan ''kahretsin yine aklıma bir şey gelmedi'' düşüncesi geçiyor.Sonra da konuşmaya devam edince saçmalayabiliyorum.Bazıları hiç duraksamayıp akıcı bir şekilde kendini net ifade edebilir ya,o bende olmuyor işte bir türlü.O sessizlik anını ben devamlı yaşıyorum ve dediğin gibi çok sinir bir durum.O sessizlik anında da beynim bana devamlı hadi ama artık susacağına bir konu bulup aç diyor sanki..Sen bu durumu nasıl aştın,neler önerirsin? Yardımcı olur musun lütfen? Gerçekten zor durumdayım...

[hazyy]

merhabalar.ben yeni katıldım.bu sorun bende de vardı.hala da ufak çaplı yaşıyorum.özellikle kendimi birine anlatma konusunda sıkıntı çekiyorum.bunu yenmenin tek yolu sizin bu durumunuzu anlayan biriyle devamlı konuşmak.kendinizi ne kadar çok anlatmaya çalışırsanız o kadar çabuk yenersiniz.

[kayıp 00]

Söylediğin gibi kaygıdan olabilir.Şöyle aslında ilk başta bir cümle söylüyorum sonrasında hemen duraksıyorum.O zaman hemen aklımdan ''kahretsin yine aklıma bir şey gelmedi'' düşüncesi geçiyor.Sonra da konuşmaya devam edince saçmalayabiliyorum.Bazıları hiç duraksamayıp akıcı bir şekilde kendini net ifade edebilir ya,o bende olmuyor işte bir türlü.O sessizlik anını ben devamlı yaşıyorum ve dediğin gibi çok sinir bir durum.O sessizlik anında da beynim bana devamlı hadi ama artık susacağına bir konu bulup aç diyor sanki..Sen bu durumu nasıl aştın,neler önerirsin? Yardımcı olur musun lütfen? Gerçekten zor durumdayım...

açıkcası bu iş başlangıçta biraz kördüğüm gibi.. sen üstüne gittikçe daha da sarpa sarıyor işler.. ben bu durumu atlatmak için extra bi girişimde bulunmadım, bulmaya çalıştıkça daha kötü oluyordu.. çünkü kaygıyı tetikliyordu.. yaptığım şey sadece vazgeçmek oldu.. yani "sessizlikse sessizlik, konuşmasam da olur".. sonra o rahatlamanın bana vermiş olduğu etkiyle baktım ki muhabbet açmak ve muhabbeti ilerletmek o kadar da zor bişey değilmiş.. sadece kendini rahat hissetmek önemli.. bunu başarabilirsen devamının da çözüleceğine inanıyorum.. ama mesele kendini böyle bi ortamda nasıl rahat hissedeceğin.. o da kendinle ve diğer insanlarla ilgili düşüncelerinin değişmesiyle oluyor.. mesela diğerlerinin konuşma konusunda senden daha kabiliyetli olduğunu düşünüyorsan bu düşünceden vazgeçiyorsun, onların daha bilgili olduğunu düşünüyorsan böyle düşünmekten vs vazgeçiyorsun.. "benim onlardan bi eksiğim yok, sadece biraz daha rahatlamaya ve kendime güvenmeye ihtiyacım var" diyorsun.. bu o kadar kolay olmadığı gibi çok da zor sayılmaz.. kendini buna ikna etmen lazım.. tek başına yapamıyorsan bazı ilaçlar var ki seni olabildiğine "cool" hale getiriyor.. bunların yardımını da alabilirsin.. ama önce kendine inanman lazım, yapabileceğine inanman lazım.. bir dostu pohpohlar gibi kendini pohpohlaman lazım..

[lifeislife5]

Benim için biraz zor beynimden bu düşünceleri uzaklaştırmak.Elimde olmadan böyle düşünüyorum rahatlamaya çalışsam da bu düşüncelerden kurtulamıyorum.Çabalamam gerekecek sanırım.Teşekkürler...

[hazyy]

zor olduğu için hastalık boyutunda zaten. zoru başardığın gün iyileştin demektir. yanında sevdiğin biri olsun, bu süreci daha kolay atlatırsın...