Orjinal yazı sahibi: sparrow
View Post
Merhaba arkadaşlar, 21 yaşındayım inşaat mühendisliği 3.sınıf öğrencisiyim. Buraya bana yardımcı olabileceğinizi düşündüğüm için girdim ve o yüzden yazıyorum. Yaklaşık 3 yıldır okb hastasıyım. üniversite sınavına hazırlanırken yaşadığım aşırı stresle başladığını düşünüyorum. İlk dini takıntı olarak başlamıştı, aklıma olmadık küfürler olmadık düşünceler geliyordu. Allah'a şirk koştuğumu affedilmeyeceğimi düşünüyor vicdan azabı çekiyordum. Namaza başladım. Aynı pis düşünceler namazda da devam etmesine rağmen yaklaşık 6-7 ay beş vakit namazımı kıldım. Belli bi süre geçti ve dini takıntı yerini cinsel takıntıya bıraktı. Annem, akrabalarım sevdiğim tüm insanlara karşı olmadık görüntüler olmadık düşünceler gelmeye istemeden onların mahrem bölgelerine gözüm kaymaya başlamıştı. onlarla konuşamıyor göz göze dahi gelemiyordum. Ailemden uzaklaşmaya önce onlarla konuşmamaya sonrasında ise onlarla yemek dahi yememeye başladım. Yaklaşık 5 ay ailemle hiç yemek yemedim. Eve geliyor marketten aldığım bisküvilerle karnımı doyuruyor odamdan çıkmıyordum. Sabah ise kalkıp okula gidiyordum. Yemin ediyorum hemen hemen her gün ağlıyordum. Düşünebiliyor musunuz anneniz ya da ablanız odanıza geliyor size birşeyler söylüyor ve siz kafanızı kaldırıp cevap vereceğinizde dünyada en çok değer verdiğiniz insanların mahrem yerlerine bakıyorsunuz hem de hiç bir kötü niyet beslememenize rağmen... 3.sayfa haberlerinde adı geçen o aşağılık insanlardan biri olarak düşünüyordum kendimi. Aradan belli bi süre geçtikten sonra kompulsiyonlar da artmaya önceden sadece bayanların mahrem bölgelerine istemsizce bakarken artık erkeklerin mahrem bölgelerine de gözüm kaymaya başladı. En yakın arkadaşlarımla olan bağlarım zayıfladı onlarla görüşmek istemiyor yolda görsem yönümü değiştirir hale gelmiştim. Yaşamayan bilemez. Annenizin ablanızın sizin bu istemsiz bakışlarınızı yanlış anlaması yetmiyormuş gibi artık arkadaşlarınız da sizi yanlış anlıyordu. Onlara ne diyebilirdiniz ki "ben istemeden bakıyorum yemin ediyorum hiç bir kötü niyetim yok mu" mu? bunu nasıl söyleyebilirdiniz?. Kaybettiğiniz güveni nasıl kazanabilirdiniz?, onların kafasındaki belliydi zaten gözler kalbin aynasıydı, ve benim gözlerim de kalbimdekileri yansıtıyordu. Muhtemelen öyle düşünüyorlardı.
Hiç durmadan ilmihallerden internetten araştırma yapıyordum. Yine böyle araştırma yaparken bunun adınının da obsesif kompulsif bozukluk olduğunu okudum bi yerden. Nedir ne değildir bu hastalık diye araştırma yaparken, forum sayfalarında aynı dertten muzdarip insanların yazdıklarını okuyunca bunun bir hastalık olduğunu ve bir sapkınlık olmadığını öğrendiğimde uzun zamandan sonra en çok sevindiğim gündü o gün. Yaklaşık bir ay sonra psikiyatra gittim ve doktor da bunun okb olduğunu söyledi ve anafranil nörodol ve serdep vermişti, sonra ilaçlar selectra solian diye devam etti, dozajı da arttı.
İlaçlardan sonra istemsiz düşünceler görüntüler büyük çoğunlukla kayboldu, dini takıntılar azaldı, mahrem bölgelere bakma takıntılarım ise halen devam ediyor. Halen yanlış anlaşılıyorum. Artık yoruldum hayatta en sevdiğim insanları annemi babamı akrabalarımı arkadaşlarımı artık istesem de sevemiyorum artık, nasıl olur da beni sapkın biri olarak düşünürler diye onlara öfkeliyim. Yakın zamanda abim evleniyor şimdi ise en büyük korkum yengemin beni yanlış anlayacağını düşünmem.
Bu hastalık benden tüm sevdiklerimi aldı, insanlarla iyi anlaşan biriyken içime kapandırdı. İşitme kaybımla uğraşırken bir de bununla uğraşır oldum, ders çalışamayıp okulumu 1 sene uzattım, hayallerle girdiğim üniversiteden hiç bir beklentim kalmadı.
Sizlere sorum bu yanlış anlaşılmalar nasıl kaybolur, Kaybettiğim güveni nasıl tekrar kazanırım? Ayrıca sizlere faydası olan bi ilaç tavsiye ederseniz teşekkür ederim. İlaç kullanmayı bıraktım tekrar tedaviye başlamaı düşünüyorum. Bu kadar açık ilk defa burada sizlerle paylaşıyorum, okuduğunuz için teşekkürler, Allah hepimizin yardımcısı olsun.
Hiç durmadan ilmihallerden internetten araştırma yapıyordum. Yine böyle araştırma yaparken bunun adınının da obsesif kompulsif bozukluk olduğunu okudum bi yerden. Nedir ne değildir bu hastalık diye araştırma yaparken, forum sayfalarında aynı dertten muzdarip insanların yazdıklarını okuyunca bunun bir hastalık olduğunu ve bir sapkınlık olmadığını öğrendiğimde uzun zamandan sonra en çok sevindiğim gündü o gün. Yaklaşık bir ay sonra psikiyatra gittim ve doktor da bunun okb olduğunu söyledi ve anafranil nörodol ve serdep vermişti, sonra ilaçlar selectra solian diye devam etti, dozajı da arttı.
İlaçlardan sonra istemsiz düşünceler görüntüler büyük çoğunlukla kayboldu, dini takıntılar azaldı, mahrem bölgelere bakma takıntılarım ise halen devam ediyor. Halen yanlış anlaşılıyorum. Artık yoruldum hayatta en sevdiğim insanları annemi babamı akrabalarımı arkadaşlarımı artık istesem de sevemiyorum artık, nasıl olur da beni sapkın biri olarak düşünürler diye onlara öfkeliyim. Yakın zamanda abim evleniyor şimdi ise en büyük korkum yengemin beni yanlış anlayacağını düşünmem.
Bu hastalık benden tüm sevdiklerimi aldı, insanlarla iyi anlaşan biriyken içime kapandırdı. İşitme kaybımla uğraşırken bir de bununla uğraşır oldum, ders çalışamayıp okulumu 1 sene uzattım, hayallerle girdiğim üniversiteden hiç bir beklentim kalmadı.
Sizlere sorum bu yanlış anlaşılmalar nasıl kaybolur, Kaybettiğim güveni nasıl tekrar kazanırım? Ayrıca sizlere faydası olan bi ilaç tavsiye ederseniz teşekkür ederim. İlaç kullanmayı bıraktım tekrar tedaviye başlamaı düşünüyorum. Bu kadar açık ilk defa burada sizlerle paylaşıyorum, okuduğunuz için teşekkürler, Allah hepimizin yardımcısı olsun.

Yorum