cinsel obsesyon

[sparrow]

Bunu silmem gerekiyordu.

[durgun01]

öncelikle hoşgeldin aynı dertten birçok insan muzdarip benim takıntım 24 saat sürüyor beynim inatçı gibi bana devamlı o anı düşündürüyor mutlu olma imkanı tanımıyor.Çok iyi anlıyorum seni bu hastalık eritti tüketti bitirdi seni fakat yılmayacaksın burdan bizlerle değil bir akrabanla canından biriyle bu konuları konuşacaksın.Bir yerden sonra kendiliğinden geçiyormuş bu hastalık.Rahat ol çok dara düşersen buraya yaz.ben devamlı dardayım.

[Doğan]

Bu başlıkta;
Mrx isimli arkadaşın " ELVEDA OKB ! " konusunda paylaştıklarını muhakkak okumanı tavsiye ederim.
Bu konuda , burada hiçkimse daha etkili yazamaz inancındayım.

[adem.bulut]

merhaba arkadaşım, ALLAH şifalar versin, belkide seni en çok anlayan benim, çünkü bende de aynı sorunlar var gözlerim konuştugum kişilerin başka yerlerine kayıyor, bunlar hep istemsiz oluyor artık kimsenin gözlerine bakamıyorum

[Bedbin]

Merhaba arkadaşlar, 21 yaşındayım ve inşaat mühendisliği öğrencisiyim. Buraya bana yardımcı olabileceğinizi düşündüğüm için girdim ve o yüzden yazıyorum. Yaklaşık 3 yıldır okb hastasıyım. üniversite sınavına hazırlanırken yaşadığım aşırı stresle başladığını düşünüyorum. İlk dini takıntı olarak başladı, aklıma olmadık küfürler olmadık düşünceler geliyordu. Allah'ın şirk koşma dışında tüm günahları affettiğini biliyor ona şirk koştuğumu ve affedilmeyeceğimi düşünüyor vicdan azabı çekiyordum. Başlarda bunun vesvese olduğunu düşünüyor ve içimden durmadan besmele çekiyor, nas felak surelerini okuyordum. Namaza başladım. Aynı pis düşünceler namazda da devam etmesine rağmen yaklaşık 6-7 ay beş vakit namazımı kıldım. Dini takıntılarda biraz azalma oldu ve yerini cinsel takıntıya bırakı. Annem, akrabalarım sevdiğim tüm insanlara karşı olmadık görüntüler olmadık düşünceler gelmeye başladı tabi kompulsiyonlar da sonrasında geldi. Çok sevdiğim annem ablam akrabalarım dahil, tüm karşı cinsin mahrem yerlerine istemeden gözüm kayıyordu, onlarla göz göze dahi gelemiyordum. Ailemden uzaklaşmaya önce onlarla konuşmamaya sonrasında ise onlarla yemek dahi yememeye başladım. Yaklaşık 5 ay ailemle hiç yemek yemedim. Eve geliyor marketten aldığım bisküvilerle karnımı doyuruyor odamdan çıkmıyordum. Sabah ise kalkıp okula gidiyordum. Yemin ediyorum hemen hemen her gün ağlıyordum. Düşünebiliyor musunuz anneniz ya da ablanız odanıza geliyor size birşeyler söylüyor ve siz kafanızı kaldırıp cevap vereceğinizde dünyada en çok değer verdiğiniz insanların mahrem yerlerine bakıyordunuz hem de hiç bir kötü niyet beslememenize rağmen... Reyting için yapılan ailesine yeğenlerine tecavüz edenleri verildiği haberleri okumaktan dahi korkan biriyken sanki o aşağılık insanlardan biri olarak düşünüyordum kendimi. Aradan belli bi süre geçtikten sonra kompulsiyonlar da artmaya önceden sadece bayanların mahrem bölgelerine istemsiz bakarken artık erkeklerin mahrem bölgelerine de istemsiz gözüm kaymaya başladı. En yakın arkadaşlarımla konuşamıyor göz göze gelemiyor, göz göze gelmeye çalışsam da gözüm bir şekilde olmadık yerlere kayıyordu. Yaşamayan bilemez. Annenizin ablanızın sizin bu istemsiz bakışlarınızı yanlış anlaması yetmiyormuş gibi artık arkadaşlarınız da sizi yanlış anlıyordu. Onlara ne diyebilirdiniz ki "ben istemeden bakıyorum yemin ediyorum hiç bir kötü niyetim yok mu" mu? bunu nasıl söyleyebilirdiniz?. Kaybettiğiniz güveni nasıl kazanabilirdiniz?, onların kafasındaki belliydi zaten gözler kalbin aynasıydı, ve benim gözlerim de kalbimdekileri yansıtıyordu. Muhtemelen öyle düşünüyorlardı.
Hiç durmadan ilmihallerden araştırma yapıyor, bunları şeytanın vesvesesi, nefsimin oyunları diye düşünüyordum ve bundan kurtulmak için dualar ezberliyor, nefsimi köreltmek için az yemeye çalışıyordum. Yine böyle araştırma yaparken bunun bi hastalık olduğunu adınının da obsesif kompulsif bozukluk olduğunu okudum internetten. Nedir ne değildir bu hastalık diye araştırma yaparken, forum sayfalarında aynı dertten muzdarip insanların yazdıklarını okuyunca bunun bir hastalık olduğunu ve bir sapkınlık olmadığını öğrendiğimde uzun zamandan sonra en çok sevindiğim gündü o gün. Yaklaşık bir ay sonra psikiyatra gittim ve doktor da bunun okb olduğunu söyledi ve anafranil nörodol ve serdep vermişti, sonra ilaçlar selectra solian diye devam etti, dozajı da arttı.
İlaçlardan sonra istemsiz düşünceler görüntüler büyük çoğunlukla kayboldu, dini takıntılar azaldı, cinsel kompulsiyonlar ise halen devam ediyor insanların mahrem bölgelerine istemeden hala gözüm kayıyor. Yanlış anlaşılmalar halen devam ediyor, arkadaşlarım annem halen beni yanlış anlıyor. Artık yoruldum hayatta en sevdiğim insanları annemi babamı akrabalarımı arkadaşlarımı artık istesem de sevemiyorum artık, nasıl olur da beni sapkın biri olarak düşünürler diye onlara öfkeliyim. Yakın zamanda abim evleniyor şimdi ise en büyük korkum yengemin beni yanlış anlayacağını düşünmem.
Bu hastalık benden tüm sevdiklerimi aldı, insanlarla iyi anlaşan biriyken içime kapandırdı. Var olan işitme kaybım bu hastalıkla daha da arttı, hayallerle girdiğim üniversiteden hiç bir beklentim kalmadı.
Sizlere sorum bu yanlış anlaşılmalar nasıl kaybolur, Kaybettiğim güveni nasıl tekrar kazanırım? Ayrıca sizlere faydası olan bi ilaç tavsiye ederseniz teşekkür ederim. İlaç kullanmayı bıraktım tekrar tedaviye başlamaı düşünüyorum. Bu kadar açık ilk defa burada sizlerle paylaşıyorum, okuduğunuz için teşekkürler, Allah hepimizin yardımcısı olsun.

Geçmiş olsun.Doktora gitmen iyi olmuş aynı sıkıntılar bende'de vardı bazı imkansızlıklardan dolayı gidemedim doktora.. Ykın zamanda bende gitmeyi planlıyorum artık...

[shondes]

Bende inşaat müh. okuyorum, yanlış anlama bölümde genelde kız olmaz bizde, bunun etkisi olmuş olabilir, ayrıca ünilerde hertip kişi çıkabiliyo, b, psiklojik bozuklukların temelnde eğitim sisteminde etkisi vr bence, kafayı yemeden bitirsek bariahah..

[hesapçı]

Bu başlıkta;
Mrx isimli arkadaşın " ELVEDA OKB ! " konusunda paylaştıklarını muhakkak okumanı tavsiye ederim.
Bu konuda , burada hiçkimse daha etkili yazamaz inancındayım.

Ben de bu vesileyle merak edip bahsettiğiniz yazıyı okudum. Benim daha farklı takıntılarımdan kurtulmam da benzer mantıkla gerçekleşmişti. Aşağıdakileri uygulamıştım:
1. Kusursuz olamayacağımı, bir insan olduğumu kabullendim.
2. Ama, bu halime, özelliklerimin eksik oluşuna isyan etmedim. Bunun yerine, ben Allah'ın kuluyum dedim. Ve onun isimleri üzerinde düşündüm.Sonra kulluğuma seve seve razı oldum.
3. Sonra Allah'a dayandım ve O'ndan başkasından korkmama halini yaşamaya çalıştım.

Yani ,kendimi farklı görme şeklinde ortaya çıkan, bende belki gizli bulunan kibir halini yendim önce. Sonra gizli isyanımı rızaya çevirdim. Anladım ki imanım zayıf olduğu için, iradem de zayıftı. Şeytan atını oynatıyor ve bocalama halindeki bana istediğini yaptırıyordu. Ben de korkak sefil halimle onunla baş edemiyordum. Ara sıra rahatlama dönemlerim oluyor ve kendimi boşlukta gibi hissediyordum. İradem hakimiyeti eline alamayınca, yine korkak ben, takıntılarımla uğraşma haline giriyordum.
Ama, ne zaman ki, işin gerçek nedenin tam bir teslimiyete sahip olamamaktan ve Allah'dan hakkıyla korkup , O'nu tam Vekil edinememekten kaynakladığını gördüm, imanı kuvvetlendirmeye, O'na kulluğumu iyileştirmeye gayret ettim. Ve bu sıradaki dualarım, muhasebelerim muhtemelen ilaçların ve diğer tedavilerin olumlu etkilerini de yaptı ki, çok daha güçlü bir şekilde bu dönemden kurtuldum. Yani, ben de Allah'dan başkasından korkmayarak ve O'na dayanarak bu işi çözdüm. Tabii O'nun izniyle... Bu süreç zor oldu. Yardım işi kolaylaştırabilir.

[sparrow]

Bende inşaat müh. okuyorum, yanlış anlama bölümde genelde kız olmaz bizde, bunun etkisi olmuş olabilir, ayrıca ünilerde hertip kişi çıkabiliyo, b, psiklojik bozuklukların temelnde eğitim sisteminde etkisi vr bence, kafayı yemeden bitirsek bariahah..

meslektaş olmama sevindim ama bunun pek inşaat mühendisliğiyle alakası yok bu hastalık üniversite sınavını kazanmadan önce başladı.

[sparrow]

pardon ama sizin bir kompulsi durumunuz yok ki.siz sadece mahrem bölgelere bakıyorsunuz. bunlar obsesyondur.bu obsesyonlar sizi mastürbasyona ve ya herhangi bir eyleme sevk etseydi bu kompulsif bir durum halini alırdı. anladığım kadarıyla öyle bir durum yok

düşünce takıntılarım büyük çoğunlukla azaldı ama cinsel bölgelere bakma takıntılarımsa halen devam ediyor. Mrx'in yazdıklarıysa büyük çoğunlukla düşünce takıntılarından kurtulmak için... Evet öyle bi durum yok dostum.

[bigbactery]

O profesör o gün şunu dediğinde ne kadar da haklıydı :
"Obsesif-kompulsif düşünce kişiye en çok korktuğu obje ne ise oradan saldırır"

[bigbactery]

ben bir takım obsesif düşünceleri, onların üstüne giderek yendim,ilacın da yardımı oldu tabi.ama bence iş sende hastanın kendisinde bitiyor.ben hiç bir zaman kendimi hasta olarak düşünmedim.en hasta olduğum zamanlarda dahi depresyondan kıvranırken bile,saçlarımı jöleledim,çıktım dışarı.

[anders1907]

1 yıldan fazladır okb teşhisi konuldu. hastalıgın genetik oldugunu düşünüyorum kardeşimde de var doktor da nitekim bu kanıda yani çocuklugumdan beri bu hastalıkla yasıyorum. cinsel obsesyonlar bende de var gerçekten çok kötü bi durum bütün takıntılarım geçti sayılır cinsel obsesyon dısında. kompulsifler de neredeyse yok ama cinsel obsesyonlar çok yoruyo insanı. ilaç dısında tek söyliyebileceğim sosyalleşmek tabi ne kadar olursa. gez dolas kafanı dağıt anlık da olsa zihnin kısmen mesgul oluyo bi iki saatliğine unutur gibi oluyosun. belki bu biraz iyi gelebilir. tekrardan geçmiş olsun.

[travmatik]

öncelikle geçmiş olsun. senin hasta olduğunu ailen bilmiyor mu. anladığım kadarıyla ailenle paylaşmamışsın. bence onlarla hastalığını paylaşmalısın. çünkü onlar seni anlayacaklar ve yardımcı olacaklardır. ayrıca ilaçlarını bırakmamalısın. çünkü bu hastalıkta doğru ilacı bulmak önemli. ben 3 sene sonunda doğru ilacı buldum. ve kısmen de olsa iyileşmeye başladım. zamanla da düzelme artıyor. bu hastalığın tedavisinde obsesyonları yok etmekten ziyade kompulsiyonları azaltmak önemli. çünkü obsesyonlar ömür boyu geçmeyebilir. ama yaşam kalitemizi düşürmesi engellenebilir. ayrıca bir psikologdan da yardım alabilirsin.

[sparrow]

öncelikle geçmiş olsun. senin hasta olduğunu ailen bilmiyor mu. anladığım kadarıyla ailenle paylaşmamışsın. bence onlarla hastalığını paylaşmalısın. çünkü onlar seni anlayacaklar ve yardımcı olacaklardır. ayrıca ilaçlarını bırakmamalısın. çünkü bu hastalıkta doğru ilacı bulmak önemli. ben 3 sene sonunda doğru ilacı buldum. ve kısmen de olsa iyileşmeye başladım. zamanla da düzelme artıyor. bu hastalığın tedavisinde obsesyonları yok etmekten ziyade kompulsiyonları azaltmak önemli. çünkü obsesyonlar ömür boyu geçmeyebilir. ama yaşam kalitemizi düşürmesi engellenebilir. ayrıca bir psikologdan da yardım alabilirsin.

Evet ailemle paylaşmadım, paylaşamam da... Bu arada hangi ilaç iyi geldi sana. Belki bana da faydası olabilir.

["enough"]

hata...........